Trans-Atlantyk

Brak estetyki, przegadana, nadmiarowa. Po co?

Brak estetyki, przegadana, nadmiarowa. Po co?

Trudne i szalone, raczej dla wielbicieli Gombrowicza. Niestety nie wyobrażam sobie polecać tego na prawo i lewo, bo potem nikt nie będzie chciał moich polecajek... ;)

Niech opisem będzie akapit z innej książki, gdzie Gombrowicz opisuje nad czym pracuje, przy czym opis ten pasuje do wszystkich jego dzieł:

"...to utwór, który wcale nie będzie się wam podobał i na tym właśnie opieram wszystkie moje nadzieje. Nie jestem od pitraszenia wam potraw, które znaleźć można w każdej restauracji i które już znacie na pamięć, zamierzam przyrządzić coś od czego język wam skołowacieje, oczy wyjdą na wierzch a smak stanie dęba... i dopiero po wieloletnim mlaskaniu dojdziecie do wniosku, że to jednak wcale pożywny i smaczny pieróg ze śmietaną".

🤣

Trudne i szalone, raczej dla wielbicieli Gombrowicza. Niestety nie wyobrażam sobie polecać tego na prawo i lewo, bo potem nikt nie będzie chciał moich polecajek... ;)

Niech opisem będzie akapit z innej książki, gdzie Gombrowicz opisuje nad czym pracuje, przy czym opis ten pasuje do wszystkich jego dzieł:

"...to utwór, który wcale nie będzie się wam podobał i na tym...

Czytana po latach... Jakie rozczarowanie...!

Czytana po latach... Jakie rozczarowanie...!

Dobrze, ach jak dobrze Polakiem być. Bo to przecież naród dumny, niemal tak bardzo jak doświadczony. Mamy przecież: i wybitnych, i wielkich, którzy nawet na tułaczce nie zdają się zapomnieć o Tradycji i Promocji. Przecież żadnemu Polakowi nie przystoi nie być wielkim. A już szczególnie, gdy nie ma wokół rodaków, którzy mogliby chcieć konkurować o tę wielkość, wtedy Polak winien po gentelmeńsku uskoczyć i ustąpić miejsca kumowi, tak by mógł swą wielkość objawić wszem i wobec. Niestety bardzo często uskakują obaj, w wydumanej wizji własnej kultury i mamy zwyczajową w naszej wspaniałej literaturze przekazową próżnię, do którego wystarczy już tylko dodać lęk i proszę horror vacui tak obecny w czasach Gombrowicza jak i dziś.

O ile wesele to dramat antywieszcza, o tyle właśnie „Transatlantyk” jest antyepopeją. Mamy tu bowiem i dworek, i tradycję, a że czas akcji to czas ważny dla narodu to rzecz oczywista i niepoddająca się dyskusji. Jednak nasi inteligenci choć może nieco głupi, to jednak również butni. Dworek wśród baobabów i młody panicz też jest, ale miast Zosi, mamy tu intrygę puto, który nie ukrywa swych erotycznych zamiarów wobec chłopca. Nawet zajazd się trafia. I to jaki!

Sama opowieść w momencie pojawienia się kawalerów ostrogi staje się na wskroś mickiewiczowska, bo to ciągłe wyrugowanie słabości okazuje się jedynym sposobem na ucieczkę od romantyzowanych tradycji w romantyczną gorączkę. Ot wszystko, tylko Napoleon jakiś taki tam mniejszy i bardziej na kolanach. A całej reszcie nas znowu skórę łoją.

I to właśnie symbol tego Ignasia jest dla mnie ostatnio mocno intrygujący, bo czy jest to zaledwie jeden chłopiec, czy zgodnie z ekspansywną logiką alegorii cała młodzież? Młodzież, która wierna wychowaniu, własnym figurom ojcowskim, usiłuje nie zatracić się w grze starych dziadów. Zmurszałe posągi którzy mogą wszak symbolizować kanon literacki lub jego czołowe nazwiska, obecne w bibliotekach i na kartach podręczników, a jednak tak bardzo chcący być obecnym w duszy tej młodzieży?

Przecież nie ma nic lepszego niż wepchnięcie w błędny trans kolejnego pokolenia tylko po to, by zdystansować je od rzeczywistości i na stałe uzbroić w balsam ułudy, który pomoże w przypadku naruszenia spokoju.

Gra Gombrowicza powieściowego byłaby tu więc apelem anarchisty głęboko zniesmaczonego narzucaniem kształtu młodemu duchowi. Zaś „piekielna” odsiecz zajazdu jest wyłącznie bandą kolejnych chętnych do grania głównych skrzypiec swarliwych, którzy kiedy tylko znajdą się przy żłobie atencji, natychmiast odmienią się w karykatury tych wieszczów przeszłości. Zaś zupełne odrzucenie norm również skutkuje tu makabreską, bo w braku wzorców można wyłącznie zbłądzić w jeszcze większe czeluści.
��
No bo czy to cel jest naszym optimum formy, czy ledwie ekstaza samego misterium, które jeszcze w formę nie obrasta, ale szlify pierwszego rdzawienia zdradza? A może ta domniemana wybitność jest wyłącznie cymbałkiem pobrzmiewający na zaoranym polu. Bo to nie eksplikacja, a rajfurzenie i łotrzykostwo definiuje faktyczny talent, który jednak nie wybrzmi nigdy. Tradycjonaliści opanowali i oblegli wszelkie formy fermentu twórczego i póki kształtują nowych Ignasiów, póty mierność i tani artyzm będzie zastępować nam sztukę, literaturę i krytykę.

