Wróżenie z wnętrzności

Kolejna świetna proza Wita Szostaka, pełna metafor i niedopowiedzeń.

Kolejna świetna proza Wita Szostaka, pełna metafor i niedopowiedzeń.

Przepięknie napisana okropna historia, będę miała koszmary po tej lekturze:). Niepokojąca, nieoczywista i nie do końca wyjaśniona, pełna napięcia i tajemnicza opowieść o ludziach, którzy nie są bez winy.

Przepięknie napisana okropna historia, będę miała koszmary po tej lekturze:). Niepokojąca, nieoczywista i nie do końca wyjaśniona, pełna napięcia i tajemnicza opowieść o ludziach, którzy nie są bez winy.

Kolejna powieść Szostaka, która zachwyciła mnie literacko swoim spokojem narracji, gęstością znaczeń i niedopowiedzeniami, które bolą bardziej niż najbardziej dramatyczne sceny. Motyw braci, tak pięknie ukazany w „Chochołach”, tutaj wybrzmiewa dojrzalej, ciszej i bardziej przejmująco. Słuchając wersji audio w interpretacji Filipa Kosiora, miałam wrażenie, że historia jest mi opowiadana szeptem prosto do ucha. Kosior czyta tak, jakby rozumiał każde przemilczenie i ciężar, który niosą w sobie bohaterowie, wydobywając z tej prozy jeszcze więcej kruchości.
Akcja tej książki rozgrywa się w pauzach i słowach, które nigdy nie padają. I nawet zakończenie nie przynosi ukojenia ani jednoznacznych odpowiedzi – pozostawia przestrzeń, w której czytelnik musi zostać sam ze swoimi domysłami. I właśnie ta samotność z cudzą historią okazuje się najbardziej przejmującym doświadczeniem tej lektury.

Kolejna powieść Szostaka, która zachwyciła mnie literacko swoim spokojem narracji, gęstością znaczeń i niedopowiedzeniami, które bolą bardziej niż najbardziej dramatyczne sceny. Motyw braci, tak pięknie ukazany w „Chochołach”, tutaj wybrzmiewa dojrzalej, ciszej i bardziej przejmująco. Słuchając wersji audio w interpretacji Filipa Kosiora, miałam wrażenie, że historia jest...

muszę sobie chyba od Szostaka zrobić przerwę, bo po dwóch pierwszych absolutnych zachwytach Oberkami i Cudzymi Słowami czuję, że zjeżdżam równią pochyłą. zdecydowanie lepsze, niż nijakie "Szczelinami", z delikatnym vibem "Czarodziejskiej góry", ale wszystko i wszyscy są tu chyba trochę za bardzo.

muszę sobie chyba od Szostaka zrobić przerwę, bo po dwóch pierwszych absolutnych zachwytach Oberkami i Cudzymi Słowami czuję, że zjeżdżam równią pochyłą. zdecydowanie lepsze, niż nijakie "Szczelinami", z delikatnym vibem "Czarodziejskiej góry", ale wszystko i wszyscy są tu chyba trochę za bardzo.

Po raz kolejny jestem pod wrażeniem łatwości, z jaką Wit Szostak wyraża myśli i emocje oraz analizuje rzeczywistość- często nie wprost, ale przez niedopowiedzenia, ciszę, sugestię.
Mateusz i Błażej – bracia bliźniacy, z których jeden wyizolował się od świata, zamknął się w swoim wnętrzu po traumie, której sam do końca nie rozumie, i którą tłumaczy sobie, nazywając się „głupim”.
Mądry brat miał wszystko, co „głupi” Błażej stracił. Ale i on zmienił swoje życie — porzucił artystyczne ambicje, kupił zapomniany dworzec kolejowy na końcu świata i zamieszkał tam z żoną, dziećmi i bratem.
Błażej opowiada swoją historię w ciszy, szeptem. Nikt nie ma do niego dostępu, nikt nie wie, co tak naprawdę się wydarzyło. Jest, ale jakby go nie było. Siedzi „w sobie” i z niezwykłą przenikliwością obserwuje otoczenie. Ponieważ wszyscy go ignorują, ludzie nie mają oporów, by się przy nim otwierać.
To książka, którą się smakuje.

Po raz kolejny jestem pod wrażeniem łatwości, z jaką Wit Szostak wyraża myśli i emocje oraz analizuje rzeczywistość- często nie wprost, ale przez niedopowiedzenia, ciszę, sugestię.
Mateusz i Błażej – bracia bliźniacy, z których jeden wyizolował się od świata, zamknął się w swoim wnętrzu po traumie, której sam do końca nie rozumie, i którą tłumaczy sobie, nazywając się...

Z mieszanymi uczuciami.
Kopalnia cytatów i głębokich zdań ale
wewnętrznie nie jestem do końca przekonana, dla mnie było tego zbyt dużo.

Z mieszanymi uczuciami.
Kopalnia cytatów i głębokich zdań ale
wewnętrznie nie jestem do końca przekonana, dla mnie było tego zbyt dużo.

Powieść, która rozedrgała mnie całą. Poruszyła bardzo osobistą strunę. Mam w rodzinie kogoś, kto czasami zamyka się w sobie i nie dopuszcza nikogo do swojego świata. Nigdy nie wiem, co wtedy czuje – czy to bezpieczna przystań, czy pułapka samotności. To mnie nie tylko frapuje, ale aż boli, bo nie wiem, czy wtedy jej dobrze i czy coś mogę zrobić. Dlatego wewnętrzny monolog dotyczący postrzegania świata przez mężczyznę mówiącego tylko do wewnątrz zrobił na mnie takie wrażenie. Wymieszała ta książka moje emocje, poruszyła sferę doświadczeń, dotknęłam czegoś, co zawsze chciałam zrozumieć, a co pozostawało za zasłoną. Zapłakałam… I to po pierwsze.

