Wspomnienia niebieskiego mundurka

Kolor okładki – niebieski – jest idealnie dobrany do tytułu, a tytułowa ilustracja pochodząca z drugiego wydania (1906 rok) autorstwa rysownika Konstantego Gorskiego – do treści. "Wspomnienia niebieskiego mundurka" ukazują obraz minionej epoki, w której żyje młody Wiktor Gomulicki. Akcja dzieje się w Pułtusku. Pod nazwiskiem "Sprężycki" kryje się autor – to również wyjaśnia syn Wiktora Gomulickiego w posłowiu po tytułem " Wspomnienia czułego serca" z 1968 roku. To historia szkolnych urwisów. Umoralnianie z końca powieści jest, według mnie, raczej mało realne.

Kolor okładki – niebieski – jest idealnie dobrany do tytułu, a tytułowa ilustracja pochodząca z drugiego wydania (1906 rok) autorstwa rysownika Konstantego Gorskiego – do treści. "Wspomnienia niebieskiego mundurka" ukazują obraz minionej epoki, w której żyje młody Wiktor Gomulicki. Akcja dzieje się w Pułtusku. Pod nazwiskiem "Sprężycki" kryje się autor – to również wyjaśnia...

Czy na pewno dla młodzieży ?
A nawet gdyby tak, to jestem przekonany, że dużo przyjemności z przeczytania tej książki będą miały też osoby, dla których czasy szkolne to ooodległa, prawie już zapomniana przeszłość.
Sentyment, wspomnienia, to co, że opisuje czasy ok. 150 lat temu.
Warunki się zmieniają, ale szkoła pozostaje szkołom.
Tematyka ponadczasowa.
Im starsza tym ciekawsza !!!
POLECAM dla starszych i młodych !!!

Czy na pewno dla młodzieży ?
A nawet gdyby tak, to jestem przekonany, że dużo przyjemności z przeczytania tej książki będą miały też osoby, dla których czasy szkolne to ooodległa, prawie już zapomniana przeszłość.
Sentyment, wspomnienia, to co, że opisuje czasy ok. 150 lat temu.
Warunki się zmieniają, ale szkoła pozostaje szkołom.
Tematyka ponadczasowa.
Im starsza tym...

Książka dedykowana młodszym odbiorcom nie do końca może być dla nich przystępna. Moim zdaniem okazuje się dwojaka w odbiorze. Z jednej strony dostarcza wartościowych lekcji życiowych wartych przedyskutowania. W pewnym stopniu poucza i zachęca do rozważań. Z drugiej jednak strony, tej ciemniejszej, zawiera nieco treści zakłócających proces budowania światopoglądu na wczesnym etapie edukacji. Abstrahuję już od faktu, iż religijne odniesienia zwykle budzą we mnie rozczarowanie psujące ogólne wrażenie po przewróceniu ostatniej strony.
Lektura przypadnie do gustu dorosłym czytelnikom będącym miłośnikami nabywania nowego słownictwa. Ze mną kilka odkryć leksykalnych pozostanie.

Książka dedykowana młodszym odbiorcom nie do końca może być dla nich przystępna. Moim zdaniem okazuje się dwojaka w odbiorze. Z jednej strony dostarcza wartościowych lekcji życiowych wartych przedyskutowania. W pewnym stopniu poucza i zachęca do rozważań. Z drugiej jednak strony, tej ciemniejszej, zawiera nieco treści zakłócających proces budowania światopoglądu na...

Podchodziłam do tytułu jak do jeża. Niepotrzebnie, szkolne historie, podane w przystępny sposób, przybliżające minione czasy i historię polityczną oraz uniwersalne aspiracje i zachowania młodych chłopców. Wyzwanie LC 2023 czerwiec.

Podchodziłam do tytułu jak do jeża. Niepotrzebnie, szkolne historie, podane w przystępny sposób, przybliżające minione czasy i historię polityczną oraz uniwersalne aspiracje i zachowania młodych chłopców. Wyzwanie LC 2023 czerwiec.

Mimo iż wspomnienia szkolne Gomulickiego pochodzą niemalże z równoległego czasu co wydarzenia opisane przez Żeromskiego w „Syzyfowych pracach” i dzieją się także na terenie Królestwa Polskiego, jakże inaczej wygląda życie uczniowskiej braci w tych dwóch utworach.

Opis życia gimnazjalnego i pozagimnazjalnego u Gomulickiego w latach sześćdziesiątych XIX w. (lata 1862-1864 z wiadomych względów nie zostały opisane ze względu na cenzurę) jest sielski, beztroski, figlarny, pełen psot i literatury czytanej z wypiekami na twarzach. Dusze bohaterów są wzniosłe i piękne. Młode charaktery kształtują się dzięki wspaniałym pedagogom i z zapartym tchem czytanym powieściom przygodowym i awanturniczym.

