Zorkownia

Choć książka opisuje ważki i poruszający temat (o umieraniu, bólu, strachu - o siebie i najbliższych),a autorka jest chodzącym aniołem, to oceniamy formę przekazu (blog) i jakie wrażenia mieliśmy przy czytaniu.
Otóż, ta forma do mnie słabo trafiła. Pierwsza połowa, to zgon za zgonem, nawet 2-3 na jednej stronie. W drugiej połowie wiersze i jakieś guasi-poetyckie przekazy tekstowe A. Kalugi.
Pod koniec już się męczyłem z tekstem. Dla mnie śmierć jest rzeczą normalną, a za poezją nie przepadam.

Choć książka opisuje ważki i poruszający temat (o umieraniu, bólu, strachu - o siebie i najbliższych),a autorka jest chodzącym aniołem, to oceniamy formę przekazu (blog) i jakie wrażenia mieliśmy przy czytaniu.
Otóż, ta forma do mnie słabo trafiła. Pierwsza połowa, to zgon za zgonem, nawet 2-3 na jednej stronie. W drugiej połowie wiersze i jakieś guasi-poetyckie przekazy...

Jeżeli ktoś był przy odchodzeniu najbliższej osoby, choćby w hospicjum domowym, przeczyta tą książkę ze wzruszeniem, ale z mocnym sercem. Jak ja.
Epicentrum cierpienia – hospicjum.
Epicentrum empatii – wolontariusz.
Przytoczę tylko kilka cytatów, niech mówią:
„Nie można płakać po dziecku. Słyszałam, że potem dźwiga na ramionach dzbany łez i nie może przez to odejść do nieba. Więc nie płakałam” – mówi matka, która straciła dziecko w wypadku, pacjentka hospicjum.
„Niewiele rzeczy da się zaplanować. Niewiele ważnych”. Powiedziałabym: szczególnie tych ważnych. Nie czekaj.
Wspaniały wiersz Artura Andrusa ze strony (ojej, ta książka nie ma numeracji stron, no tak to zapis bloga),z dnia 3 listopada 2011 r. kończy się tak:
„Dokąd tak pędzisz?
Zwolnij trochę…
Po drodze coś ważnego zrób…
….
I kochaj albo chociaż lub...

Jeżeli ktoś był przy odchodzeniu najbliższej osoby, choćby w hospicjum domowym, przeczyta tą książkę ze wzruszeniem, ale z mocnym sercem. Jak ja.
Epicentrum cierpienia – hospicjum.
Epicentrum empatii – wolontariusz.
Przytoczę tylko kilka cytatów, niech mówią:
„Nie można płakać po dziecku. Słyszałam, że potem dźwiga na ramionach dzbany łez i nie może przez to odejść do...

Książka z tych, których nie chcę i nie będę oceniała. Czytałam ją "na raty", bardzo ciężka emocjonalnie, przytłaczająca, skłaniająca do refleksji nad życiem, śmiercią, odchodzeniem. Rozdziały z lat 2010 i 2011 mocno mną wstrząsnęły. Natomiast w zapiskach z lat 2012 i 2013 ewidentnie rzuca się w oczy zmiana stylu autorki, niestety na niekorzyść. Za dużo chaosu, ciężko mi było przebrnąć przez te rozdziały.

Książka z tych, których nie chcę i nie będę oceniała. Czytałam ją "na raty", bardzo ciężka emocjonalnie, przytłaczająca, skłaniająca do refleksji nad życiem, śmiercią, odchodzeniem. Rozdziały z lat 2010 i 2011 mocno mną wstrząsnęły. Natomiast w zapiskach z lat 2012 i 2013 ewidentnie rzuca się w oczy zmiana stylu autorki, niestety na niekorzyść. Za dużo chaosu, ciężko mi...

Jedna z ważniejszych książek jakie przeczytałam...

Jedna z ważniejszych książek jakie przeczytałam...

Najbardziej podobał mi się pierwszy rok zapisków. Potem autorka pisze bardzo poetycko, niedosłownie, przenośnie- trudno zrozumieć lub zrozumieć można na wiele sposobów. Lub wcale. Długo się czyta- to tak jakby
zbiór obrazów z kilku lat, obserwacji, zebranych rozmów i zapamiętanych chwil. Z pewnością warto.

