Timur i jego drużyna

Czytałem tę książkę jako dzieciak.
Teraz zapewne byłoby mi trudniej ją przeczytać.
Oczywiste jest, że zawierała ona wiele elementów ówczesnej propagandy, ale z drugiej strony przedstawiała również pewne uniwersalne wartości.
Trudno ją dziś polecić jako lekturę dla młodzieży, bo pewnie niewiele by z niej zrozumiała. Dla dociekliwych historyków i ludzi myślących szerzej może to być jednak ciekawy materiał poznawczy.

Czytałem tę książkę jako dzieciak.
Teraz zapewne byłoby mi trudniej ją przeczytać.
Oczywiste jest, że zawierała ona wiele elementów ówczesnej propagandy, ale z drugiej strony przedstawiała również pewne uniwersalne wartości.
Trudno ją dziś polecić jako lekturę dla młodzieży, bo pewnie niewiele by z niej zrozumiała. Dla dociekliwych historyków i ludzi myślących szerzej może...

Komunistyczna propaganda z czasów mojej młodości, naturalnie wtedy jeszcze o tym nie wiedziałem.
Pamiętam dowcip, z którego z moimi małoletnimi kolegami zanosiliśmy się do rozpuku.

Timur zabrał dziewczynce majtki.
Na drugi dzień oddał z notatką:
" Były brudne, są czyste, Timur i jego drużyna ".

Przepraszam, ale jaka książka taki dowcip.
Bez komentarza i oceny, bo polecić - wstyd, przyznać się, że mi się podobała, jeszcze większy.

Komunistyczna propaganda z czasów mojej młodości, naturalnie wtedy jeszcze o tym nie wiedziałem.
Pamiętam dowcip, z którego z moimi małoletnimi kolegami zanosiliśmy się do rozpuku.

Timur zabrał dziewczynce majtki.
Na drugi dzień oddał z notatką:
" Były brudne, są czyste, Timur i jego drużyna ".

Przepraszam, ale jaka książka taki dowcip.
Bez komentarza i oceny, bo polecić...

Jako dziecku mi się podobało, grupka dzieciaków pomaga ludziom w okolicy. Potem dorosłam i dowiedziałam się, co wyprawiali ojcowie osieroconych kaszojadów oraz tatuś Olgi i Żeni. Książkę napisano w 1940, więc jeszcze nie rozwalali nazistów, a Polaków ramię w ramię z przyjaciółmi spod znaku połamanego krzyża.

Jako dziecku mi się podobało, grupka dzieciaków pomaga ludziom w okolicy. Potem dorosłam i dowiedziałam się, co wyprawiali ojcowie osieroconych kaszojadów oraz tatuś Olgi i Żeni. Książkę napisano w 1940, więc jeszcze nie rozwalali nazistów, a Polaków ramię w ramię z przyjaciółmi spod znaku połamanego krzyża.

nasiąknięta propagandą książka dla dzieci ale mimo to poruszająca jakieś uniwersalne wartości

nasiąknięta propagandą książka dla dzieci ale mimo to poruszająca jakieś uniwersalne wartości

Sowiecka propaganda dla dzieci, choć jak byłam mała to fajnie się czytało, bo niestety nie miałam świadomości o czym faktycznie jest ta książka i jakim podłym człowiekiem był jej autor. :(

------
@Rege: "Zasmucająca w tej historii jest świadomość sieroctwa mnóstwa dzieci, których ojcowie poszli wyzwalać ziemię, której mieszkańcy po latach nie chcą ich kości. (Mam na myśli wiele nieprzemyślanych akcji różnych polskich "patriotów" żądających usunięcia radzieckich cmentarzy z czasów II wojny światowej.) "

Nie nie nie..... książka została napisana w 1940 r. Niemcy napadły na ZSRR w czerwcu 1941 r. W czasie kiedy dzieje się akcja książki Niemcy i ZSRR walczyły ramię w ramię, a ich wspólna nienawiść skierowana była przeciw Polsce i innym krajom. Ojciec Olgi i Żeni nie jedzie walczyć z Niemcami, a ojcowie dzieci-sierot nie poszli wyzwalać naszych ziem, tylko mordować naszych rodaków. :(

Sowiecka propaganda dla dzieci, choć jak byłam mała to fajnie się czytało, bo niestety nie miałam świadomości o czym faktycznie jest ta książka i jakim podłym człowiekiem był jej autor. :(

------
@Rege: "Zasmucająca w tej historii jest świadomość sieroctwa mnóstwa dzieci, których ojcowie poszli wyzwalać ziemię, której mieszkańcy po latach nie chcą ich kości. (Mam na...

