Dwór szronu i blasku gwiazd

O Panie co za gówno. W porównaniu do 3 poprzednich części szrot jakich mało i pewnie można pominąć w całej historii. Mam nadzieję, że ostatnia nadrobi bo czuję, że zmarnowałam cenne godziny swojego życia. Jedynym wytłumaczeniem jest to, że leciałam na hype poprzednich części. W tej książce ABSOLUTNIE nic się nie dzieje. Ocena za kunszt literacki bo tego zabrać nie można. Wniosek mam taki , że biznes musi się kręcić a że autorka była w ciąży więc kasa musi się zgadzać. Ave.

O Panie co za gówno. W porównaniu do 3 poprzednich części szrot jakich mało i pewnie można pominąć w całej historii. Mam nadzieję, że ostatnia nadrobi bo czuję, że zmarnowałam cenne godziny swojego życia. Jedynym wytłumaczeniem jest to, że leciałam na hype poprzednich części. W tej książce ABSOLUTNIE nic się nie dzieje. Ocena za kunszt literacki bo tego zabrać nie można....

Ta część jest trochę jak ff do własnej książki. Historia napisana jako łącznik między trylogia a ciągiem dalszym, nie bardzo potrzebna, napisana w różnych perspektywach,w różnej narracji, nierówna, z różnymi niespinającymi się wątkami, ale… ale gdy kocha się Velaris, ten świat, wewnętrzny krąg i boże narodzenie, nie sposób nie odczuwać radości, czytając o spokoju wśród wewnętrznego kręgu, albo gdy czyta się o bat boyach, którzy rzucają się śnieżkami itd. Nie sposób nie zainteresować się tym, co czeka Nestę i Kasjana w kolejnej części.

Ta część jest trochę jak ff do własnej książki. Historia napisana jako łącznik między trylogia a ciągiem dalszym, nie bardzo potrzebna, napisana w różnych perspektywach,w różnej narracji, nierówna, z różnymi niespinającymi się wątkami, ale… ale gdy kocha się Velaris, ten świat, wewnętrzny krąg i boże narodzenie, nie sposób nie odczuwać radości, czytając o spokoju wśród...

To opowieść, która nie tyle porywa akcją, co otula czytelnika ciepłem i spokojem po burzliwych wydarzeniach poprzednich części.
To książka bardziej intymna, refleksyjna – jak cichy oddech po długiej walce, pełna emocji, które nie krzyczą, lecz szepczą.

Największą siłą tej historii jest jej atmosfera. Maas tworzy przestrzeń pełną delikatności, w której bohaterowie próbują poskładać swoje życie na nowo.

Trauma wojny wciąż w nich tkwi, lecz zamiast dramatycznych zwrotów akcji dostajemy momenty codzienności – drobne gesty, spojrzenia, rozmowy.

To właśnie w nich kryje się prawdziwa magia tej książki. Czytelnik ma szansę zobaczyć bohaterów nie jako herosów, lecz jako ludzi (i istoty),którzy uczą się na nowo czuć.

Relacje między postaciami są tu szczególnie poruszające.

Feyra i Rhysand pokazują, czym jest partnerstwo oparte na zrozumieniu i wsparciu, ale równie ważne są historie drugoplanowe – pełne napięcia, niewypowiedzianych emocji i tęsknoty za bliskością. Maas nie daje prostych odpowiedzi, zamiast tego pozwala bohaterom błądzić, co czyni ich bardziej autentycznymi.

Nie wszystkim przypadnie do gustu wolniejsze tempo narracji. Brak spektakularnych wydarzeń może rozczarować tych, którzy oczekują epickiej kontynuacji.

Jednak „Dwór szronu i blasku gwiazd” nie próbuje być kolejną bitwą – to raczej opowieść o tym, co dzieje się po niej. O leczeniu ran, o nadziei, o odbudowie.

To książka pełna melancholii, ale i ciepła. Idealna na spokojny wieczór, kiedy chce się nie tyle przeżywać przygodę, co poczuć emocjonalną bliskość z bohaterami.

Maas udowadnia, że czasem największą siłą opowieści jest cisza między słowami.

To opowieść, która nie tyle porywa akcją, co otula czytelnika ciepłem i spokojem po burzliwych wydarzeniach poprzednich części.
To książka bardziej intymna, refleksyjna – jak cichy oddech po długiej walce, pełna emocji, które nie krzyczą, lecz szepczą.

Największą siłą tej historii jest jej atmosfera. Maas tworzy przestrzeń pełną delikatności, w której bohaterowie próbują...

Uważam że trochę zbędna skoro jest dalsza kontynuacja serii. Mimo wszystko zbyt mało relacji Feyry z Rhysem po wojnie. Niby rozumieją się bez słów, kochają, a jednak trochę pusta ta ich relacja, prezenty i intymność.

