Małe trolle i duża powódź

Muminki to seria przygód białych trolli z Doliny Muminków. To opowieść o przyjaźni, rodzinie, naturze. Pokazuje różnorodność charakterów bohaterów, pokazuje ich emocje i sposoby radzenia sobie z nimi.

Muminki to seria przygód białych trolli z Doliny Muminków. To opowieść o przyjaźni, rodzinie, naturze. Pokazuje różnorodność charakterów bohaterów, pokazuje ich emocje i sposoby radzenia sobie z nimi.

Jedyna bajka, którą szczerze kocham to właśnie Muminki.
Ale tej akurat części wcześniej nie czytałam.
Więc ogromnym zaskoczeniem było dla mnie, że Tatuś Muminka porzucił Mamę Muminka;) Dlaczego nikt mi o tym nie powiedział i nie przygotował mnie na ten szok;)

Jedyna bajka, którą szczerze kocham to właśnie Muminki.
Ale tej akurat części wcześniej nie czytałam.
Więc ogromnym zaskoczeniem było dla mnie, że Tatuś Muminka porzucił Mamę Muminka;) Dlaczego nikt mi o tym nie powiedział i nie przygotował mnie na ten szok;)

Zdecydowanie nic nie pamietam z przygód Muminków bo co to znaczy, że Tatuś Muminka spieprzył od rodziny w poszukiwaniu szczęścia?! Tego się nie spodziewałam, nie będę ukrywała.

Zdecydowanie nic nie pamietam z przygód Muminków bo co to znaczy, że Tatuś Muminka spieprzył od rodziny w poszukiwaniu szczęścia?! Tego się nie spodziewałam, nie będę ukrywała.

Przeczytane dopiero po latach. Widać tu echo czasów w jakich powstała książka (czy zaginiony tata muminka nie przypomina wam nieco ojca rodziny, który wyruszył na front?). Widać też że Tove nie miała tu jeszcze jakiejś większej koncepcji na całe uniwersum. Muminki (nazywane tu jeszcze trollami) są tu kimś w rodzaju domowych skrzatów, żyjących za piecem. Te wszystkie historie i świat który znamy z serialu, zrodzi się dopiero po sukcesie "małych trolli".
Historia jest tu trochę płaska, poprowadzona na zasadzie "Deus ex machina", ale nadrabia to humorem i po prostu tym charakterystycznym klimatem czy filozofią wprowadzaną przez Tove Jansson.

To było ciekawe, zobaczyć takie "origin story" świata muminków. Nawet jeśli było to doświadczenie mocno specyficzne.

Przeczytane dopiero po latach. Widać tu echo czasów w jakich powstała książka (czy zaginiony tata muminka nie przypomina wam nieco ojca rodziny, który wyruszył na front?). Widać też że Tove nie miała tu jeszcze jakiejś większej koncepcji na całe uniwersum. Muminki (nazywane tu jeszcze trollami) są tu kimś w rodzaju domowych skrzatów, żyjących za piecem. Te wszystkie...

Nigdy nie czytałam Muminków. Jestem 30+ i postanowiłam przeczytać całą serię.

Nigdy nie czytałam Muminków. Jestem 30+ i postanowiłam przeczytać całą serię.

Kiedy strach, czułość i nadzieja idą razem

„Muminki nie znoszą zimna, a zatem dom musi być gotowy najpóźniej w październiku.”

— Tove Jansson



„Małe trolle i duża powódź” to pierwsza, a zarazem wyjątkowo kameralna opowieść o Muminkach – książka, w której rodzi się cały późniejszy świat Doliny Muminków. Choć skierowana do młodszych czytelników, niesie w sobie emocjonalną głębię, która porusza również dorosłych.



Historia zaczyna się w chwili niepewności. Muminek i Mama Muminka wyruszają w drogę, by znaleźć miejsce na nowy dom i odnaleźć zaginionego Tatusia Muminka. Już od pierwszych stron wyczuwalny jest motyw troski, ciepła i potrzeby bezpieczeństwa. W ciemnym lesie wszystko wydaje się groźniejsze, ale to właśnie tam bohaterowie spotykają istoty, które na zawsze zapiszą się w muminkowym uniwersum – zagubione zwierzątko, tajemniczą Tulippę o błękitnych włosach czy starego pana z ogrodem pełnym słodkości.

Baśniowość tej opowieści zachwyca wyobraźnią: śnieg okazuje się lodami, trawa – włókienkami cukru, a strumyki mienią się kolorami jak płynne sny. Fantazja Jansson jest miękka, delikatna, nigdy nachalna. Nawet smutek – jak tęsknota za Tatą Muminka czy sceny wspólnego płaczu – jest tu naturalny i potrzebny. Autorka pokazuje, że emocje, także te trudne, są częścią drogi.

