Dom Augusty

Trochę wymęczona

Trochę wymęczona

Typowa literatura skandynawska. Trochę mroczna, trochę smutna, do bólu prawdziwa. Trzeba to lubić. A ponieważ ja uwielbiam taki klimat oceniam tę pozycję wysoko. Za język i za fabułę z przewijającą się od początku do końca tajemnicą. Za prawdę o życiu podaną bez lukrowania, którego pełno we współczesnych mediach.
Polecam dla czytelników, którzy refleksję mają we krwi :-)

Typowa literatura skandynawska. Trochę mroczna, trochę smutna, do bólu prawdziwa. Trzeba to lubić. A ponieważ ja uwielbiam taki klimat oceniam tę pozycję wysoko. Za język i za fabułę z przewijającą się od początku do końca tajemnicą. Za prawdę o życiu podaną bez lukrowania, którego pełno we współczesnych mediach.
Polecam dla czytelników, którzy refleksję mają we krwi :-)

Proza gęsta, duszna i ciężka jak ołów. Cztery pokolenia kobiet. Jedno cierpienie, ale w różnych odsłonach.

Proza gęsta, duszna i ciężka jak ołów. Cztery pokolenia kobiet. Jedno cierpienie, ale w różnych odsłonach.

O tęsknocie, szukaniu miłości, powielaniu rodzinnych błędów, budowaniu murów z tajemnic i o tym, że wszystko, co jest zbyt dobre, musi się źle skończyć.
To jak dotąd moja trzecia przeczytana książka Majgull Axelsson i nie mogę się oprzeć wrażeniu, że opowiada w nich wszystkich mniej więcej tę samą historię. Ale nie mam żalu, bo (przynajmniej w tym przypadku) robi to niesamowicie dobrze.
Bardzo ważnym tematem w jej książkach jest macierzyństwo, w tym często macierzyństwo niechciane czy niezaplanowane, a także wpływ relacji z matką na dalsze życie człowieka i jego wybory. W tej dodatkowo, oprócz dramatów dotykających pojedynczych ludzi, opisuje też ten dotyczący całej społeczności - ważnym, często powracającym wątkiem jest ten związany z upadającą fabryką, która najpierw pozwoliła wielu ludziom wyjść z biedy, a potem ich wycisnęła i wypluła - ona sama jest nawet czymś w rodzaju kolejnej "bohaterki". Axelsson pisze bardzo emocjonalnie w nieoczywisty sposób - dosyć długo "wchodziłam" w opowieść i z początku mnie ona nie przekonywała, ale skończyłam niemal z zachwytem.

O tęsknocie, szukaniu miłości, powielaniu rodzinnych błędów, budowaniu murów z tajemnic i o tym, że wszystko, co jest zbyt dobre, musi się źle skończyć.
To jak dotąd moja trzecia przeczytana książka Majgull Axelsson i nie mogę się oprzeć wrażeniu, że opowiada w nich wszystkich mniej więcej tę samą historię. Ale nie mam żalu, bo (przynajmniej w tym przypadku) robi to...

Bardzo się wkręciłam w tę historię. Spotkał mnie świat, którego nie znam i o nim nie myślę, a może być gdzieś w moim otoczeniu. Pomanipulowano trochę moimi emocjami. Dużo niedosytu zostało, ale nie żałuję.

Bardzo się wkręciłam w tę historię. Spotkał mnie świat, którego nie znam i o nim nie myślę, a może być gdzieś w moim otoczeniu. Pomanipulowano trochę moimi emocjami. Dużo niedosytu zostało, ale nie żałuję.

Z ogromną przyjemnością wróciłam do tej pozycji po ponad 10 latach, i nie zmieniam swojej oceny. Przepiękna powieść, piękny język, poruszająca historia. W książkach Majgull jest po prostu coś magicznego.

Z ogromną przyjemnością wróciłam do tej pozycji po ponad 10 latach, i nie zmieniam swojej oceny. Przepiękna powieść, piękny język, poruszająca historia. W książkach Majgull jest po prostu coś magicznego.

Proza M. Akselsson uzależnia. Tak było z jej kolejną książką "Dom Augusty". Nie mogłam się oderwać.

Pięknie opisana historia, która wcale piękna nie jest.
Opowieść o kobietach z jednej rodziny, których oprócz pokrewieństwa, nie łączy właściwie nic.
Chociaż nie- mają dom Augusty, nieżyjącej krewnej, w którym szukają schronienia podczas życiowych burz i przeciwności losu.

Świetna książka. Przeczytajcie.

Proza M. Akselsson uzależnia. Tak było z jej kolejną książką "Dom Augusty". Nie mogłam się oderwać.

Pięknie opisana historia, która wcale piękna nie jest.
Opowieść o kobietach z jednej rodziny, których oprócz pokrewieństwa, nie łączy właściwie nic.
Chociaż nie- mają dom Augusty, nieżyjącej krewnej, w którym szukają schronienia podczas życiowych burz i przeciwności losu....

