Dzieciństwo Jezusa

"Dzieciństwo Jezusa", to pierwsza część trylogii złożonej jeszcze z "Lat szkolnych Jezusa" oraz "Śmierć Jezusa". Na początku historii poznajemy Davida i Simona. Nie wiemy nic o ich przeszłości, David niczym biblijny Jezus został rozdzielony od swoich rodziców, a Simon ( podobnie jak św Józef) zostaje jego opiekunem; chce On znaleźć mu zastępczą matkę w myśl zasady, że dziecko powinno mieć matkę. W trakcie książki poznajemy, jak rozpoczynają nowe życie w nowym miejscu. Simon poznaje nowych ludzi, dostaje pracę w porcie a także zastępuje ojca dziecku i znajduje mu matkę. Książka jest na pozór banalna gdyby nie David - David jak każdy malutki chłopczyk nie rozumie reguł świata dorosłych o których opowiada mu Simon. Do kłopotów związanych z wychowywaniem Davida dochodzą jeszcze kłopoty związane z procedurami prawnymi, związanymi z nieprzystosowaniem się do życia w szkole podopiecznego Simona. Sama książka jest starciem dwóch idei - Simon przypomina nam o rzeczywistości pojmowanej przez dorosłych podczas David prezentuje opór przed tymi wartościami, jakby chciał na nowo tworzyć świat. Kulminacyjnym punktem książki jest konstatacja Simona, który pojmuje sposób myślenia Davida i sam zastanawia się czy mały nie ma racji. Dla tych refleksji warto przeczytać niemal całą książkę. Jest to jeden z piękniejszych wątków w książce. Niestety krótki, ale zachęcający by wczytać się w całą trylogię. Dam książce 7/10 bo naprawdę nieźle się ją czyta, a z ust Simona można poznać banalne prawidła, o których może się zapomniało

"Dzieciństwo Jezusa", to pierwsza część trylogii złożonej jeszcze z "Lat szkolnych Jezusa" oraz "Śmierć Jezusa". Na początku historii poznajemy Davida i Simona. Nie wiemy nic o ich przeszłości, David niczym biblijny Jezus został rozdzielony od swoich rodziców, a Simon ( podobnie jak św Józef) zostaje jego opiekunem; chce On znaleźć mu zastępczą matkę w myśl zasady, że...

Ciekawa, ale dziwna. Najgorsze, że wydaje się udziwniana na siłę. Zwykła, dobrze napisana książka obyczajowa, którą autor stara się podnieść do czegoś wyższego poprzez dodawanie zdarzeń, które przeczą logice. Typ książki, którą poloniści bez końca rozbijaliby na kawałki, w każdym doszukując się tysiąca znaczeń.

Ciekawa, ale dziwna. Najgorsze, że wydaje się udziwniana na siłę. Zwykła, dobrze napisana książka obyczajowa, którą autor stara się podnieść do czegoś wyższego poprzez dodawanie zdarzeń, które przeczą logice. Typ książki, którą poloniści bez końca rozbijaliby na kawałki, w każdym doszukując się tysiąca znaczeń.

Zapewne sensowniejsza opinie można napisać po przeczytaniu kolejnych części. I może dlatego każda z zamieszczonych opinii jest niepodobna do innych. Duża ilość ludzi, może wszyscy, nie wiemy, przyplywa do nowego życia, do novelli (tłumaczenie noweli). Pamiętają część tego co w byłym życiu osiągnęli, znają języki, umieją czytać, umieją liczyć wykonywać pracę, pamiętają jak leczyć rany, jak gotować i mnóstwo innych rzeczy. Nie pamiętają czegoś z przeszłości. Chłopiec nie pamięta twarzy mamy, za którą przypłynął do nowego kraju. Kraju miałkiego, jakby bez emocji, uczucia między dorosłymi są wyprane z większych emocji. Każdy zostaje przyjęty do społeczeństwa dostaje mieszkanie, pracę. Ma bezpłatny dostęp do leczenia i szkolnictw, dla dzieci i dorosłych jakaś odmiana komunizmu. Jednak, autor zna realia RPA, a tu brak wolności typowo komunistyczny. Myślisz i działasz nie po myśli systemu? Idziesz do poprawczaka mając 6 lat. Nie ma w tym systemie możliwości odstępstwa od normy. Chłopiec, z tytułem nie ma wiele wspólnego. Jezus był pokorny, w zniewolonym kraju. David jest zbuntowanym dzieciakiem jak z bezstresowego chowu. Rządzi przyszywanymi rodzicami. Nie zdaje sobie sprawy konsekwencji swoich zachowań. Społeczeństwo niby przychylę, ale nie przekraczające granic. Inność powoduje chęć zmuszenia dziecka przez system do przyjętych norm. Generalnie, nijakość, nuda i dziecinny, nieliczący się z następstwami bunt dziecka. Bez zachwytu przeczytała, ale jednak nie mogę zapomnieć tej książki. Sięgnę po kolejną część.