Szczególnie poruszają relacje między bohaterami. Mama Muminka pozostaje uosobieniem spokoju i bezwarunkowej miłości – nie krzyczy, nie karze, lecz troszczy się i rozumie. Muminek jest ciekawy świata, wrażliwy i odważny na swój cichy sposób. Spotykani po drodze bohaterowie – od Hatifnatów po Marabuta – wzbogacają opowieść i nadają jej rytm wędrówki.

Finał przynosi ukojenie: po wielkiej powodzi bohaterowie trafiają do doliny, gdzie stoi niebieski dom „bardzo podobny do pieca kaflowego”. To symbol odnalezionego schronienia, miejsca, do którego się wraca. Domu rozumianego nie jako budynek, lecz jako wspólnota i bliskość.



To piękna, baśniowa opowieść o poszukiwaniu Tatusia Muminka, ale też o potrzebie domu, bezpieczeństwa i miłości. Książka pełna przygód, z dobrze skonstruowanymi bohaterami, napisana lekkim, prostym językiem. Czyta się ją szybko, a zostaje w sercu na długo. Gorąco polecam – zarówno dzieciom, jak i dorosłym, którzy chcą wrócić na chwilę do świata łagodnej wyobraźni.

Kiedy strach, czułość i nadzieja idą razem

„Muminki nie znoszą zimna, a zatem dom musi być gotowy najpóźniej w październiku.”

— Tove Jansson



„Małe trolle i duża powódź” to pierwsza, a zarazem wyjątkowo kameralna opowieść o Muminkach – książka, w której rodzi się cały późniejszy świat Doliny Muminków. Choć skierowana do młodszych czytelników, niesie w sobie emocjonalną...

Pierwsza z serii opowiadań o Muminkach, napisana w 1945 roku, gdy autorka - jak sama mówiła - myślała, że świat przestał być kolorowy. Mamusia Muminka wraz z Muminkiem bierze sprawy we własne ręce i wyrusza, aby odnaleźć Tatusia, który odszedł i zagubił się. Biorąc pod uwagę kiedy powstała książka, tematyka była wtedy bardzo na czasie. Ale Muminki mają w sobie tę moc i tak naprawdę są zawsze na czasie. Polecam przeczytać w dorosłym życiu:).

Pierwsza z serii opowiadań o Muminkach, napisana w 1945 roku, gdy autorka - jak sama mówiła - myślała, że świat przestał być kolorowy. Mamusia Muminka wraz z Muminkiem bierze sprawy we własne ręce i wyrusza, aby odnaleźć Tatusia, który odszedł i zagubił się. Biorąc pod uwagę kiedy powstała książka, tematyka była wtedy bardzo na czasie. Ale Muminki mają w sobie tę moc i tak...

Urocza książka. Zupełnie inaczej jest czytać historię Muminków, niż oglądać. Świetne postaci, dużo uroku. Książka prosta, a jakby nawiązująca do fundamentów. Dodatkowo świetne ilustracje, nadające dodatkowego klimatu.

Urocza książka. Zupełnie inaczej jest czytać historię Muminków, niż oglądać. Świetne postaci, dużo uroku. Książka prosta, a jakby nawiązująca do fundamentów. Dodatkowo świetne ilustracje, nadające dodatkowego klimatu.

Przeczytane w ramach akcji #czytaj.pl
Muminek i jego mama ruszają w drogę, żeby znaleźć odpowiednie miejsce do życia i może przy okazji tatę Muminka. Utrudnia to tytułowa duża powódź.
Cóż... chyba nie zostanę wielką fanką muminków ;) w dzieciństwie lubiłam oglądać bajkę, ale nie czytałam żadnej książki. Ta mnie nie zachwyciła, bo nie działo się w niej dużo, a wszystko było... dziwne. Na pewno może to mieć swój urok, ale jakoś nie trafiło w mój listopadowy nastrój.

Przeczytane w ramach akcji #czytaj.pl
Muminek i jego mama ruszają w drogę, żeby znaleźć odpowiednie miejsce do życia i może przy okazji tatę Muminka. Utrudnia to tytułowa duża powódź.
Cóż... chyba nie zostanę wielką fanką muminków ;) w dzieciństwie lubiłam oglądać bajkę, ale nie czytałam żadnej książki. Ta mnie nie zachwyciła, bo nie działo się w niej dużo, a wszystko...

Piękne wydanie jubileuszowe pierwszego opowiadania o Muminkach. Dodatkowa gwiazdka za interesujące słowo wstępne araz świetny dodatek - pierwszy raz opublikowane - stworzone przez autorkę opisy poszczególnych postaci mające ułatwić stworzenie ich animacji.

Piękne wydanie jubileuszowe pierwszego opowiadania o Muminkach. Dodatkowa gwiazdka za interesujące słowo wstępne araz świetny dodatek - pierwszy raz opublikowane - stworzone przez autorkę opisy poszczególnych postaci mające ułatwić stworzenie ich animacji.