Po drugie – któż z nas nie ma czasem takiego marzenia, by rzucić wszystko i wyjechać? Może w Bieszczady, a może gdziekolwiek, byle dalej od codzienności, w miejsce, które daje oddech. Odreagować, odstresować się, żyć w zgodzie z naturą wśród swoich bliskich, w miejscu, które się wybrało. U Szostaka takim azylem staje się opuszczony dworzec kolejowy, zamieniony przez bohaterów w dom – jednocześnie monumentalny i ciepły, ze śródziemnomorskim klimatem. Sama wizja takiego miejsca wydała mi się zachwycająca. Ale czad!

Po trzecie – jestem mamą bliźniaków, a na dworcu mieszkają bliźniacy, więc temat jest mi bliski. O tych chłopcach jest opowieść. Mateusz – były artysta uciekający od wyścigu szczurów. Błażej – brat, który żyje w dialogu z samym sobą, wnikliwie się wszystkiemu przygląda i przetwarza w swojej głowie, która inaczej widzi świat. I wreszcie żona – Marta, piękna i mądra kobieta, której codzienność w tym układzie nie jest łatwa. Każda z tych postaci to osobny wszechświat, razem tworzą rodzinny portret pełen napięć, sekretów i emocji. Strona po stronie odkrywamy coraz więcej i choć bohaterowie się nie zmieniają, to zmienia się nasze spojrzenie na nich. Pojawiają się dylematy, problemy, zagadnienia do przemyślenia.

Powieść wybitna – dla mnie, choć to literatura wymagająca. Czasem zalewa słowotokiem, czasem zbyt powolna – ale taki właśnie jest rytm tej historii, taki jest puls Błażeja. I ja to kupuję, bo jest w tym prawda.

Szostak to dla mnie mistrz pięknego języka i głębokiej obserwacji. Drugi spośród trzech polskich autorów stojących na moim medalowym pudle. Każda jego książka to spotkanie z literaturą przepiękną.

Powieść, która rozedrgała mnie całą. Poruszyła bardzo osobistą strunę. Mam w rodzinie kogoś, kto czasami zamyka się w sobie i nie dopuszcza nikogo do swojego świata. Nigdy nie wiem, co wtedy czuje – czy to bezpieczna przystań, czy pułapka samotności. To mnie nie tylko frapuje, ale aż boli, bo nie wiem, czy wtedy jej dobrze i czy coś mogę zrobić. Dlatego wewnętrzny monolog...

Niektóre motywy podobne trochę jak w "Chochołach": brak porozumienia między ludźmi, zagubieni bracia, rodzinne tajemnice, surrealistyczna atmosfera, metafory oparte na bardzo żywych konkretach. W tym przypadku naczelna jest oczywiście metafora wnętrzności, oddzielenia od świata zewnętrznego, babrania się we własnym wnętrzu, wypruwania sobie żył i otwartych przewodów, doskonale jest to poprowadzone przez całą książkę.

Jest w tym również poetycka gra językiem, która bardzo do mnie przemawia, bo Szostak używa w sumie prostych słów, tylko robi z nimi niezwykłe rzeczy, układając je tak, żeby tworzyć nowe sensy, a to zaczarowuje codzienność.

Na pewno sięgnę po inne jego książki, ale nie za szybko, żeby się nie zmęczyć tym gęstym, choć potoczystym stylem. Lepiej go sobie dawkować, żeby móc go docenić.

Niektóre motywy podobne trochę jak w "Chochołach": brak porozumienia między ludźmi, zagubieni bracia, rodzinne tajemnice, surrealistyczna atmosfera, metafory oparte na bardzo żywych konkretach. W tym przypadku naczelna jest oczywiście metafora wnętrzności, oddzielenia od świata zewnętrznego, babrania się we własnym wnętrzu, wypruwania sobie żył i otwartych przewodów,...

To moje pierwsze spotkanie z tym autorem. Jestem pod wrażeniem. Ciekawa narracja prowadzona przez jednego z dwóch braci bliźniaków, tego "głupszego" (jakże to prześmiewcze) - Błażeja. Mam wrażenie, że prawdziwa historia dzieje się pomiędzy słowami opowieści, powoli snutej przez Błażeja. Wszystko to bardzo poetyckie, niedopowiedziane i zagadkowe. Podświadome i intuicyjne. To proces rozdzielenia bliźniąt, z których każde jest przeciwieństwem drugiego, a zarazem są swoim dopełnieniem. Syndrom ucieczki od świata - do wewnątrz i gdzie indziej. Świetne zakończenie stwarzające pole do różnych interpretacji.

To moje pierwsze spotkanie z tym autorem. Jestem pod wrażeniem. Ciekawa narracja prowadzona przez jednego z dwóch braci bliźniaków, tego "głupszego" (jakże to prześmiewcze) - Błażeja. Mam wrażenie, że prawdziwa historia dzieje się pomiędzy słowami opowieści, powoli snutej przez Błażeja. Wszystko to bardzo poetyckie, niedopowiedziane i zagadkowe. Podświadome i intuicyjne. To...

Uwielbiam Szostaka za to, że każda jego książka jest inna, napisana w trochę innym stylu, innej narracji, a jednak wnosi za każdym razem coś znaczącego. Zabawa formą i treścią sprawia, że sięgam po kolejne powieści i jestem oczarowana.

Uwielbiam Szostaka za to, że każda jego książka jest inna, napisana w trochę innym stylu, innej narracji, a jednak wnosi za każdym razem coś znaczącego. Zabawa formą i treścią sprawia, że sięgam po kolejne powieści i jestem oczarowana.