Czuk i Hek

Początek powieści ukazał mężczyznę dużo pracującego w pobliżu Błękitnych Gór (nie znalazłem ich na mapie, okazały się fikcyjnym miejscem) na terenie rosyjskiej tajgi. Od razu pomyślałem, że jest to zesłaniec "na Sybir". Po przeczytaniu większości teksu doszedłem do wniosku, że chyba pomyliłem się w swoim przewidywaniu. Ten mężczyzna był badaczem martwej natury – geologiem. Od roku nie było go w moskiewskim domu, w którym zostawił żonę z dwoma synkami o imionach dziwnych, oryginalnych – Czuk i Hek. Tytułowi chłopcy jeszcze nie nabyli umiejętności czytania. Czuk był grubszy i starszy o rok od swojego brata. Obaj byli niegrzecznymi dziećmi. Żona i dzieci wybrały się w odwiedziny do męża-ojca. Owa żona była "miastową" kobietą, której ciężko było poradzić sobie w wiejskich warunkach: miała problem z rozpaleniem ogniska w piecu czy oskalpowaniem zająca. W czasie czytania wyczuwałem delikatne propagandowe oddziaływanie – akcja rozgrywała się w rzeczywistości stworzonej przez Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, "tej wielkiej pięknej ziemi, która zwie się Krajem Rad". Z treści dowiedziałem się dwukrotnie, że na rozkaz komisarza obrony Woroszyłowa wojsko było gotowe strzelać do burżujskiego wroga. Ta książka w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej była lekturą czwartej klasy szkoły podstawowej.

Początek powieści ukazał mężczyznę dużo pracującego w pobliżu Błękitnych Gór (nie znalazłem ich na mapie, okazały się fikcyjnym miejscem) na terenie rosyjskiej tajgi. Od razu pomyślałem, że jest to zesłaniec "na Sybir". Po przeczytaniu większości teksu doszedłem do wniosku, że chyba pomyliłem się w swoim przewidywaniu. Ten mężczyzna był badaczem martwej natury – geologiem....

Fajna książeczka (lektura) dla małych dzieci. Z tego co pamiętam, to dla klas 3-4 dawnej podstawówki. Zatem króciutko i zwięźle napisana. Ale z wątkiem przygody, zabawy, i przyrody.
Nie pamiętam, żebym narzekał na zbytni komunizm w treści. A nawet jeśli coś tam autor umieścił na chwalę Związku, to pytanie komu to przeszkadza? Chyba tylko zbytnim malkontentom. Zresztą takie były czasy. I nie ma co się obruszać.
Za to pamiętam, że przyjemnie się czytało. Polecam nawet dziś, choć pewnie to już nie ten trend. Za mało fantasy i w ogóle.

Fajna książeczka (lektura) dla małych dzieci. Z tego co pamiętam, to dla klas 3-4 dawnej podstawówki. Zatem króciutko i zwięźle napisana. Ale z wątkiem przygody, zabawy, i przyrody.
Nie pamiętam, żebym narzekał na zbytni komunizm w treści. A nawet jeśli coś tam autor umieścił na chwalę Związku, to pytanie komu to przeszkadza? Chyba tylko zbytnim malkontentom. Zresztą takie...

Lubię klimat tej książeczki. Radość chłopców na wieść o wizycie u taty, długa podróż koleją, następnie saniami przez tajgę i przygody po drodze. Odejmując smrodek polityczny to naprawdę bardzo fajna, ciepła opowieść, do której mam ogromny sentyment.

Lubię klimat tej książeczki. Radość chłopców na wieść o wizycie u taty, długa podróż koleją, następnie saniami przez tajgę i przygody po drodze. Odejmując smrodek polityczny to naprawdę bardzo fajna, ciepła opowieść, do której mam ogromny sentyment.

Tak jak większość czytelników mogę powiedzieć że gdzieś to czytałem w dzieciństwie ale kiedy to mogę tylko wydedukować jako pierwsze klasy podstawówki. Nazwa książki została ale o czym to już zupełnie inna sprawa.
Dziś po prawie 30 latach przypadkowo znalazłem to opowiadanie. Pół godzinki spędzone ale zapewne zupełnie inne wrażenia niż kiedyś.
Bardzo dobry styl, odpowiadający ówczesnym realiom (teraz mamy inne problemy i dzieci bawią się zdecydowanie innymi.zabawkami ),nie mówiąc już o podstawie ideologicznej. Ciekawa fabula i w sumie przyjemne przedstawienie postaci w sposob nieco stereotypowy. Trochę się zastanawiam jak w latach 90-tych w polskiej szkole tłumaczono dzieciom czym.jest czerwonoarmista czy burżuj.

Tak jak większość czytelników mogę powiedzieć że gdzieś to czytałem w dzieciństwie ale kiedy to mogę tylko wydedukować jako pierwsze klasy podstawówki. Nazwa książki została ale o czym to już zupełnie inna sprawa.
Dziś po prawie 30 latach przypadkowo znalazłem to opowiadanie. Pół godzinki spędzone ale zapewne zupełnie inne wrażenia niż kiedyś.
Bardzo dobry styl,...

