Kroniki Amberu. Tom 1

Książka bardzo średnia. Dlaczego zatem oceniłem ją na sześć? Bo zaczęło się dobrze, intrygująco, powiedzmy nawet na osiem. Potem było tylko gorzej, a im bardziej epicka scena, tym gorzej napisana. Pod każdym względem. Finał to naciągana czwórka. Moja ocena to średnia arytmetyczna z początku i końca. Chociaż nie wiem czy ostateczny wynik nie jest zawyżony (co oznaczałoby nieliniowy spadek atrakcyjności książki 😁).

Książka bardzo średnia. Dlaczego zatem oceniłem ją na sześć? Bo zaczęło się dobrze, intrygująco, powiedzmy nawet na osiem. Potem było tylko gorzej, a im bardziej epicka scena, tym gorzej napisana. Pod każdym względem. Finał to naciągana czwórka. Moja ocena to średnia arytmetyczna z początku i końca. Chociaż nie wiem czy ostateczny wynik nie jest zawyżony (co oznaczałoby...

Szalona przygodówka. Nie znalazłem w niej jednak sensu, logiki a raczej serię randomowych wydarzeń. Nie dotrwałem do końca tomu 1. Gdzieś w 2/3 porzuciłem. Może za wcześnie skończyłem?

Szalona przygodówka. Nie znalazłem w niej jednak sensu, logiki a raczej serię randomowych wydarzeń. Nie dotrwałem do końca tomu 1. Gdzieś w 2/3 porzuciłem. Może za wcześnie skończyłem?

Słabiutkie. Ani koncept, ani wykonanie nie są dobre. Były pojedyncze zajmujące momenty. Oceniam wszystkie dziesięć części

Słabiutkie. Ani koncept, ani wykonanie nie są dobre. Były pojedyncze zajmujące momenty. Oceniam wszystkie dziesięć części

Opasła .monumentalna fantasty ,dokładnie taka ,jakiej się pragnie ,gdy chce się zatracić w świecie pełnym intryg,walk i przygód.Zelazny prowadzi czytelnika przez historię Corwina ,księcia ,który spędza stulecia na Ziemi.
By na nowo odkrywać tożsamość i mierzyć się z przeznaczeniem .To,jak autor łączy mroczne polityczce gry ,brutalne starcia i niesamowitą wyobraźnię ,sprawia że książkę chłonie się jednym tchem,styl jest lekki ,ale treść monumentalna ,pełna dynamiki ,napięcia i nieustannego poczucia ,że za kolejnym zakrętem czeka coś jeszcze większego .Dla mnie to była cudowna podróż ,intensywna ,pełna emocji zaskoczeń i tego epickiego klimatu ,dla którego kocha się klasyczne fantasty .Zdecydowanie polecam każdemu ,kto chcę zanurzyć się w świecie ,gdzie każdy cień kryje zdradę ,a każdy krok może prowadzić do walki o wszystko.

Opasła .monumentalna fantasty ,dokładnie taka ,jakiej się pragnie ,gdy chce się zatracić w świecie pełnym intryg,walk i przygód.Zelazny prowadzi czytelnika przez historię Corwina ,księcia ,który spędza stulecia na Ziemi.
By na nowo odkrywać tożsamość i mierzyć się z przeznaczeniem .To,jak autor łączy mroczne polityczce gry ,brutalne starcia i niesamowitą wyobraźnię ,sprawia...

Z bólem serca robię na ten moment DNF. Podoba mi się świat, lubię bohaterów, ale styl pisania (i przekład?) są dla mnie nie do przejścia. Zostawiam bez oceny, bo nie chcę tej pozycji "krzywdzić" z uwagi na ten jeden aspekt. Odpadłam w trakcie piątego tomu i no... szkoda.

Z bólem serca robię na ten moment DNF. Podoba mi się świat, lubię bohaterów, ale styl pisania (i przekład?) są dla mnie nie do przejścia. Zostawiam bez oceny, bo nie chcę tej pozycji "krzywdzić" z uwagi na ten jeden aspekt. Odpadłam w trakcie piątego tomu i no... szkoda.

Zapomniałbym zamieścić podsumowanie lektury najsłynniejszego cyklu Rogera Zelaznego. Dla niektórych najlepszego cyklu fantasy. Cicho tam Pierścieniowcy i Tronowcy! 😉

Czerpanie przyjemności z czytania fantasy (tak jak z horroru) ma w sobie coś wstydliwego. Zupełnie jakby miecz i jednorożec umniejszali fabułę i zapełniającej ją postaciom. Poniekąd tak jest, bo w końcu miecz w średniowiecznej Europie to nie miecz w Amberze. Realizm i te sprawy, ukryte w cieniu lub mgle. Sami rozumiecie... Treści zalatujące wspomnieniem bajki z dzieciństwa, ma mniejszą moc obalającą.

Ktoś powie / napisze - a realizm w SF? Odpowiem - nawet infantylna nauka to nie magia. Ktoś powie / napisze - a Gwiezdne Wojny? Odpowiem - odrzucały mnie baśniowe Gwiezdne Wojny wczoraj i odrzucają dziś.

