Demelza

Z kontynuacją tej serii czekałam na zakończenie serialu. Ostatni sezon serialu miał miejsce kilka lat temu, a ja o Poldarkach zapomniałam, ale jak widać nie na zawsze.
Serial "Poldark" jest wybitny (przynajmniej początkowe sezony),a książka nie jest może aż tak dobra, ale nie ma co narzekać.
Akcja dzieje się pod koniec osiemnastego wieku w Kornwalii i mamy tutaj przedstawione życie arystokracji, bogatych bankierów, ale także biedoty, głównie górników, bo bohater książki jest właścicielem kopalni. Mamy wątki miłosne, radości i tragedie (tych jest więcej). Podobało mi się, że akcja nie koncentrowała się tylko na rodzinie Poldarków, ale było też wiele wątków pobocznych przez co powieść była ciekawsza. No i jest też czarny charakter - George Warleggan (syn kowala, który dorobił się gigantycznego majątku). Ciekawe, czy jego historia potoczy się tak jak w serialu. Duże wrażenie zrobiła na mnie scena z rozbiciem się statków i to co działo się potem, gdy setki ludzi przybyło grabić wraki kompletnie mając gdzieś czy ktoś z załogi przeżył, czy nie.
"Demelza" bardzo mnie wciągnęła. Czytało mi się tę powieść bardzo lekko i szybko. Uwielbiam takie klimaty. Jak klasyka, ale napisana przystępniejszym językiem.
Jedyne co mi się nie podobało to trochę urwane zakończenie. Być może autor wiedział, że będzie następny tom i zostawił niedokończone wątki, ale nieładnie z jego strony , bo kazał czytelnikom czekać aż cztery lata na kolejną część.
Polecam zarówno książki jak i serial "Poldark. Wichry losu". Serial nawet bardziej. Aż mnie naszła ochota żeby znowu obejrzeć.

Z kontynuacją tej serii czekałam na zakończenie serialu. Ostatni sezon serialu miał miejsce kilka lat temu, a ja o Poldarkach zapomniałam, ale jak widać nie na zawsze.
Serial "Poldark" jest wybitny (przynajmniej początkowe sezony),a książka nie jest może aż tak dobra, ale nie ma co narzekać.
Akcja dzieje się pod koniec osiemnastego wieku w Kornwalii i mamy tutaj...

To zachwycające jak Winston Graham kreuje narracje w książce "Demelza". Przedstawia fikcyjne życia Poldarków takimi, jakimi mogłyby być 250 lat temu. Raz słodkie, a raz gorzkie. Codzienne.

Aż mi w uszach świszczy nadmorski wiatr.

To zachwycające jak Winston Graham kreuje narracje w książce "Demelza". Przedstawia fikcyjne życia Poldarków takimi, jakimi mogłyby być 250 lat temu. Raz słodkie, a raz gorzkie. Codzienne.

Aż mi w uszach świszczy nadmorski wiatr.

Tom opowiadający o dalszych losach rodu Poldarków.
W tej części związek Demelzy i Rossa przechodzi przez różne życiowe próby, raz mają wzloty, raz upadki, ale udowadniają, że do miłości trzeba dojrzeć.
Demelza musi się odnaleźć w roli damy, a Ross mierzy się z kłopotami w kopalni i z konkurencją. Szczerze przyznam, że kopalniane wątki mnie nie interesowały i się przy nich wynudziłam, bo wyjątkowo w tej części wszystkie opisy są bardzo szczegółowe. Większość jest zbędna i męcząca. Pod wzgledem ciekawości książka dorównuje poprzedniej i ma intrygującą fabułę, dużą ilość bohaterów, oraz dobre zakończenie.
Zabieram się szybko za kokejną część.

Tom opowiadający o dalszych losach rodu Poldarków.
W tej części związek Demelzy i Rossa przechodzi przez różne życiowe próby, raz mają wzloty, raz upadki, ale udowadniają, że do miłości trzeba dojrzeć.
Demelza musi się odnaleźć w roli damy, a Ross mierzy się z kłopotami w kopalni i z konkurencją. Szczerze przyznam, że kopalniane wątki mnie nie interesowały i się przy nich...