Zapewne sensowniejsza opinie można napisać po przeczytaniu kolejnych części. I może dlatego każda z zamieszczonych opinii jest niepodobna do innych. Duża ilość ludzi, może wszyscy, nie wiemy, przyplywa do nowego życia, do novelli (tłumaczenie noweli). Pamiętają część tego co w byłym życiu osiągnęli, znają języki, umieją czytać, umieją liczyć wykonywać pracę, pamiętają...

Na pełną opinię będzie czas po zakończeniu trylogii. Coetzee przyzwyczaja do tego, że lektura łatwa nie jest , pozory mylą a wątków jest kilka. Roboczo, na razie, ten, który mnie najmocniej zajął : Novilla to utopia czy dystopia? Co to jest "pamięć posiadania pamięci" ? David to zwyczajnie dziecko ze spektrum autyzmu czy zupełnie ktoś inny tylko w złym czasie i miejscu?

Na pełną opinię będzie czas po zakończeniu trylogii. Coetzee przyzwyczaja do tego, że lektura łatwa nie jest , pozory mylą a wątków jest kilka. Roboczo, na razie, ten, który mnie najmocniej zajął : Novilla to utopia czy dystopia? Co to jest "pamięć posiadania pamięci" ? David to zwyczajnie dziecko ze spektrum autyzmu czy zupełnie ktoś inny tylko w złym czasie i miejscu?

Dziwna książka, ale równocześnie wciągająca. Dość szalona historia małego chłopca i dorosłego mężczyzny, którzy poznali się podczas ucieczki łodzią do nowego kraju. Misją Simona było odnalezienie (znalezienie?) matki chłopca, o której nie wiedział kompletnie nic. Zupełnie obca kobieta, idąc za niewytłumaczalnym porywem serca, po przypadkowym spotkaniu z Simonem, zgadza się być matką Dawida.
W powieści zanurzonej w rzeczywistości jakiegoś blizej nieokreslonego kraju, w którym mówi się po hiszpańsku, pojawiają się w zachowaniach, słowach i wydarzeniach Ines, Simona i Dawida nawiązania do zdarzeń z życia Maryi, Józefa i Jezusa. W tej historii pojawia się „matka”, która jest panną i ma dziecko, opieka cierpliwego mężczyzny, który nie jest ani mężem ani ojcem, niepospolita indywidualność dziecka, niezrozumienie i czasem wrogość otoczenia, w końcu ucieczka.
W sumie ciekawy, choć już wielokrotnie wykorzystywany pomysł, zrealizowany tak, jakby autora gonił termin oddania książki, z często banalnymi rozwaźaniami, z ledwo zarysowaną osobowością głównych bohaterów, trochę niespojną historią.

Dziwna książka, ale równocześnie wciągająca. Dość szalona historia małego chłopca i dorosłego mężczyzny, którzy poznali się podczas ucieczki łodzią do nowego kraju. Misją Simona było odnalezienie (znalezienie?) matki chłopca, o której nie wiedział kompletnie nic. Zupełnie obca kobieta, idąc za niewytłumaczalnym porywem serca, po przypadkowym spotkaniu z Simonem, ...