Idzie o to, że to (10 tomików w dwóch zbiorczy tomach Zysku) jest... wyjątkowo smaczne. Roger Zelazny zazwyczaj umiał pisać (chociaż nie zawsze) i Amber tego bezsprzecznie dowodzi.
W czasie lektury bawiłem się wyśmienicie i wspominałem przy okazji stare, szare wydanie zbiorcze pierwszych dwóch tomików (Iskry 1989),które pochłonąłem gdy świat był jeszcze względnie młody.

1. Koniec amnezji Corwina i prawda o wielości światów, których jądrem jest Amber.
2. Walka z siłami ciemności i zdobycie tronu przez Corwina.
3. Powrót zaginionego brata, smak kolejnych spisków w rodzinie i poznanie nowej płaszczyzny uniwersum.
4. Zaginiony dziadzio, inne spojrzenie na rodzinne spiski i sojusze spiskowców z siłami ciemności oraz realna wizja końca świata.
5. Zaginiony tatko okazuje się zmiennokształtnym oszustem, który podszył się pod towarzysza Corwina. Nieprzekonujące/niepotrzebne gwałtowne zwroty akcj i koniec zmagań o uratowanie świata/wszechświata.
6. Corwin zaginął, a jego syn Merlin to wyjątkowo irytujący naiwniak. Przez lata nie dostrzega podejrzanego zachowania przyjaciela, regularne zamachy na jego życie niespecjalnie go interesują, tworzy magiczny superkomputer nie siląc się na jakiekolwiek zabezpieczenia...
Cienias.
7. Tajemniczy sojusznik o wielu twarzach i tajemniczy przeciwnik w masce.
8. Magiczny narkotyk i jego materialne oraz zaraźliwe właściwości. Dreptanie w miejscu. Małe przetasowanie w szeregach wrogów i sojuszników.
9. Była dziewczyna magiem w masce? To nie zaskakujący zwrot akcji, to płaski chwyt z telenoweli.
Sama wędrówka przez majaki i złudzenia przeszłości mocno nijakie, takie tam starcie odwiecznych mocy.
10.Toksyczne relacje w rodzinie Chaosu. Ciąg dalszy walki odwiecznych mocy. Spotkanie ojca z synem. Koniec sagi.

Zapomniałbym zamieścić podsumowanie lektury najsłynniejszego cyklu Rogera Zelaznego. Dla niektórych najlepszego cyklu fantasy. Cicho tam Pierścieniowcy i Tronowcy! 😉

Czerpanie przyjemności z czytania fantasy (tak jak z horroru) ma w sobie coś wstydliwego. Zupełnie jakby miecz i jednorożec umniejszali fabułę i zapełniającej ją postaciom. Poniekąd tak jest, bo w końcu...

Wspaniały humor, porywające dialogi i wciągająca intryga. Dzieło Zelaznego to z pewnością książka, której odbiór bezwzględnie wymaga bogatej wyobraźni. Łatwo jest się pogubić, zanurzając się w tych wymyślnych opisach i przemykając przez kolejne barwne światy (Cienie),ale przy właściwym podejściu, Kroniki Amberu stanowią eskapizm doskonały.

Wspaniały humor, porywające dialogi i wciągająca intryga. Dzieło Zelaznego to z pewnością książka, której odbiór bezwzględnie wymaga bogatej wyobraźni. Łatwo jest się pogubić, zanurzając się w tych wymyślnych opisach i przemykając przez kolejne barwne światy (Cienie),ale przy właściwym podejściu, Kroniki Amberu stanowią eskapizm doskonały.

Bardzo nierówne tomy (książka jest zbiorem 5). Pierwszy mnie zachwycił. Drugi mocno zawiódł... Pozostałe na podobnym poziomie. Potem znowu 5ty daje radę. Nie do końca jest to mój klimat.

Bardzo nierówne tomy (książka jest zbiorem 5). Pierwszy mnie zachwycił. Drugi mocno zawiódł... Pozostałe na podobnym poziomie. Potem znowu 5ty daje radę. Nie do końca jest to mój klimat.

Nie dałam rady skończyć. Bohaterowie są antypatyczni i nie byłam w stanie się wciągnąć w historię.

Nie dałam rady skończyć. Bohaterowie są antypatyczni i nie byłam w stanie się wciągnąć w historię.

Bardzo interesujący świat z ciekawymi rozwiązaniami. Fabuła raczej męska - ot, chłopcy walczą między sobą o tron. Knują, oszukują, zabijają, czasami spłodzą kolejnego chłopca. Końcówka niepotrzebnie rozwleczona. Na plus liczne nawiązania do legend arturiańskich.

Bardzo interesujący świat z ciekawymi rozwiązaniami. Fabuła raczej męska - ot, chłopcy walczą między sobą o tron. Knują, oszukują, zabijają, czasami spłodzą kolejnego chłopca. Końcówka niepotrzebnie rozwleczona. Na plus liczne nawiązania do legend arturiańskich.