Pępowina

Książka o trudach rodzicielstwa, w szczególności o trudach macierzyństwa. Ile nasze dzieci dostają w prezencie w genach a ile zależy od wychowania? Ile zachowań wyniesionych z domu rodzinnego powielamy w rodzinach, które zakładamy? Ta powieść daje szansę na takie przemyślenia. Tematyka trudna, ale pięknie podana.

Książka o trudach rodzicielstwa, w szczególności o trudach macierzyństwa. Ile nasze dzieci dostają w prezencie w genach a ile zależy od wychowania? Ile zachowań wyniesionych z domu rodzinnego powielamy w rodzinach, które zakładamy? Ta powieść daje szansę na takie przemyślenia. Tematyka trudna, ale pięknie podana.

Polubiłam tę Autorkę, pomimo niedoskonałości. Spodobała mi się i główna historia, i wszystkie wątki poboczne. Z każdego da się coś dla siebie wyciągnąć. Zaciekawiły mnie bohaterki. W pewnym momencie złapałam się na przeżywaniu tej "tylko wymyślonej historii". Może dlatego, że jestem matką? Albo dlatego, że jestem córką? Wnuczką? Albo po prostu dlatego, że też mam pępek.

Polubiłam tę Autorkę, pomimo niedoskonałości. Spodobała mi się i główna historia, i wszystkie wątki poboczne. Z każdego da się coś dla siebie wyciągnąć. Zaciekawiły mnie bohaterki. W pewnym momencie złapałam się na przeżywaniu tej "tylko wymyślonej historii". Może dlatego, że jestem matką? Albo dlatego, że jestem córką? Wnuczką? Albo po prostu dlatego, że też mam...

Nie twierdzę że to nie jest dobra książka, zawartość jest bardzo ciekawa. Myślę że to forma narracja jest dla mnie zbyt trudna.

Nie twierdzę że to nie jest dobra książka, zawartość jest bardzo ciekawa. Myślę że to forma narracja jest dla mnie zbyt trudna.

Gdy chcę przeczytać pewniaka ściągam z półki książkę M. Axelsson.

Teraz padło na "Pępowinę" . Mam wydanie dwutomowe.
I chociaż jest to powieść trudna, czyta się ją lekko. Tak dobrze jest napisana.
Sam tytuł książki podpowiada czego możemy się spodziewać.
Kiedy należy odciąć dziecku pępowinę aby wychować szczęśliwego dorosłego?
Kiedy odciąć pępowinę, aby szczęśliwie dorastać poza skrzydłami rodziców?

Bardzo dobra książka. Warto przeczytać.

Gdy chcę przeczytać pewniaka ściągam z półki książkę M. Axelsson.

Teraz padło na "Pępowinę" . Mam wydanie dwutomowe.
I chociaż jest to powieść trudna, czyta się ją lekko. Tak dobrze jest napisana.
Sam tytuł książki podpowiada czego możemy się spodziewać.
Kiedy należy odciąć dziecku pępowinę aby wychować szczęśliwego dorosłego?
Kiedy odciąć pępowinę, aby szczęśliwie...

Dobra książka o relacjach, choć momentami nudna.

Dobra książka o relacjach, choć momentami nudna.

Znakomita.
O relacjach. Takich, jakich każdy z nas doświadcza w zwyczajnym życiu.
O perspektywie.
O tym, co może dziać się z nami, kiedy… umieramy.
Zapomniałam już jaką Majgull Axelsson potrafi być obserwatorką i jak pięknie potrafi przenosić na papier swoje obserwacje. Czytanie jej książek to czysta przyjemność. Ale i rozedrganie.
„Pępowina” to opowieść o ludziach, którzy są zawsze, będą zawsze, w każdych czasach, niestety. I o słowach, „które pomimo rozsądku, równouprawnienia i całej tej cholernej nowoczesności odradzają się i powracają trzykrotnie cięższe”.
O krzywdzie ludzkiej i o wybaczaniu. Komuś i sobie.
Opowieść chwyta za serce, ale jednocześnie daje nadzieję.

Znakomita.
O relacjach. Takich, jakich każdy z nas doświadcza w zwyczajnym życiu.
O perspektywie.
O tym, co może dziać się z nami, kiedy… umieramy.
Zapomniałam już jaką Majgull Axelsson potrafi być obserwatorką i jak pięknie potrafi przenosić na papier swoje obserwacje. Czytanie jej książek to czysta przyjemność. Ale i rozedrganie.
„Pępowina” to opowieść o ludziach, którzy...

"Pępowina" według mnie jest niezwykle inspirującą do przemyśleń powieścią psychologiczną. To moje drugie spotkanie z twórczością tej autorki i wiem już na pewno, że po raz kolejny otrzymałam historię skłaniającą do zadumy i głębszych rozważań.
"Pępowina" to przede wszystkim opowieść o matkach, trudnych wyborach, klątwie pokoleń oraz miłości, ale także nienawiści. Ponadto, jest to opowieść o traumie, traumie relacji między matką a córką oraz w ogólnych relacjach rodzinnych. Bohaterki - Anette, Minna, Ritva - charakteryzują się wieloma odmiennymi cechami oraz różnymi historiami życiowymi, ale łączy je najważniejsza kwestia - zmagają się z przeżyciami z dzieciństwa i traumą w relacjach, które znacząco wpływają na ich życie.
Z pewnością nie będzie to moja ostatnia książka tej autorki.

