Profil użytkownika: Patrycja

Powinnam obniżyć ocenę za strasznie głupie wytłumaczenie nieobecności Nevady (tak jakby jakakolwiek siła byłaby ją w stanie odseparować od rodziny kiedy ta była narażona na największe niebezpieczeństwo!), ale kocham ta serię więc co tam. Bałam się że nie polubię Cataliny tak mocno jak Nevady ale duet Andrews po prostu kupuje mnie za każdym razem! Podoba mi sie też to, że nadal nic nie wiemy o Alessandro!

Powinnam obniżyć ocenę za strasznie głupie wytłumaczenie nieobecności Nevady (tak jakby jakakolwiek siła byłaby ją w stanie odseparować od rodziny kiedy ta była narażona na największe niebezpieczeństwo!), ale kocham ta serię więc co tam. Bałam się że nie polubię Cataliny tak mocno jak Neva...

Rozwiń

Zwiń

Książka z cyklu: to mógł być artykuł, względnie esej. Każde zdanie było tak zapchane wypełniaczami, że momentami nie dawało się tego czytać. Tezy były bardzo proste ale autor tak komplikował wszystko używając przesadnie wyszukanego języka. Temat bardzo ciekawy, chętnie przeczytałabym o tym więcej od kogoś, kto nie ma aż tak pretensjonalnego stylu pisania.

Książka z cyklu: to mógł być artykuł, względnie esej. Każde zdanie było tak zapchane wypełniaczami, że momentami nie dawało się tego czytać. Tezy były bardzo proste ale autor tak komplikował wszystko używając przesadnie wyszukanego języka. Temat bardzo ciekawy, chętnie przeczytałabym o tym...

Rozwiń

Zwiń

"(...) Ach, czym jest życie? Życie jest snem,
rzeką zbłąkaną, czasem zawodną.
Teraz, co robić, nie bardzo wiem -
tkliwość przepełnia serce moje
i dźwigam ciężar trosk zbyt wielu... (...)"

"(...) Ach, czym jest życie? Życie jest snem,
rzeką zbłąkaną, czasem zawodną.
Teraz, co robić, nie bardzo wiem -
tkliwość przepełnia serce moje
i dźwigam ciężar trosk zbyt wielu... (...)"

Gdyby samotność była książką to byłaby właśnie tą. Nigdy nie spodziewałabym się że będę płakała przez Bukę ale here we are. Jej historia rozdziera serce. Tatuś Muminka natomiast jest najbardziej egocentryczną, narcystyczną postacią jaką świat widział. Nie znoszę typa a za to jak traktuje swoją rodzinę powinien się w tym swoim morzu utopić. O!

Gdyby samotność była książką to byłaby właśnie tą. Nigdy nie spodziewałabym się że będę płakała przez Bukę ale here we are. Jej historia rozdziera serce. Tatuś Muminka natomiast jest najbardziej egocentryczną, narcystyczną postacią jaką świat widział. Nie znoszę typa a za to jak traktuje s...

Rozwiń

Zwiń

Podziwiam autorkę bo miała naprawdę niesamowitą fantazję! Opowiadania czytałam po raz pierwszy i niektóre naprawdę mnie zaskoczyły swoją wyjątkowością! Zaskakująco też utwierdzam się w przekonaniu, że Paszczaki to moje ulubione postacie ze świata Muminków!

Podziwiam autorkę bo miała naprawdę niesamowitą fantazję! Opowiadania czytałam po raz pierwszy i niektóre naprawdę mnie zaskoczyły swoją wyjątkowością! Zaskakująco też utwierdzam się w przekonaniu, że Paszczaki to moje ulubione postacie ze świata Muminków!

Zdecydowanie moja ulubiona część do tej pory! Muminek był uroczy, Paszczaka pokochałam mimo że nikt inny go nie lubił, nawet Mała Mi mnie nie irytowała. Piękne przesłanie o pomaganiu innym i pokonywaniu strachu.

Zdecydowanie moja ulubiona część do tej pory! Muminek był uroczy, Paszczaka pokochałam mimo że nikt inny go nie lubił, nawet Mała Mi mnie nie irytowała. Piękne przesłanie o pomaganiu innym i pokonywaniu strachu.