Czytam nie po kolei, zaczęłam od drugiej części cyklu, „Lata szkolne Jezusa”, i mimo, że niezbyt mi się ona podobała, byłam ciekawa wcześniejszych losów Simona i Davida, liczyłam, że znajdę wyjaśnienie, skąd bohaterowie przybyli i czemu są w tak dziwnym układzie „rodzinnym”. Trochę się dowiedziałam, ale nie do końca.
Coetzee pokazuje dziwny, nieokreślony świat. Rzesze uchodźców statkami przybywają do jakiegoś kraju, który organizuje im nowe życie. Charakterystyczną cechą przybyszy jest ich wyczyszczona pamięć, są pozbawieni wspomnień.
„Czy cena jaką płacimy za to nowe życie, cena zapomnienia, nie jest aby zbyt wysoka?” (s. 69)
Dostają pomoc, ale oferuje im się dosyć surowe warunki życia, skromne mieszkanie i jedzenie, ciężką pracę. Kraj wydaje się być bezkrwisty, a społeczeństwo pozbawione namiętności. Ludzie nie jedzą mięsa, nie wykorzystuje się maszyn do ciężkich prac, robotnicy prowadzą dysputy filozoficzne.
„Ludzie tutaj zmyli z siebie dawne związki. Powinieneś zrobić to samo; wyzwolić się od przeszłości, a nie ją tropić” (s. 26)
Simon, mężczyzna w średnim wieku, zaopiekował się 5-letnim Davidem. Podczas podróży statkiem zaginęły dokumenty chłopca. Po 6-tygodniowym pobycie obydwu w obozie przejściowym na pustyni, gdzie Simon uczył się języka hiszpańskiego, przyjeżdżają do miasta Nowilla. Mężczyzna znajduje pracę tragarza w porcie. On i dziecko spotykają się z życzliwością, ale równocześnie z obojętnością mieszkańców miasta.
Simon czuje się za chłopca odpowiedzialny i uważa, że powinien znaleźć matkę Dawida. Kiedy spotyka Inez ma dziwne przekonanie, że to właśnie ona nią jest i zostawia jej dziecko, usuwając się z mieszkania. Na długo traci kontakt z dzieckiem, cierpi.
Po powrocie do spotkań Simon czyta z Davidem Don Kichota – mały fantazjuje, buntuje się, staje się hardy, np. udaje ze umie czytać, wymyśla własny język. Inez psuje chłopca, ulega jego kaprysom, pozwala gromadzić śmieci, izoluje od kolegów. Simon tłumaczy mu jak działa świat, jest racjonalny i stanowczy, ale uważa, że Inez ma większe prawo decydować o dziecku.
I tak ta opowieść się toczy. Po ukończeniu 6 lat David zaczyna naukę w szkole, gdzie, mimo, że uważany za bardzo zdolnego, nie poddaje się jej wymaganiom; w pewnym momencie nieoczekiwanie okazuje się, że umie pisać i czytać. Rodzi się podejrzenie, że to nienormalna sytuacja rodzinna powoduje problemy z dzieckiem. Trafia do szkoły specjalnej z internatem 50 km od domu. Przybrani rodzice uciekają z nim przed władzami oświatowymi do innego miasta.
To tyle w skrócie odnośnie treści. Niestety, ciągle nie wiem o co w tej książce chodzi, nie umiem jej ocenić. A co do tytułu, to czyżby losy Dawida miały coś wspólnego z Jezusem?
Autor pokazuje nieznany świat i dziwnych ludzi z centralną postacią niezwykłego chłopca. Raz bywa kapryśny i krnąbrny, innym razem - zamyślony, uduchowiony. I właściwie nie wiadomo czy Dawid jest taki nadzwyczajny, czy to po prostu normalny rozwydrzony dzieciak, któremu dorośli ulegają. Oboje, Simon i Inez kochają chłopca i starają się go wychowywać i chronić, każde na swój sposób.
Nie rekomenduję książki, czuję się wobec niej bezradna. Czyta się całkiem dobrze, szczególnie, że jest napisana pięknym językiem. Patrzę na opinie, są bardzo różnorodne, zawierają ciekawe interpretacje. Inni znajdują w tej opowieści to czego ja nie widzę.

Czytam nie po kolei, zaczęłam od drugiej części cyklu, „Lata szkolne Jezusa”, i mimo, że niezbyt mi się ona podobała, byłam ciekawa wcześniejszych losów Simona i Davida, liczyłam, że znajdę wyjaśnienie, skąd bohaterowie przybyli i czemu są w tak dziwnym układzie „rodzinnym”. Trochę się dowiedziałam, ale nie do końca.
Coetzee pokazuje dziwny, nieokreślony świat. Rzesze...

Odkładając na bok warstwę symboliczną, a odnosząc się jedynie do opisu całej gamy różnych zachowań dziecięcego bohatera tej powieści, próżno szukać drugiej, która w równym stopniu zniechęcałaby do posiadania potomstwa, co niniejsza.

Odkładając na bok warstwę symboliczną, a odnosząc się jedynie do opisu całej gamy różnych zachowań dziecięcego bohatera tej powieści, próżno szukać drugiej, która w równym stopniu zniechęcałaby do posiadania potomstwa, co niniejsza.

Bardzo zła pod każdym względem. Przygłupi dorośli i irytujący gówniarz gadają kocopoły przez 300 stron. Nie mam pojęcia, co Coetzee miał na myśli. Prawdopodobnie jego najgorsza książka.

Bardzo zła pod każdym względem. Przygłupi dorośli i irytujący gówniarz gadają kocopoły przez 300 stron. Nie mam pojęcia, co Coetzee miał na myśli. Prawdopodobnie jego najgorsza książka.