Najbardziej podobał mi się pierwszy rok zapisków. Potem autorka pisze bardzo poetycko, niedosłownie, przenośnie- trudno zrozumieć lub zrozumieć można na wiele sposobów. Lub wcale. Długo się czyta- to tak jakby
zbiór obrazów z kilku lat, obserwacji, zebranych rozmów i zapamiętanych chwil. Z pewnością warto.

Cokolwiek napiszę o "Zorkowni", zawsze będę świadoma tego, że to za mało. Za mało słów, za mało wyczucia, za mało emocji. Myślę, że musicie przeczytać tę książkę sami, bo po prostu nie jestem w stanie oddać tego klimatu, tych nastrojów i ciepła, które ogarnia serducho podczas lektury. To jedna z tych historii, których nie sposób ocenić, a jeszcze trudniej powiedzieć o nich coś konkretnego – to trzeba po prostu poczuć; wejść w ten świat i samemu zmierzyć się z tematem.

Bardzo podoba mi się sposób prezentacji przeżyć. Autorka o wszystkim pisze w sposób niemalże poetycki, często metaforycznie, czasem zostawia nas w zawieszeniu, byśmy sami mogli zrozumieć emocję, dotknąć sedna. W tej poetyckiej zawiesinie znajdziemy jednak przestrzeń na szczere myśli, niekomfortowe i nieugładzone opisy, wartościowe przemyślenia. Znajdziemy tu po prostu ludzi widzianych oczami Człowieka.


Sen jest święty – świątynia BRAKBÓLU
wsparta na morfinowych kolumnach.


"Zorkownia" jest takim małym paradoksem. Niby stron nie ma wielu i tekst daje się pochłonąć w zastraszającym tempie, a jednak lektura tego dziennika nie jest taką prostą i oczywistą sprawą. Przejście korytarzami hospicjum to spacer nielekki, pełen ciemnych zakamarków, głębokich dołów i alejek strachu, bólu, łez. Przestoje są nieuniknione.

Każda z tych historii jest poruszająca, każda potrafi wstrząsnąć czytelnikiem, dochodząc do jego najgłębszych obaw, popychając go ku niepewnemu gruntowi. Można uznać, że ta książka jest swoistym albumem, w którym znajdziecie mozaikę niesamowitych obrazów. Lubię tak o niej myśleć, przyglądać się tym ważnym urywkom.

Jeśli szukacie naprawdę wartościowej, choć zdecydowanie niełatwej i niebanalnej książki, to "Zorkownia" z całą pewnością spełni Wasze oczekiwania. Ten dziennik pełen jest tego, co w życiu najważniejsze – tak, tak, właśnie takiego przesłania możecie się spodziewać, chociaż by dojść do pewnych wniosków, trzeba przejść bardzo daleką i wyboistą drogę.

Szczerze polecam.

Cokolwiek napiszę o "Zorkowni", zawsze będę świadoma tego, że to za mało. Za mało słów, za mało wyczucia, za mało emocji. Myślę, że musicie przeczytać tę książkę sami, bo po prostu nie jestem w stanie oddać tego klimatu, tych nastrojów i ciepła, które ogarnia serducho podczas lektury. To jedna z tych historii, których nie sposób ocenić, a jeszcze trudniej powiedzieć o nich...

Anatomia smutku. Rozszczepienie słowa. Środki organizmów pozszywanych cierpieniem. Anomalia medyczna - na dłoni coś, co nazywamy s e r c e m.
Pierwszy raz 30 I 2015, drugi raz 8 ll 2020.

Anatomia smutku. Rozszczepienie słowa. Środki organizmów pozszywanych cierpieniem. Anomalia medyczna - na dłoni coś, co nazywamy s e r c e m.
Pierwszy raz 30 I 2015, drugi raz 8 ll 2020.