Uważam że trochę zbędna skoro jest dalsza kontynuacja serii. Mimo wszystko zbyt mało relacji Feyry z Rhysem po wojnie. Niby rozumieją się bez słów, kochają, a jednak trochę pusta ta ich relacja, prezenty i intymność.

Przyjemne rozszerzenie serii, chociaż dalej nie cierpię Nesty za to jak traktuje swoje siostry. Oby to się poprawiło bo nie wytrzymam.

Przyjemne rozszerzenie serii, chociaż dalej nie cierpię Nesty za to jak traktuje swoje siostry. Oby to się poprawiło bo nie wytrzymam.

Pozycja “pomiędzy”. Dobre uzupełnienie. Uważam za niezbędne przed przystąpieniem do kolejnej części i po zakończeniu poprzedniej.

Pozycja “pomiędzy”. Dobre uzupełnienie. Uważam za niezbędne przed przystąpieniem do kolejnej części i po zakończeniu poprzedniej.

Warto podejść do tej książki jak do tego czym jest - bonusem, dodatkiem, który ma na celu wprowadzenia czytelnika w zmianę narracji przy przyszłych książkach. Niektórych bohaterów można było pominąć, ale ogólnie przyjemna pozycja w całej serii. Warto przeczytać zaraz po tomie 3, ładnie wtedy domyka wątek powojennego świata, otwierając się jednocześnie na tom 4.

Warto podejść do tej książki jak do tego czym jest - bonusem, dodatkiem, który ma na celu wprowadzenia czytelnika w zmianę narracji przy przyszłych książkach. Niektórych bohaterów można było pominąć, ale ogólnie przyjemna pozycja w całej serii. Warto przeczytać zaraz po tomie 3, ładnie wtedy domyka wątek powojennego świata, otwierając się jednocześnie na tom 4.

Generalnie nie jestem fanką tej części. Rozumiem, że miała być taką opcją "pomiędzy", żeby uspokoić fabułę i przygotować na kolejną część. Jestem jednak zawiedziona samym poprowadzeniem fabuły, mam wrażenie, że w tej książce nie dzieje się absolutnie nic. Przez większość czasu Feyra skupia się na tym jaki prezentu kupić na święta, a poza tym mamy kilka opowieści, wspomnień i dialogów - które do niczego nie prowadzą. Strasznie się męczyłam z tą książką. Właściwie gdybym ją pominęła, nie straciłabym zbyt wiele.

Generalnie nie jestem fanką tej części. Rozumiem, że miała być taką opcją "pomiędzy", żeby uspokoić fabułę i przygotować na kolejną część. Jestem jednak zawiedziona samym poprowadzeniem fabuły, mam wrażenie, że w tej książce nie dzieje się absolutnie nic. Przez większość czasu Feyra skupia się na tym jaki prezentu kupić na święta, a poza tym mamy kilka opowieści, wspomnień...

Po raz kolejny otrzymałam potwierdzenie, że nie ma kompletnie sensu sięganie po tomy połówkowe. Ta część była bowiem całkowicie zbędna i o niczym. Nie wnosi kompletnie nic, ani w pogłębianie postaci bohaterów, ani w rozwój fabuły. Najzwykjlejsza w świecie zapchaj dziura i skok na kasę.

Po raz kolejny otrzymałam potwierdzenie, że nie ma kompletnie sensu sięganie po tomy połówkowe. Ta część była bowiem całkowicie zbędna i o niczym. Nie wnosi kompletnie nic, ani w pogłębianie postaci bohaterów, ani w rozwój fabuły. Najzwykjlejsza w świecie zapchaj dziura i skok na kasę.

Wbrew powszechnej opinii bardzo lubię tę część, choć zbierałam się do ponownego przeczytania jej z wieloma obawami. Jest spokojna, może mało w niej akcji, ale po trzech bogatych w działania poprzedniczkach, ta jest otulającym odpoczynkiem przed kolejną książką. Lubię wątek wszystkich bohaterów - odnajdującej siebie na nowo Feyry, rozważnego i rozwijającego w sobie miłość do żony Rhysa, nieśmiało wstającej z dołka Elainy i, jakżeby inaczej, Kasjana i Nesty. Dobra ilość stron i dobry, dający nadzieję i pociechę wydźwięk całej opowieści.

Wbrew powszechnej opinii bardzo lubię tę część, choć zbierałam się do ponownego przeczytania jej z wieloma obawami. Jest spokojna, może mało w niej akcji, ale po trzech bogatych w działania poprzedniczkach, ta jest otulającym odpoczynkiem przed kolejną książką. Lubię wątek wszystkich bohaterów - odnajdującej siebie na nowo Feyry, rozważnego i rozwijającego w sobie miłość do...