"Dom Augusty" to przytłaczająca, surowa proza skandynawskiej pisarki, która tkwi w człowieku głęboko, nie dając o sobie zapomnieć, a jednocześnie czyniąc zadanie opisania wrażeń po lekturze niezwykle trudnym.
Powieść zaczyna się od tragedii. Ktoś umarł. Nie od razu wiemy kto, narracja jest fragmentaryczna, wiele w niej retrospekcji, wątków powiązanych z różnymi kobietami z rodziny Augusty. To, co początkowo wydaje się chaotyczne, z każdą kolejną przewracaną kartką układa się w niepokojącą całość.
Głównymi bohaterkami są Alicja i Andżelika – wnuczka i praprawnuczka Augusty, której historię również poznajemy na kartach powieści. Życie każdej z nich naznaczone jest cierpieniem, poczuciem izolacji, nieszczęściem, niemożnością komunikacji z drugim człowiekiem.
Żadna z kobiet z rodu Augusty nie była szczęśliwa. Wszystkie powtarzały błędy swoich poprzedniczek. Między matkami a córkami na próżno szukać więzi, miłości, zrozumienia. Mogłoby się wydawać, że już w którymś pokoleniu można odwrócić zły los i stworzyć coś pięknego, żyć pełnią życia. Axelsson pozbawia nas tego naiwnego przekonania. Surowa opowieść, pozbawiona zbędnych ozdobników osadzona w zimnym skandynawskim krajobrazie nie daje żadnej nadziei.
"Dom Augusty” to powieść niezwykle pesymistyczna, może trochę zbyt pesymistyczna, ale prawdziwa i tkwiąca głęboko w czytelniku jeszcze długo po skończonej lekturze. Polecam, ale ostrzegam, że łatwo zapędzić się w bardzo przygnębiający nastrój.

"Dom Augusty" to przytłaczająca, surowa proza skandynawskiej pisarki, która tkwi w człowieku głęboko, nie dając o sobie zapomnieć, a jednocześnie czyniąc zadanie opisania wrażeń po lekturze niezwykle trudnym.
Powieść zaczyna się od tragedii. Ktoś umarł. Nie od razu wiemy kto, narracja jest fragmentaryczna, wiele w niej retrospekcji, wątków powiązanych z różnymi kobietami z...

Bardzo polubiłam prozę tej autorki. To już kolejna pozycja, która w skupieniu i z przyjemnością przeczytałam. Rodzinna opowieść, w której nie brakuje trudnych i bolesnych tematów. Pokazuje, jak uwikłanie w rodzinne historie ma wpływ na nasze życie i podejmowane decyzje. Skłania do refleksji, choć nie napawa optymizmem. To książka raczej z tych trudnych emocjonalnie.

Bardzo polubiłam prozę tej autorki. To już kolejna pozycja, która w skupieniu i z przyjemnością przeczytałam. Rodzinna opowieść, w której nie brakuje trudnych i bolesnych tematów. Pokazuje, jak uwikłanie w rodzinne historie ma wpływ na nasze życie i podejmowane decyzje. Skłania do refleksji, choć nie napawa optymizmem. To książka raczej z tych trudnych emocjonalnie.

Dom Augusty to moje pierwsze spotkanie z Axelsson, ale już wiem, że nie ostatnie. Książka ma w sobie magię, jednocześnie tej magii nie zawierając - opowieść o trzech, zwykłych kobietach, które szarpią się z życiem i są bardzo samotne.
Augusta od lat nie żyje, więc o niej dowiadujemy się głównie ze wspomnień, ale dostała też swój rozdział skupiony na jej młodości. Alicja, wnuczka Augusty, mieszkała kiedyś z babką, lecz przeszłość nigdy jej nie opuściła, przez co nie radzi sobie z teraźniejszością. Angelika, praprawnuczka Augusty, ma wyjątkowo smutne życie spowodowane agresywnym ojczymem i nieobecną duchem matką. Żadna z nich nie miała łatwo, niestety nie były w stanie dostrzec podobieństw między sobą, może wtedy ich losy potoczyłyby się inaczej.
Książkę przeczytałam wyjątkowo szybko, tęskniłam za nią, gdy nie miałam jej pod ręką. Uwielbiam wielopokoleniowe historie o kobietach i ich relacjach, a Dom Augusty całkowicie spełnił moje oczekiwania. Na pewno musiałam się jednak przyzwyczaić do stylu pisania Axelsson, momentami czułam przesyt rozbudowanymi, metaforycznymi, a nawet bajkowymi opisami otoczenia czy - zwłaszcza - postaci. A może to kwestia samej historii, a nie autorki, choć tego się dowiem w kolejnych książkach. Na pewno do niej wrócę!

Dom Augusty to moje pierwsze spotkanie z Axelsson, ale już wiem, że nie ostatnie. Książka ma w sobie magię, jednocześnie tej magii nie zawierając - opowieść o trzech, zwykłych kobietach, które szarpią się z życiem i są bardzo samotne.
Augusta od lat nie żyje, więc o niej dowiadujemy się głównie ze wspomnień, ale dostała też swój rozdział skupiony na jej młodości. Alicja,...