Na te szkolne lata, w powieści Gomulickiego, nie pada złowrogi cień rusyfikacji, ucisku zaborcy czy prześladowań. Podczas lekcji czytano jawnie „Pana Tadeusza” i wcale nie był to czyn heroiczny.
Gomulicki zachowuje w pamięci i umieszcza na kartach „Wspomnień…” te czasy, gdy panowała w polskim szkolnictwie względna swoboda, jeszcze przed represjami popowstańczymi, ukazanymi w pełnej krasie u Żeromskiego.
Bo Gomulicki pisząc wspomnienia miał na uwadze to, że:
„Kraj lat dziecinnych, on zawsze zostanie
święty i czysty jak pierwsze kochanie”.

Moim ulubionym fragmentem „ Wspomnień…” jest opis czekania Witka na poetę, na Syrokomlę, przejeżdżającego przez Pułtusk w drodze na Litwę. Wzruszająca w tym rozdziale jest głęboka wrażliwość Sprężyckiego.

A że chyba prawie każdy lubi sięgać pamięcią do swoich lat szkolnych, to warto sięgnąć i po „Wspomnienia…”, by poprawić sobie nastrój i poczuć na nowo młodzieńczego ducha.

Mimo iż wspomnienia szkolne Gomulickiego pochodzą niemalże z równoległego czasu co wydarzenia opisane przez Żeromskiego w „Syzyfowych pracach” i dzieją się także na terenie Królestwa Polskiego, jakże inaczej wygląda życie uczniowskiej braci w tych dwóch utworach.

Opis życia gimnazjalnego i pozagimnazjalnego u Gomulickiego w latach sześćdziesiątych XIX w. (lata 1862-1864 z...

Po recenzjach @Aguirre i @Rosner postanowiłem sięgnąć po wspomnienia opisujące szkołę przed stu laty. Początkowo mnie nie zachwyciła, nawet zastanawiałem się czy nie porzucić jej. Jednak kolejny rozdział mnie wciągnął, może po prostu lepiej zrozumiałem archaiczny, ale w pełni zrozumiały język.
Postacie są niezwykle barwne, szczególnie wyraziste są sylwetki nauczycieli. Przygody chłopców (bo szkoła męska) są zapewne dość mocno przerysowane. Dają obraz szczęścia i beztroski lat szczenięcych ale bywają też tragiczne.

Po recenzjach @Aguirre i @Rosner postanowiłem sięgnąć po wspomnienia opisujące szkołę przed stu laty. Początkowo mnie nie zachwyciła, nawet zastanawiałem się czy nie porzucić jej. Jednak kolejny rozdział mnie wciągnął, może po prostu lepiej zrozumiałem archaiczny, ale w pełni zrozumiały język.
Postacie są niezwykle barwne, szczególnie wyraziste są sylwetki nauczycieli....

Zawsze, gdy spoglądałam na te kilkanaście identycznych egzemplarzy na bibliotecznym regale, wydawało mi się, że "Wspomnienia niebieskiego mundurka" to książka straszliwie nudna. Nie wiem skąd wzięło mi się to przekonanie - może stąd, że lektury szkolne zawsze wydawały mi niezbyt porywającym pozycjami. Jednak dzięki pozytywnej rekomendacji od @Aguirre zaryzykowałam i jestem zaskoczona i oczarowana.
Struktura oświaty w dziewiętnastowiecznej Polsce, tak różna od obecnej, choć wydaje się surowa, daje wrażenie skutecznej i dającej gruntowne wykształcenie.
Myślę, że choć książka napisana jest już nieco przestarzałym językiem, to powinna wrócić do kanonu lektur szkolnych, przynajmniej we fragmentach. Przypomniało by to uczniom, jakim ogromnym przywilejem dysponują - dostępem do bezpłatnej nauki. Szkoda tylko, że według mojej obserwacji w polskich szkołach poziom tej nauki spadł.
Polecam i dzieciom i ich rodzicom.

Zawsze, gdy spoglądałam na te kilkanaście identycznych egzemplarzy na bibliotecznym regale, wydawało mi się, że "Wspomnienia niebieskiego mundurka" to książka straszliwie nudna. Nie wiem skąd wzięło mi się to przekonanie - może stąd, że lektury szkolne zawsze wydawały mi niezbyt porywającym pozycjami. Jednak dzięki pozytywnej rekomendacji od @Aguirre zaryzykowałam i jestem...