Nie czytałem tej książki jako dziecko... na pewno bo bym pamiętał. Napotykałem ją jednak wielokrotnie w swoich książkowych peregrynacjach. Ale nie mam wspomnień z dzieciństwa z nią związanych. W sumie chyba lepiej byłoby mieć... wtedy dorosły we mnie, ma nieco mniej do powiedzenia. Dzisiaj ta książka nie przedstawia sobą większej wartości... może dla tych, co ją czytali w dzieciństwie, będzie miała jakąś wartość sentymentalną. Ot historia jak to twardzi mężczyźni poświęcają się dla "Kraju Rad"... no i kochającej rodzinie, która z dalekiej Moskwy jedzie w Góry Błękitne by odwiedzić głowę rodziny. Wzruszające.

Postacie chłopców nie wzbudziły mojej sympatii. Dzieci rzucające kamieniami w psa by go przegonić ze swego podwórka nie są po prostu w stanie wzbudzić mojej sympatii. Trudno.

Za to bardzo podobała mi się ich matka. Nie wiem jak wygląda... ale pokazano ja jako wesołą kobietę, oddaną synom i mężowi. Tarabaniła się z Moskwy by spotkać się z mężem...a potem twardo czekała... no mógł Gajdar napisać, że była ładna :D

Część w której opisywana jest Tajga zimą bardzo mi się podobała. Może nie zawiera jakichś złożonych opisów przyrody. Ale w połączeniu z ilustracjami Jarosława Kirilenki przyjemnie było sobie zwizualizować chatę i las.

Jedna rzecz zmieniła postrzeganie tej książeczki. Pojawia się w niej wspomnienie komendanta pociągu pancernego, czekającego na rozkaz Woroszyłowa... by ruszyć na wojnę. Książkę napisano w 1939 roku...

Nie czytałem tej książki jako dziecko... na pewno bo bym pamiętał. Napotykałem ją jednak wielokrotnie w swoich książkowych peregrynacjach. Ale nie mam wspomnień z dzieciństwa z nią związanych. W sumie chyba lepiej byłoby mieć... wtedy dorosły we mnie, ma nieco mniej do powiedzenia. Dzisiaj ta książka nie przedstawia sobą większej wartości... może dla tych, co ją czytali w...

Taka mała podróż do przeszłości :) Kiedyś czytałam historię chłopców, ponieważ była to lektura w szkole, a dzisiaj, żeby sprawdzić czy i jak ją pamiętam :) Zmieniły się czasy, ale wystarczy trochę wyobraźni i już można jechać koleją w dalekie, ośnieżone Góry Błękitne w Kraju Rad.

Taka mała podróż do przeszłości :) Kiedyś czytałam historię chłopców, ponieważ była to lektura w szkole, a dzisiaj, żeby sprawdzić czy i jak ją pamiętam :) Zmieniły się czasy, ale wystarczy trochę wyobraźni i już można jechać koleją w dalekie, ośnieżone Góry Błękitne w Kraju Rad.

Bardzo podobała mi się ta książeczka - przygody tytułowych bohaterów. Sentyment!

Bardzo podobała mi się ta książeczka - przygody tytułowych bohaterów. Sentyment!

Kraj Rad (jak to dzisiaj brzmi!) i jego literatura, która miała służyć "słusznemu" celowi. Czasy, do których większość z nas nie chciałaby wracać.

Jednak pamiętam treść tej historyjki do dziś, Pamiętam też te wypieki, które mi towarzyszyły podczas czytania i przeżywania wspólnie z chłopcami ich wielkiej podróży. W tamtym czasie na szczęście wielkie ideologie miałam w nosie i swoją uwagę skupiałam na perypetiach chłopców i ich mamy.

No i te śniegi w zimie! Prawdziwy mróz, zawieje, sanna.

Aż sama nabrałam ochoty, by odkurzyć przygody Czuka i Heka. :) Chociażby dla opisu prawdziwej zimy. ;)

Kraj Rad (jak to dzisiaj brzmi!) i jego literatura, która miała służyć "słusznemu" celowi. Czasy, do których większość z nas nie chciałaby wracać.

Jednak pamiętam treść tej historyjki do dziś, Pamiętam też te wypieki, które mi towarzyszyły podczas czytania i przeżywania wspólnie z chłopcami ich wielkiej podróży. W tamtym czasie na szczęście wielkie ideologie miałam w...

Pamiętam, że ją czytałam, ale nie pamiętam o czym była. Z jakiegoś powodu kojarzy mi się ze szkołą. Może to była wtedy lektura? A może była w szkolnej bibliotece?

Pamiętam, że ją czytałam, ale nie pamiętam o czym była. Z jakiegoś powodu kojarzy mi się ze szkołą. Może to była wtedy lektura? A może była w szkolnej bibliotece?

Znalazłam tą książkę na półkach w domu rodzinnym mojej mamy. Poniszczona przez mijający czas mimo tego, że dla dzieci zachęcała mnie do przeczytania. Taka miła, do przeczytania dzieciom na dobry sen.

Znalazłam tą książkę na półkach w domu rodzinnym mojej mamy. Poniszczona przez mijający czas mimo tego, że dla dzieci zachęcała mnie do przeczytania. Taka miła, do przeczytania dzieciom na dobry sen.