Pamiętnik wolontariuszki z hospicjum. Zapisy jej spotkań z pacjentami i zaprzyjaźniania z nimi, przemyśleń o odchodzeniu, potrzeby bycia dla drugiego człowieka. Podobało mi się to, podobał brak moralizowania czy nachalnego agitowania (w stylu "a co TY dzisiaj zrobiłeś dla świata?" ani tym bardziej "ciesz się życiem, inni mają gorzej"),chociaż oczywiście niepozbawiony subiektywnych opinii, to nie dokument, musiało być bardziej osobiście. Bardzo ciekawe zderzenie spraw zupełnie przyziemnych, fizjologicznych, jak zapchana flegmą rurka tracheostomijna czy konieczność trzymania kubka komuś, kto nie może już sam pić, przeplecione z myślami metafizycznymi, z bardzo poetyckimi zwrotami, a wreszcie i samymi wierszami. Podobnie zresztą jak przeplecione historie życia pacjentów hospicjum i życia autorki poza nim, chociaż o sobie Agnieszka Kaluga podaje mało informacji, widzi siebie na drugim planie, jako mniej ważną, najistotniejsi są ci ludzie, dla których niesie pomoc taką, jaką jeszcze można im zaoferować. Książka napisana w taki sposób, że porusza, ale nie traumatyzuje, skłania do przemyśleń, ale nie przygnębia (w sensie destruktywnym, bo oczywiście jest smutno czytać o ludziach, którzy umierają). Brak ciągłości (niektóre wpisy dzieli sporo dni) trochę zaburza narrację, ale znowu - pamiętnik to nie powieść, rządzi się swoimi prawami. Warto przeczytać i podumać.

Pamiętnik wolontariuszki z hospicjum. Zapisy jej spotkań z pacjentami i zaprzyjaźniania z nimi, przemyśleń o odchodzeniu, potrzeby bycia dla drugiego człowieka. Podobało mi się to, podobał brak moralizowania czy nachalnego agitowania (w stylu "a co TY dzisiaj zrobiłeś dla świata?" ani tym bardziej "ciesz się życiem, inni mają gorzej"),chociaż oczywiście niepozbawiony...

Świetna książka o tym co jest naprawdę ważne. Pisane z perspektywy pierwszej osoby, fakty i emocje.

Świetna książka o tym co jest naprawdę ważne. Pisane z perspektywy pierwszej osoby, fakty i emocje.

Do tej książki podchodziłam z długimi przerwami. Najdłuższa trwała ponad rok. Nie mogłam czytać bez łez i na domiar złego miałam stany depresyjne, w których ta książka zdecydowanie nie pomagała. Podczas tych wszystkich przerw zastanawiałam się jak rzeczywiście wygląda praca wolontariusza w hospicjum, jakie to musi być trudne, jak ciężko jest spojrzeć na czyjeś nieszczęście. Co bym zrobiła gdyby ktoś bliski memu sercu znalazł się w takim miejscu? "Takie miejsce" - od zawsze kojarzyło się z cierpieniem, umieraniem nierzadko w samotności. Książka ta zasiała we mnie ciekawość, by na własnej skórze przekonać się jak jest w rzeczywistości.
Obecnie jestem już po kilkumiesięcznym kursie wolontariatu opiekuńczego i długo po jego zakończeniu byłam w stanie również zakończyć przygodę z książką Pani Agnieszki. Tym samym odbieram ją bardzo osobiście. W hospicjum spotkałam wielu ciekawych ludzi, którzy na zawsze pozostaną w moim sercu. Nie mam daru przelewania swoich myśli na papier, dlatego nie będę konkurować z autorką książki, jednak to co opisywała naprawdę do mnie trafiało. Po kursie rozumienie książki okazało się całkowicie inne, odmienne, głębsze. Osoby, które nie miały styczności z hospicjum mogą dać książce niższe noty i nie ma w tym niczyjej winy. Książka z gatunku "ciężkich". Uważam, że warto posiadać tę pozycję w swojej biblioteczce, gdyż nigdy nie wiadomo kiedy nam się przyda. Oby nieprędko.

Do tej książki podchodziłam z długimi przerwami. Najdłuższa trwała ponad rok. Nie mogłam czytać bez łez i na domiar złego miałam stany depresyjne, w których ta książka zdecydowanie nie pomagała. Podczas tych wszystkich przerw zastanawiałam się jak rzeczywiście wygląda praca wolontariusza w hospicjum, jakie to musi być trudne, jak ciężko jest spojrzeć na czyjeś nieszczęście....