Wspomnieniowa książka Wiktora Gomulickiego, dotycząca prowincjonalnej szkoły w Pułtusku w latach sześćdziesiątych XIX wieku. Oczywiście mamy do czynienia z powiatowym gimnazjum męskim, należącym do klasztoru benedyktynów.
Napisana w sposób prosty pełny językowych anachronizmów, z nietajoną nostalgią i chyba jednak idealizacją czasów i ludzi. Przy tym styl autora zachowuje pewien stopień infantylizmu, ale za to szlachetnego i prezentowanego w dobrym celu. Tym niemniej czyta się szybko i łatwo. Zaletą jest pokazanie realiów szkolnych sprzed 150 lat, kiedy to szkoła nie była obowiązkiem, a jedynie przywilejem i do tego płatnym, a uczniowie mieszkalni na stancjach … kontrolowanych przez nauczycieli. Wiedza była przekazywania w sposób tradycyjny, nierzadko przy użyciu szwarc-pedagogiki. Uczniowie zaś – jak zawsze – robili co mogli, by jak najmniej czasu poświęcić na naukę, a jak najwięcej na zabawę i trzeba im przyznać, że radzili sobie w tym całkiem nieźle, na miarę ówczesnych możliwości technicznych, ekonomicznych i społeczno-prawnych.
Jak stwierdził autor, wywodzili się ze środowisk szlacheckich, głownie drobnych, oraz rzemieślniczych i urzędniczych. Edukacje nie była jeszcze dostępna dla chłopskich synów. Dla dzieci z pierwszych klas różnice społeczne były niewyczuwalne, ale z czasem się uwydatniały, by w pełni rozkwitnąć po zakończeniu szkoły, kiedy to tylko niektórych było stać na kontynuację edukacji. Nauka była prowadzona po polsku, a brak niepodległości był odczuwany poprzez obowiązek śpiewania hymnu rosyjskiego i nauki tego języka.
Nie jest to zatem żadne arcydzieło naszej literatury, ale za to ciekawe świadectwo epoki, zarówno opisywanej, jak i z czasów powstania książki (przeszło 40 lat później).
Przeczytane w ramach wyzwania wrześniowego – motyw szkoły, uczniów, nauczycieli.

Wspomnieniowa książka Wiktora Gomulickiego, dotycząca prowincjonalnej szkoły w Pułtusku w latach sześćdziesiątych XIX wieku. Oczywiście mamy do czynienia z powiatowym gimnazjum męskim, należącym do klasztoru benedyktynów.
Napisana w sposób prosty pełny językowych anachronizmów, z nietajoną nostalgią i chyba jednak idealizacją czasów i ludzi. Przy tym styl autora zachowuje...

"Wspomnienia niebieskiego mundurka" to książka, którą "wypatrzyłam" w koszu tanich książek na hali w Carrefourze. Wcale nie miałam jej w planach, będąc szczerą nie wiedziałam o jej istnieniu, a do wzięcia jej ze sobą zachęciło mnie to piękne wydanie z @wyd_bellona które kolekcjonuje 😊
Książka opowiada o codziennym i szkolnym życiu uczniów jednej z klas Szkoły dla chłopców w Pułtusku w latach 1860-1870.
Książka pełna "tamtejszej" codzienności pozwala w przystępny sposób poznać ówczesne realia, zasady, zwyczaje czy praktyki.
Książka pełna ciepła, bo bohaterowie są zżytą paczką przyjaciół, dzięki czemu wielokrotnie wychodzili obronną ręką z różnych sytuacji.
Książka pełna humoru i wigoru bo bohaterowie mają swoje pasje, a oprócz tego duże umiejętności do sprowadzania na siebie kłopotów.
Książka jak dla mnie nie dla każdego, raczej dla miłośników gatunku.
Jej lektura trochę się u mnie przeciągała, nie była to książka na przysłowiowy jeden raz, ale nie żałuje, że się jej podjęłam.

"Wspomnienia niebieskiego mundurka" to książka, którą "wypatrzyłam" w koszu tanich książek na hali w Carrefourze. Wcale nie miałam jej w planach, będąc szczerą nie wiedziałam o jej istnieniu, a do wzięcia jej ze sobą zachęciło mnie to piękne wydanie z @wyd_bellona które kolekcjonuje 😊
Książka opowiada o codziennym i szkolnym życiu uczniów jednej z klas Szkoły dla chłopców w...

Autobiograficzna powieść opisująca czasy szkolne autora (pod pseudonimem). Napisana i wydana na początku XX. wieku (jeszcze pod zaborami) opisuje przypadki szkolne i anegdoty pewnej szkoły z Pułtuska. Na kartach powieści jawi się przed czytelnikiem barwny korowód uczniów i nauczycieli z zupełnie innej szkoły od tych, które dzisiaj znamy. Nie ma tu żadnej walki z polskością, tylko zwykłe, budowane w oparciu o takie same jak dzisiaj wartości, relacje uczeń-uczeń oraz uczeń-nauczyciel. Chociaż nie, nie te same. Wtedy jakoś inaczej funkcjonowały współcześnie wydrwiwane i traktowane "z przymróżeniem oka" pojęcia jak uczniowski honor czy szacunek dla starszych. Komu to przeszkadzało...

Autobiograficzna powieść opisująca czasy szkolne autora (pod pseudonimem). Napisana i wydana na początku XX. wieku (jeszcze pod zaborami) opisuje przypadki szkolne i anegdoty pewnej szkoły z Pułtuska. Na kartach powieści jawi się przed czytelnikiem barwny korowód uczniów i nauczycieli z zupełnie innej szkoły od tych, które dzisiaj znamy. Nie ma tu żadnej walki z polskością,...