Druga powieść z cyklu sagi o rodzie Poldarków z Kornwalii na przełomie XVIII i XIX wieku. Zapewne był skutkiem sukcesu czytelniczego pierwszej części, co poniekąd widać. Dzieje się znacznie mniej niż w pierwszym tomie, ale za to wszystko jest opisane dokładniej.
Świat kornwalijskiego ziemiaństwa, wzbogaconej burżuazji, chłopstwa czy też górników jest pokazany zarówno z perspektyw Rossa, jak i jego nisko urodzonej żony – urodziwej i uroczej Demelzy (chociaż to może efektu wizji serialowej aktorki o urodzie dalekiej od brytyjskiej). Dzięki temu mamy zarówno opis balu jak i wiezienia, dworu alei izb „plebsu”. Ziemian i wzbogaconych potomków chłopstwa – Warlegganów.
Związek dwojga głównych bohaterów daleki jest też od wizji romansowej a ich życie nie jest usłane różami. Jednym słowem daleko od domku na prerii czy książek Backmana, gdzie na koniec wszyscy się godzą i poprawiają ;-).
Tym bardziej warto przeczytać, bowiem widać jak wysoko stała kiedyś kultura popularna w ojczyźnie bohaterów. Dziś redaktorzy zyskownych wydawnictw na pewno nie pozwoliliby na taki rozwój wydarzeń, jaki stał się udziałem młodszej gałęzi Poldarków. Pojawił się tez ciekawy wątek pewnego innego trójkąta miłosnego, tez pomiędzy przedstawicielami różnych stanów, o rozstrzygnięciu wcale nie lukrowanym. No i tradycyjnie ciężka codzienność przytłaczającej większości mieszkańców Kornwalii walczących o swój byt, ale też mających takie same pragnienia jak ich lepiej sytuowani sąsiedzi.
W dalszym ciągu naprawdę dobry poziom powieści historycznej.

Druga powieść z cyklu sagi o rodzie Poldarków z Kornwalii na przełomie XVIII i XIX wieku. Zapewne był skutkiem sukcesu czytelniczego pierwszej części, co poniekąd widać. Dzieje się znacznie mniej niż w pierwszym tomie, ale za to wszystko jest opisane dokładniej.
Świat kornwalijskiego ziemiaństwa, wzbogaconej burżuazji, chłopstwa czy też górników jest pokazany zarówno z...

Naprawdę chciałam by ta seria stała się moją ulubioną, ale muszę się wręcz zmuszać, by ją czytać. Jest napisana bardzo praktycznie (?),po męsku.

Obejrzę sobie serial, myślę że to będzie lepsze rozwiązanie.

Naprawdę chciałam by ta seria stała się moją ulubioną, ale muszę się wręcz zmuszać, by ją czytać. Jest napisana bardzo praktycznie (?),po męsku.

Obejrzę sobie serial, myślę że to będzie lepsze rozwiązanie.

Po dłuższej przerwie od czytania, przyznam że wciągnęłam ten tom w bardzo krótkim czasie. Przyznam, że temat kopalń zbytnio mnie interesuje, ale otoczka tego wszystkiego jest naprawdę przyjemna w odbiorze. W dwóch momentach to nawet byłam w bardzo dużym szoku co się dzieję w historii. Jestem wielką fanką głównych bohaterów, ale postacie drugoplanowe również są charakterne i wyróżniające się. Przyznać muszę, że moje serducho zdobyła tytułowa bohaterka. Jestem bardzo ciekawa dalszych losów Poldarków.

Po dłuższej przerwie od czytania, przyznam że wciągnęłam ten tom w bardzo krótkim czasie. Przyznam, że temat kopalń zbytnio mnie interesuje, ale otoczka tego wszystkiego jest naprawdę przyjemna w odbiorze. W dwóch momentach to nawet byłam w bardzo dużym szoku co się dzieję w historii. Jestem wielką fanką głównych bohaterów, ale postacie drugoplanowe również są charakterne i...

