Cztery siostry. Utracony świat ostatnich księżniczek z rodu Romanowów

Teoretycznie zasłużyła na więcej gwiazdek, jednak mam niedostyt informacji.
Niby jest to książka o córkach cara Mikołaja II jednak na pierwszy plan wysuwa się ich matka, caryca Aleksandra, jeśli wierzyć historii ulubiona wnuczka angielskiej królowej Wiktorii.
Wiem, bez matki nie byłoby córek jednak to trochę macosze traktowanie jakby nie patrzył głównych bohaterek nie bardzo mi podpasowało.

Teoretycznie zasłużyła na więcej gwiazdek, jednak mam niedostyt informacji.
Niby jest to książka o córkach cara Mikołaja II jednak na pierwszy plan wysuwa się ich matka, caryca Aleksandra, jeśli wierzyć historii ulubiona wnuczka angielskiej królowej Wiktorii.
Wiem, bez matki nie byłoby córek jednak to trochę macosze traktowanie jakby nie patrzył głównych bohaterek nie...

Obowiązkowa lektura dla tych, którzy nadal wierzą w medialne bajki o Romanowach...

Obowiązkowa lektura dla tych, którzy nadal wierzą w medialne bajki o Romanowach...

To jest świetna książka!

To jest świetna książka!

Fenomenalna!

Fenomenalna!

Fantastyczna książka. Szczególnie dla tych, którzy nie wiedzą gdzie szukać solidnie zweryfikowanej wiedzy o Rodzinie Romanowów a nie wymysłów i mitów. Mam nadzieję, że wszystkie książki H.R. będą przetłumaczone. Polecam bardzo!

Fantastyczna książka. Szczególnie dla tych, którzy nie wiedzą gdzie szukać solidnie zweryfikowanej wiedzy o Rodzinie Romanowów a nie wymysłów i mitów. Mam nadzieję, że wszystkie książki H.R. będą przetłumaczone. Polecam bardzo!

Jest przysłowiowym "kijem w mrowisko" - uczy i wzrusza. Wspaniała, ale trudna. Polecam.

Jest przysłowiowym "kijem w mrowisko" - uczy i wzrusza. Wspaniała, ale trudna. Polecam.

Zanim sięgnęłam po tę książkę, nie zastanawiałam się, że car miał aż cztery córki, bo rozpaczliwie pragnął syna-następcy. Prawo w Rosji zmieniono bowiem tak, że tron dziedziczyli mężczyźni. Być może powodem były szalone rządy niesławnej carycy Katarzyny. Cztery rodzące się kolejno dziewczynki były "dziećmi drugiej kategorii"; na szczęście jedynie dla świata, bo rodzice bardzo je kochali

Niestety - mimo że autorka wielokrotnie narzeka na postrzeganie czterech sióstr OTMA (Olgi, Tatiany, Marii, Anastazji) zbiorowo - sama również nie umie pokazać ich czytelnikowi indywidualnie. Poza najstarszą Olgą i jej nieśmiałymi flirtami oraz ofiarną działalnością charytatywną Tatiany w czasie I wojny - niewiele dowiadujemy się o poszczególnych córkach cara. Żadnej z nich Rappaport nie poświęciła osobnego rozdziału książki (za to cały jeden ich matce). I to jest największą wadą "Czterech sióstr". Za mało ich tutaj. W końcu po to po książkę sięgnęliśmy - nie żeby czytać o ich rodzicach, bracie czy Rasputinie, ale żeby się dowiedzieć, kim były Olga, Tatiana, Maria i Anastazja. Nie poznajemy niestety całej historii sióstr, bo książka kończy się wywiezieniem carskiej rodziny do Jekatynburga. Ostatnim dniom Romanowów autorka poświęciła inną książkę, nie przetłumaczoną jeszcze na polski.

Mimo że napisana przez brytyjską pisarkę, książka nie jest kolejnym przesłodzonym i niekompetentnym tworem dla zachodniego (nic o Rosji i Romanowach nie wiedzącego) czytelnika. Rappaport dobrze przeprowadziła research, obficie cytuje rosyjskie opracowania i dokumenty z epoki, z listami i dziennikami carskiej rodziny i ich otoczenia włącznie. Książkę mimo dużej objętości czyta się bardzo dobrze - choć u mnie trwało to długo, bo wiele nazwisk, miejsc, wydarzeń sprawdzałam w Wikipedii, a potem czytałam podlinkowane tam artykuły. I choć o siostrach OTMA nie dowiedziałam się tyle, ile oczekiwałam, była to satysfakcjonująca intelektualna przygoda.