"Pępowina" według mnie jest niezwykle inspirującą do przemyśleń powieścią psychologiczną. To moje drugie spotkanie z twórczością tej autorki i wiem już na pewno, że po raz kolejny otrzymałam historię skłaniającą do zadumy i głębszych rozważań.
"Pępowina" to przede wszystkim opowieść o matkach, trudnych wyborach, klątwie pokoleń oraz miłości, ale także nienawiści. Ponadto,...

Smutna, chwilami wstrząsająca, ale bardzo wciągająca historia. Albo raczej: historie. Bo fabuła opisuje przeżycia i doświadczenia kilku - pozornie przypadkowych - bohaterów, którzy pechowo znaleźli się razem w tym samym miejscu, w tym samym czasie. Mam taką refleksję po lekturze, że naprawdę warto mieć dookoła siebie "całą wioskę" bliskich, zaufanych osób, które zareagują odpowiednio szybko i skutecznie, gdy znajdziemy się w kryzysie. Warto prosić o pomoc i warto pomoc przyjmować.

Smutna, chwilami wstrząsająca, ale bardzo wciągająca historia. Albo raczej: historie. Bo fabuła opisuje przeżycia i doświadczenia kilku - pozornie przypadkowych - bohaterów, którzy pechowo znaleźli się razem w tym samym miejscu, w tym samym czasie. Mam taką refleksję po lekturze, że naprawdę warto mieć dookoła siebie "całą wioskę" bliskich, zaufanych osób, które zareagują...

Ta książka to krzyk zrozpaczonej matki. Matki kochającej bezgranicznie i matki opuszczonej. To opowieść o kobiecie, która chciała dobrze dla swojej córki, lecz poprzez małe kłamstwo zniszczyła wszystko. Ta, którą ona kochała najbardziej targneła się na swoje życie przez co nasza bohaterka została z niczym. Dopiero wypadek podczas powodzi pozwolił jej się pogodzić z żałobą i ze stratą , tak niewyobrażalnie wielką, że trudną do uwierzenia.
Ta książka to psychiczny rozrachunek między matką a jej dzieckiem. To ciężkie zrzucenie jarzma między rzeczywistością nierealną a tą pozbytą złudzeń. To czas gdy rodzice tracą kontakt ze swoimi pociechami, które dorastają i często nie dawają sobie rady w życiu i wybierają drogę do zatracenia. Ta powieść jest o stracie i o życiu z nią. Jak to jest być rodzicem i poradzić sobie z porażką, z utraceniem wszystkiego i z zostaniem z niczym. Książkę czyta się z zapartym tchem, świadomością bólu, ale nie można jej odstawić, trzeba brnąć dalej. To moje pierwsze spotkanie z autorką, ale zauroczenie jest tak wielkie, że wiem, że nie ustanie zanim nie przeczytam wszystkich jej książek.
Przepiękna lektura, godna polecenia.

Ta książka to krzyk zrozpaczonej matki. Matki kochającej bezgranicznie i matki opuszczonej. To opowieść o kobiecie, która chciała dobrze dla swojej córki, lecz poprzez małe kłamstwo zniszczyła wszystko. Ta, którą ona kochała najbardziej targneła się na swoje życie przez co nasza bohaterka została z niczym. Dopiero wypadek podczas powodzi pozwolił jej się pogodzić z żałobą i...

W moim odczuciu to książka głównie o braku umiejętności godzenia się na własną rzeczywistość. O dostrzeganiu w cudzym życiu rzeczy godnych pozazdroszczenia i niedostrzeganiu takich rzeczy we własnym życiu. O czym też jest ta książka? O relacjach. Ale przede wszystkim o tym, że zarówno brak miłości ze strony rodziców, jak i miłość totalna, bezmyślna, niedostrzegająca niebezpieczeństwa są katastrofalne w skutkach.

Bohaterkami są przede wszystkim trzy kobiety:
Ritva - dziennikarka, której nie jest dane znaleźć stałą pracę, chociaż jest naprawdę dobra w tym co robi. Wykształcona i obyta, lubiana w towarzystwie, a jednak od dziecka ściągana przez ojca do poziomu swojej (niższej) grupy społecznej.
Anette - kobieta bez wykształcenia i większego obycia. Jej sensem życia jest opieka nad mężem-alkoholikiem, którego na każdym kroku próbuje usprawiedliwiać. Ma dziecko, ale opiekują się nim jej rodzice. Rodzice, którzy przez całe życie nie potrafili powiedzieć Anette dobrego słowa, aby potem bezkrytycznie podchodzić do wychowania swojej wnuczki. Anette usilnie próbuje się oszukiwać, że jest szczęśliwa w swoim życiu.
Minna - właścicielka gospody u Sally, najtragiczniejsza postać, która miała wszystko, a straciła jeszcze więcej. Jej córka popełnia samobójstwo, a Minna nie potrafi dopuścić tego do świadomości. Żeby nie zwariować udaje, że jej córka cały czas żyje.

W moim odczuciu to książka głównie o braku umiejętności godzenia się na własną rzeczywistość. O dostrzeganiu w cudzym życiu rzeczy godnych pozazdroszczenia i niedostrzeganiu takich rzeczy we własnym życiu. O czym też jest ta książka? O relacjach. Ale przede wszystkim o tym, że zarówno brak miłości ze strony rodziców, jak i miłość totalna, bezmyślna, niedostrzegająca...