Drugi tom zainteresował mnie chyba jeszcze bardziej niż pierwszy. Autor dalej zachwyca opisami tamtych czasów, jak również i opowieściami o tylu postaciach. To nie jest przecież jakaś sensacja, a tyle się dzieje. Nigdy na zbyt długo nie skupiamy się na jednej sprawie, przez co ja już doszłam do wniosku, że te tytuły wcale nie oznaczają, że na tej postaci skupimy się najwięcej. Na duży plus jest dla mnie też to, że Graham nie bał się dodać też dużo smutku. Wszystkich spotyka szczęście i nieszczęście, co dodaje realizmu.

Drugi tom zainteresował mnie chyba jeszcze bardziej niż pierwszy. Autor dalej zachwyca opisami tamtych czasów, jak również i opowieściami o tylu postaciach. To nie jest przecież jakaś sensacja, a tyle się dzieje. Nigdy na zbyt długo nie skupiamy się na jednej sprawie, przez co ja już doszłam do wniosku, że te tytuły wcale nie oznaczają, że na tej postaci skupimy się...

Po zachwycie, w jaki wprawił mnie "Ross Poldark", liczyłam na to, że tom drugi - "Demelza" - również okaże się barwną, pełną szczegółów opowieścią. Jednocześnie zaś trochę się bałam tytułu, bo Demelza nie należy do moich ulubionych postaci. Jaka jest zaś moja opinia już po przeczytaniu? Zapraszam do lektury dzisiejszego posta :)

Kiedy Demelzie i Rossowi rodzi się córeczka, postanawiają zorganizować huczne przyjęcie z okazji chrztu dziecka. Demelza jest jednak pełna obaw: czy podoła zadaniu i wytrzyma jako pani domu, a przede wszystkim dama o nienagannych manierach? Jak przyjmie ją klasa Rossa i czy dziewczyna powtórzy swój towarzyski sukces, jaki osiągnęła na bożonarodzeniowym przyjęciu?

Oprócz rozterek Demelzy mamy tu też mnóstwo innych historii: kłopoty Rossa związane z tworzeniem odlewni miedzi i ratowaniem kopalni, czy też (wreszcie!) rozwinięcie wątku Verity. Poznajemy też szerzej górniczą rodzinę Danielów, co może nie brzmi zbyt ciekawie, ale jest bardzo interesujące, tylko nie chcę Wam nic zaspoilerować ;) Dostaniecie też instrukcję, jak zbudować dom w tydzień! (Pamiętajcie tylko, że jakość domu jest wprost proporcjonalna do ilości czasu włożonego w jego budowę.)

"Kiedy ktoś przypomina o dawnych wydarzeniach, o których najlepiej zapomnieć, często porusza także błoto, jakie przylgnęło do tych spraw."

Pewnie czekacie, aż powiem, czy Demelza nadal mnie irytuje, czy też może mi przeszło. No więc... (chwila na werble) prawie mi przeszło. Dziewczyna (pamiętajcie, że ma dopiero osiemnaście lat) nie zachowuje się już tak dziecinnie jak tom wcześniej. Stara się być damą i nabrać manier, bardzo wzięła sobie też do serca swoją nową pozycję społeczną i chce do nowej klasy pasować. W poprzednim tomie odniosłam wrażenie, że Demelza cały czas biega lub radośnie podskakuje, teraz zaś widzę, jak bardzo stara się wydorośleć: w końcu jest już też matką i musi razem z mężem zatroszczyć się o tę małą istotkę. Nie zatraca jednak przy tym swego optymistycznego charakteru: nadal pozostaje Demelzą, z tym, że damą, nie kuchtą.