Utwór dość nudny, nie obfituje w zbyt ciekawe sytuacje. Rozumiem, że lekturą został ze względu na "bratnią przyjaźń" z ZSRR w czasach komuny, aczkolwiek w żaden sposób nie umywa się do naszych rodzimych książek Nienackiego, Niziurskiego czy Szklarskiego (piszących dla młodzieży).
Powinienem oceniać tylko książkę, niestety niesmakuje dodaje mi tu również życiorys autora (polecam zapoznać się).
W obecnych czasach - ani to o naszej młodzieży, ani dla naszej młodzieży - jedyne co można z niej wyciągnąć to niesienie bezinteresownej pomocy.

Utwór dość nudny, nie obfituje w zbyt ciekawe sytuacje. Rozumiem, że lekturą został ze względu na "bratnią przyjaźń" z ZSRR w czasach komuny, aczkolwiek w żaden sposób nie umywa się do naszych rodzimych książek Nienackiego, Niziurskiego czy Szklarskiego (piszących dla młodzieży).
Powinienem oceniać tylko książkę, niestety niesmakuje dodaje mi tu również życiorys autora...

Jako lektura było nawet fajne - w podstawówce...

Jako lektura było nawet fajne - w podstawówce...

Timur, jego koledzy i koleżanki pomagają żołnierzom Armii Czerwonej w walce przeciwko... No właśnie, nawet nie wiadomo przeciw komu, ponieważ wróg nie został ani razu wymieniony. Możemy się tylko domyślać.
Książka dla młodzieży. Może być ciekawa, jedynie ze względu na cel, w jakim została napisana - krzewienie w sercach młodych ludzi idiotycznej ideologii komunistycznej. Wartość literacka według mnie żadna. Nie polecam.

Timur, jego koledzy i koleżanki pomagają żołnierzom Armii Czerwonej w walce przeciwko... No właśnie, nawet nie wiadomo przeciw komu, ponieważ wróg nie został ani razu wymieniony. Możemy się tylko domyślać.
Książka dla młodzieży. Może być ciekawa, jedynie ze względu na cel, w jakim została napisana - krzewienie w sercach młodych ludzi idiotycznej ideologii komunistycznej....

„Proch i pył” Anatolija Rybakowa, kończący cykl „Dzieci Arbatu”, przypomniał mi o lekturze z podstawówki (chyba piąta klasa),rozgrywającej się w tych samych czasach i w tym samym kraju. Tyle, że napisaną w innej epoce i w zupełnie innym, a nawet przeciwstawnym celu. Czytana w czasach, gdy wszystko co radzieckie (mówiliśmy wtedy ruskie) było oceniane negatywnie i szyderczo.
W zamierzeniu przygodówka dla młodzieży, z gloryfikacją pewnych oczywistych „wartości” – jak pomoc starszym, uczciwość, solidarność. Tyle że te dość powszechne zalety wiązała oczywiście z przodującym ustrojem i ojczyzną światowego proletariatu, jak wówczas nazywano wieęienie narodów oraz ich znakiem – czerwoną gwiazdą.
Był przy tym wątek romantyczny – jedna z sióstr uwikłała się w niemal związek (platoniczny, patriotyczny i pionierski oczywiście) z tytułowym Timurem.
Zapamiętałem z powodu pewnej ciekawostki – nauczycielka kazała nam odegrać kilka wybranych przez nią scen z powieści – i w jednej z nich grałem drugoplanową rolę jednego z chuliganów z bandy Kwakina, żeby nie być pionierem ;).

„Proch i pył” Anatolija Rybakowa, kończący cykl „Dzieci Arbatu”, przypomniał mi o lekturze z podstawówki (chyba piąta klasa),rozgrywającej się w tych samych czasach i w tym samym kraju. Tyle, że napisaną w innej epoce i w zupełnie innym, a nawet przeciwstawnym celu. Czytana w czasach, gdy wszystko co radzieckie (mówiliśmy wtedy ruskie) było oceniane negatywnie i...

Jedna z najfajniejszych. Polecam!

Jedna z najfajniejszych. Polecam!