Dobrze, ach jak dobrze Polakiem być. Bo to przecież naród dumny, niemal tak bardzo jak doświadczony. Mamy przecież: i wybitnych, i wielkich, którzy nawet na tułaczce nie zdają się zapomnieć o Tradycji i Promocji. Przecież żadnemu Polakowi nie przystoi nie być wielkim. A już szczególnie, gdy nie ma wokół rodaków, którzy mogliby chcieć konkurować o tę wielkość, wtedy Polak...

Początek jest ciężki : język gęsty, skomplikowany, wręcz odstraszający. To nie jest wejście, które zaprasza – raczej próg, który trzeba przeskoczyć. Ale kiedy już człowiek się wgryzie, książka zaczyna pracować: absurd kręci się coraz śmielej, groteska nabiera barw, a ironia wbija się w zdanie za zdaniem.

Uwielbiam ten językowy przepych — dziki, nieokiełznany, totalnie antymainstreamowy. Gombrowicz nie pisze „dla ludzi”, nie mizdrzy się do czytelnika. Pisze tak, jak uważa, jak chce. Ta bezwstydna autentyczność jest dla mnie ogromnym plusem. To literatura, która idzie w bok, pod prąd, na przekór. I właśnie dlatego żyje.

To książka trudna w odbiorze, nie dla każdego i nie do „przeczytania”, tylko do przeżycia. Wielu ją odrzuci, wielu uzna za „złą”.Literatura, wobec której zostaje się obojętnym, jest martwa. Ta zdecydowanie taka nie jest. Odważna, niewygodna i cholernie potrzebna.

Ja stoję po stronie za.

„Trans-Atlantyk” uderza w narodowe mity, w konserwatywne pozy, w heteronormatywną świętość. Jeśli ktoś ma alergię na homoseksualność, dwuznaczność i przekorne łamanie schematów, to tą książke przerzuci przez ramię i zostawi w rowie.

Początek jest ciężki : język gęsty, skomplikowany, wręcz odstraszający. To nie jest wejście, które zaprasza – raczej próg, który trzeba przeskoczyć. Ale kiedy już człowiek się wgryzie, książka zaczyna pracować: absurd kręci się coraz śmielej, groteska nabiera barw, a ironia wbija się w zdanie za zdaniem.

Uwielbiam ten językowy przepych — dziki, nieokiełznany, totalnie...

Pierwszy raz zarwałem noc, aby czytać. Dziwne to było uczucie: na tarczy 3:20, a przed tobą ciągłe powtórzenia, Wielkie Litery i buch-bach-buch.
Świetna Parodia, Żart, Krytyka, Dekonstrukcja polskich Wyobrażeń. Naprawdę. Ale brak mi uczuć. Zrozumiałem, ze wszystko co czytałem Gombrowicza ma wyłącznie wymiar intelektualny. Śmieje się, ale nie uśmiecha. Może cię poruszyć, ale nie wzruszy. Brakuje mi szczerości, która niewątpliwie w neurotycznej głowie p. Witolda była, ale zupełnie została przykryta, bądź co bądź inteligentnym, jednak wciąż, cynizmem. Tak jak dziecko, którego duże emocje były przemilczane przez rodziców oraz równieśników, przez co wkracza w nastoletniość jako człowiek wielkiego umysłu, ale małego serca. Małego, bo stłamszonego.
W tej całej głębi czerni brak mi czerwieni.

Pierwszy raz zarwałem noc, aby czytać. Dziwne to było uczucie: na tarczy 3:20, a przed tobą ciągłe powtórzenia, Wielkie Litery i buch-bach-buch.
Świetna Parodia, Żart, Krytyka, Dekonstrukcja polskich Wyobrażeń. Naprawdę. Ale brak mi uczuć. Zrozumiałem, ze wszystko co czytałem Gombrowicza ma wyłącznie wymiar intelektualny. Śmieje się, ale nie uśmiecha. Może...

Chłam. Z trudem dotarłem do końca. Nie wiem skąd ten zachwyt.

Chłam. Z trudem dotarłem do końca. Nie wiem skąd ten zachwyt.

Początek jeszcze śmieszył ale w środku żarty już jakoś spowszedniały i lektura stawała się coraz bardziej nużąca i toporna.

Początek jeszcze śmieszył ale w środku żarty już jakoś spowszedniały i lektura stawała się coraz bardziej nużąca i toporna.

Pełen ironii i absurdu „Trans-Atlantyk” to przewrotna rozprawa z polskością, tradycją i narodowymi mitami. wspaniała lektura

Pełen ironii i absurdu „Trans-Atlantyk” to przewrotna rozprawa z polskością, tradycją i narodowymi mitami. wspaniała lektura

Całkowicie moje poczucie humoru, a w wydaniu audiobooka wywołuje u mnie niekończący się śmiech. Ale też dużo dobrych refleksji: "A płyńcież wy, płyńcież Rodacy do Narodu swego! Płyncież do Narodu waszego świętego chyba Przeklętego! Płyńcież do Stwora tego św. Ciemnego, co od wieków zdycha a zdechnąć nie może! Płyńcież do Cudaka waszego św., od Natury całej przeklętego, co wciąż się rodzi, a przecież wciąż Nieurodzony! Płyńcież, płyńcież, żeby on wam ani Żyć, ani zdechnąć nie pozwalał, a na zawsze was między Bytem i Niebytem trzymał."

Całkowicie moje poczucie humoru, a w wydaniu audiobooka wywołuje u mnie niekończący się śmiech. Ale też dużo dobrych refleksji: "A płyńcież wy, płyńcież Rodacy do Narodu swego! Płyncież do Narodu waszego świętego chyba Przeklętego! Płyńcież do Stwora tego św. Ciemnego, co od wieków zdycha a zdechnąć nie może! Płyńcież do Cudaka waszego św., od Natury całej przeklętego, co...