Bardzo cenny jest też w tym tomie pewien kontrast: zaraz po wizycie w więzieniu (jak możecie się domyślać, warunki są tam straszne) narrator ukazuje nam huczne przyjęcie, pełne bogatych, wpływowych ludzi. Kontrast jest naprawdę niesamowity - Winston Graham jest mistrzem ukazywania takich społecznych niuansów, co mogę stwierdzić już po lekturze zaledwie dwóch jego powieści.

"Proszę uważać na prawo, kapitanie. Jest kapryśne, pokrętne, może je pan zlekceważyć kilka razy. Ale kiedy wreszcie pochwyci pana swoimi straszliwymi mackami, nie uwolni się pan od niego jak od potwornej ośmiornicy."

Przyznam jednak, że w tym tomie dzieje się mniej niż w poprzednim, dodatkowo też miałam wrażenie, że pewne przyjęcie nigdy się nie skończy ;) Nadal jednakże jest to świetna powieść, wydarzyło się też coś niesłychanego: przyznałam rację Demelzie, za to zdenerwowałam się bardzo na Rossa.

Jestem bardzo ciekawa, co przyniesie tom trzeci. Trochę czarno widzę przyszłość Verity, jak również relacje między głównymi bohaterami... Mam też nadzieję, że będzie więcej Elizabeth, bo było tu jej stanowczo za mało. Tom drugi kończy się wątkiem, który trochę mi nie pasował do tego tomu jako całości, ale sprawdziłam, o czym, jest tom następny i okazuje się, że ten niby niepasujący i wepchnięty na siłę wątek okaże się całym motorem napędowym. Ciekawe, jak to wyjdzie :)

https://arnikaczyta.blogspot.com/2022/03/trudno-jest-byc-dama-winston-graham.html

Po zachwycie, w jaki wprawił mnie "Ross Poldark", liczyłam na to, że tom drugi - "Demelza" - również okaże się barwną, pełną szczegółów opowieścią. Jednocześnie zaś trochę się bałam tytułu, bo Demelza nie należy do moich ulubionych postaci. Jaka jest zaś moja opinia już po przeczytaniu? Zapraszam do lektury dzisiejszego posta :)

Kiedy Demelzie i Rossowi rodzi się córeczka,...

Historia bardzo ciekawa, wciągająca. Fabuła skupia się tym razem na rozwoju Demelzy, na jej przemianie zarówno wewnętrznej i jak i zewnętrznej.

Historia bardzo ciekawa, wciągająca. Fabuła skupia się tym razem na rozwoju Demelzy, na jej przemianie zarówno wewnętrznej i jak i zewnętrznej.

Moja przygoda z rodem Poldarków dalej trwa, tym razem na tapecie tom drugi.
Tu czytelnik skupia swoją uwagę na losach Demelzy i Rosa pośród burzliwych czasów w Kornwalii. Demelza dostosowuje się do życia pośród dworskiej arystokracji. Mimo że spełnia jej się marzenie odczuwa brak akceptacji w środowisku. Warzą się również losy kopalni Wheal Leisure i odlewni, którą prowadził Ross.

Ta część tak jak pierwsza bardzo mi się podobała i już zżylam się z bohaterami i przeżywałam z nimi smutki i radości. Sama Demelza jest intrygującą postacią, którą nie sposób nie kochać. Młoda i piękna wkręca czytelnika w swoje rozterki.

Sama powieść jest bardzo dobrze napisana, dialogi zawarte dają poczucie jak byśmy uczestniczyli w rozmowie z bohaterami.
Dla mnie super to już trzecia książka jaką czytałam tego autora #winstongraham
Polecam kto jeszcze nie zna.

Moja przygoda z rodem Poldarków dalej trwa, tym razem na tapecie tom drugi.
Tu czytelnik skupia swoją uwagę na losach Demelzy i Rosa pośród burzliwych czasów w Kornwalii. Demelza dostosowuje się do życia pośród dworskiej arystokracji. Mimo że spełnia jej się marzenie odczuwa brak akceptacji w środowisku. Warzą się również losy kopalni Wheal Leisure i odlewni, którą...