Z przyjemnością przeczytałam jako uzupełnienie (słabszej) "Zagłady dynastii Romanowów" Cooka: 7/10

Zanim sięgnęłam po tę książkę, nie zastanawiałam się, że car miał aż cztery córki, bo rozpaczliwie pragnął syna-następcy. Prawo w Rosji zmieniono bowiem tak, że tron dziedziczyli mężczyźni. Być może powodem były szalone rządy niesławnej carycy Katarzyny. Cztery rodzące się kolejno dziewczynki były "dziećmi drugiej kategorii"; na szczęście jedynie dla świata, bo rodzice...

Świetna! Dowiedziałam się mnóstwo rzeczy, książka napisana tak że nawet czytając późnym wieczorem - kiedy jest się zmęczonym, NIE da się pogubić. Nic nie jest romantyzowane, sama prawda, polecam gorąco!

Świetna! Dowiedziałam się mnóstwo rzeczy, książka napisana tak że nawet czytając późnym wieczorem - kiedy jest się zmęczonym, NIE da się pogubić. Nic nie jest romantyzowane, sama prawda, polecam gorąco!

Bardzo ciekawa tematyka, już dawno temu poznałam historię rodziny cara, ale nigdy wcześniej nie spotkałam się z pozycją, która skupiałaby się na kobietach Romanowów a nie na samym carze.
Tutaj, owszem, mamy dobrze przedstawione tło historyczne i informacje o rządach cara, ale przede wszystkim jest to portret kobiet z tej rodziny.
Co prawda spodziewałam się, że będzie tu mowa głównie o córkach cara, a praktycznie połowa książki jest o carycy Aleksandrze, ale nie widzę w tym większego problemu, poza tym sama caryca miała ogromny wpływ i na cara, i na córki.
Dobrze napisana, nie jest to książka fabularyzowana, tylko ściśle historyczna, ale przy tym nie ma dłużyzn, czyta się bardzo dobrze.

Bardzo ciekawa tematyka, już dawno temu poznałam historię rodziny cara, ale nigdy wcześniej nie spotkałam się z pozycją, która skupiałaby się na kobietach Romanowów a nie na samym carze.
Tutaj, owszem, mamy dobrze przedstawione tło historyczne i informacje o rządach cara, ale przede wszystkim jest to portret kobiet z tej rodziny.
Co prawda spodziewałam się, że będzie tu...

Gdyby rodzinie Romanowów dane było żyć w innych okolicznościach - być zwyczajną rodziną, staliby się wzorem dla innych. Kochające się małżeństwo, doskonale rozumiejące się rodzeństwo, wiele wspólnie spędzonych chwil, wiele oznak rodzicielskiej miłości - to wszystko mogło być idealne, mogło inaczej się skończyć w innym czasie historycznym. Z książki przede wszystkim wyłania się obraz oddanej sobie, kochającej się rodziny. I to przede wszystkim wyniosłam z książki "Cztery siostry". Na końcowe losy Romanowów wpływ miała sytuacja polityczna w Rosji i nie nam oceniać czy słusznie, czy nie tak postąpiono. Niemniej jednak pojawił się smutek, zakręciła się łezka w oku na myśl, że tak się to skończyło. Jedyna pociecha, że byli wówczas w komplecie. Szkoda ciekawych świata dziewcząt, a właściwie kobiet, które przez lata chronione, łaknęły więcej i więcej. Szkoda chorego Aleksego, którego życie przeważnie było bólem. Żal Mikołaja, któremu dziedzictwo kazało być carem, a tak bardzo przecież marzył, żeby mieszkać i pracować na farmie. Żal Aleksandry, która swoją fanatyczną postawą wiele zaprzepaściła. Mogli być zwyczajną, kochającą się rodziną, żyć tak jak tego pragnęli, żyć bez piętna bycia carską familią. To straszne jak czasami los zakpi z człowieka i da mu władzę, której wcale nie pragnie, da mu bogactwo, które jest jego przekleństwem. Jednego los im nie odebrał - tego, że prawdziwie się kochali i wspólnie przyszło im umrzeć. Bo czy dali by radę żyć dalej, wiedząc, że zabrakło jednego z nich? "Cztery siostry" to książka o rodzinie.

Gdyby rodzinie Romanowów dane było żyć w innych okolicznościach - być zwyczajną rodziną, staliby się wzorem dla innych. Kochające się małżeństwo, doskonale rozumiejące się rodzeństwo, wiele wspólnie spędzonych chwil, wiele oznak rodzicielskiej miłości - to wszystko mogło być idealne, mogło inaczej się skończyć w innym czasie historycznym. Z książki przede wszystkim wyłania...