Uwaga, głupia książka!
Tak, wiem, że autor jest noblistą, czytałem jego Hańbę i była niezła.
Ale to co tu się czyta jest po prostu głupie. Na początku jeszcze ujdzie, choć nic ciekawego.
I to jest pierwsza wada tej książki: nie dzieje się nic ciekawego. Ktoś tam coś mówi, ktoś inny coś robi. Wszystko to opisane zwyczajnym niewyszukanym językiem, ot tak płynie sobie dość banalna opowieść.
Nie krytykuję za banalność, bo banałami można czasem wyrazić niezwykłą głebię. Zwykłe wydarzenia mogą symbolizować coś niezwykłego. Tu niestety nie ma nic takiego miejsca.

No ale wraz z czytaniem narasta irytacja. Irytacją związana z głupim przedstawieniem motywacji i czynów bohaterów. Ludzie po prostu tak nie postępują, ani tak nie przeżywają świata jak tu jest opisane.

No i w końcu robi się bardzo bardzo głupio. Głowny bohater nagle dochodzi do wniosku, że jakaś kobieta, którą zobaczył na korcie jest matką dziecka którym się opiekuje.e. I zaczyna ją nagabywać ni z tego nie z owego, żę ona ma się tym chłopcęm zająć.

Litości. Rozumiem, że zamysł bym taki, aby pokazać jakieś niechciane dziecko, którym ktoś ma się zająć. Frodo dostaje pierścień i te pe. Ale jak już koniecznie musimy przedstawić taki dylemat, to czy on nie może być przedstawiony bardziej inteligentnie?
Jeśli autor robi coś takiego to szwankuje jego intelekt, bo nie potrafi wymyślić wydarzenia, które na poziomie symbolicznym miałoby swoją nośność, a na poziomie konkretnym byłoby prawdopodobne i dobrze opisane.

A po co marnować czas na marne książki?
Jeśli nie umiesz autorze przedstawić tego w sposób sensowny, to po co w ogóle to przedstawiasz.

Za całym przekonaniem odradzam i zniechęcam do tej głupiej książki!

Uwaga, głupia książka!
Tak, wiem, że autor jest noblistą, czytałem jego Hańbę i była niezła.
Ale to co tu się czyta jest po prostu głupie. Na początku jeszcze ujdzie, choć nic ciekawego.
I to jest pierwsza wada tej książki: nie dzieje się nic ciekawego. Ktoś tam coś mówi, ktoś inny coś robi. Wszystko to opisane zwyczajnym niewyszukanym językiem, ot tak płynie sobie dość...

Powiedzieć, że mam mieszane uczucia po lekturze tej powieści, to nic nie powiedzieć.
Tytuł sugeruje, że to poetycka, metaforyczna, osobista wersja dziejów postaci, o której wciąż niewiele wiemy, a której nie do końca potwierdzone istnienie zmieniło świat.
No, nie wiem. Ta pełna niekonsekwencji narracyjnych powieść zaczyna się jak dystopia. Spotykamy uciekinierów, przybyszy nie wiadomo skąd (pewne ślady mogą mówić, że to muzułmanie). Na dzień dobry nowe miejsce życia czyści wszystkim pamięć, znika też empatia, umiejętność wyrażania emocji i uczuć. Nowe miejsce jednym daje tylko chleb i wodę, innym wygodne mieszkanie z telewizją, urozmaiconymi posiłkami albo oferuje spędzanie czasu na grze w tenisa. Jaki jest powód takich "przydziałów"? Chciałabym, jako czytelnik wiedzieć. Potem opowieść przechodzi w naiwny traktat filozoficzno-dydaktyczny. Pretekstem do tłumaczenia - a tym samym stwarzania - świata jest fakt, że dorosły mówi to do pięciolatka. A wszyscy wiemy, że w tym wieku najczęściej zadawanym pytaniem jest "Dlaczego?". Ów pięciolatek zaś jest tak irytujący, że ma się ochotę prasnąć książką w blat, a nie czekać, co on z tych peror wujka pojmie i co z tego wyniknie.
Ten wymyślony przez autora świat ma dziurę na dziurze, ot, jak coś potrzebne - zjawia się w postaci ludzi, zdarzeń, sytuacji.
Zobaczymy, co będzie dalej.

Powiedzieć, że mam mieszane uczucia po lekturze tej powieści, to nic nie powiedzieć.
Tytuł sugeruje, że to poetycka, metaforyczna, osobista wersja dziejów postaci, o której wciąż niewiele wiemy, a której nie do końca potwierdzone istnienie zmieniło świat.
No, nie wiem. Ta pełna niekonsekwencji narracyjnych powieść zaczyna się jak dystopia. Spotykamy uciekinierów,...