Il gioco degli specchi

Ciekawa, wciągająca, krótka bez zbędnych opisów przyrody i to mi się podoba.

Ciekawa, wciągająca, krótka bez zbędnych opisów przyrody i to mi się podoba.

„Gra luster” jest to kolejna książka z serii z komisarzem Montalbano. Spotykamy tu starych znajomych z komisariatu w Vigacie: służbistę Fazio, kobieciarza Mimi Augello i safandułowatego Catarellę i innych ciekawych znajomych z poprzednich książek z tej serii.

W centrum tej powieści znajduje się, jak zwykle – jedzenie. Wciąż jada obiady u Enza, i różne przystawki do smaku nie mówiąc już o domu, gdzie czekają na niego smakołyki przygotowane przez długoletnią gospodynię Adelinę.

W tym tomie Montalbano musi rozwiązać sprawę wybuchów bomb, a przedsiębiorcy dostają anonimy z pogróżkami, miasto huczy, od plotek. Akcja toczy się wartko, obfituje w nieoczekiwane zwroty i ma swoje smaczki. Pod koniec trup ściele się gęsto, ale to jest Sycylia ojczyzna mafii... i nie może być inaczej.

W prozie Camilleriego ujmuje mnie lekki styl, który jest okraszony dowcipem i pewną zmysłowością. Autor nie kryje umiłowania kobiecej urody. Świadczą o tym dość wnikliwe opisy wyglądu żeńskich bohaterek, elementów ich stroju czy sposobów poruszania się.

Polecać nie muszę, bo większość z nas na pewno zna autora tej serii, a innych, którzy nie znają, zachęcam do poznania

„Gra luster” jest to kolejna książka z serii z komisarzem Montalbano. Spotykamy tu starych znajomych z komisariatu w Vigacie: służbistę Fazio, kobieciarza Mimi Augello i safandułowatego Catarellę i innych ciekawych znajomych z poprzednich książek z tej serii.

W centrum tej powieści znajduje się, jak zwykle – jedzenie. Wciąż jada obiady u Enza, i różne przystawki do smaku...

Kolejne śledztwo Montalbano i tym razem jest to prawdziwy węzeł gordyjski. Na domiar złego Montalbano z Aleksandra Wielkiego przykładu wziąć nie może, bo potrzeba tutaj inteligencji, a nie prymitywnej siły.
Zaczyna się od dziwnych ataków bombowych na dawno opuszczone magazyny, sensu w tym niewiele, a pytań jeszcze więcej. Do tego piękna sąsiadka Liliana, która zaczyna pałać gorącym uczuciem do komisarza, a ten z trudem powstrzymuje ślinotok, bo instynkt mu podpowiadania, że aż takim Don Juanem to on nie jest. Zbłąkany pocisk karabinowy w fotelu jego samochodu, zakochany młodzieniec, wiecznie nieobecny mąż sąsiadki, w tle znany przestępca, który – wydaje się – trzymać rękę na pulsie, a w finale dwa bestialskie zabójstwa. Wisienką na torcie jest „największy fan” Montalbany – pismak Ragonese, który postawił sobie za punkt honoru, żeby swoimi „faktami” spowodować wyrzucenie komisarza ze służby, a najlepiej wtrącić go do więzienia.
Nie wiem jaki miał styl pracy Camilleri, czy pisał powieść tydzień czy godzinę, ale jak chciał to potrafił, bo „Gra luster” to doskonały kryminał. Tutaj wszystko zagrało: przede wszystkim wiele nitek do kłębka prowadzi, a każda jest tak samo intrygująca, ciekawa i złożona. Świetnie napisana postać Liliany, ograniczone do minimum, uwielbiane przez autora, idiotyzmy: kłótnie z Livią, zboczony prokurator, śmigający w swojej włoszczyźnie portier zaledwie przez fabułę przemykają. Fabułę, która - od początku do końca - jest przemyślana w najdrobniejszych szczegółach. Kolejne puzzle wpadając na swoje miejsce niespiesznie, ale nieubłaganie, a mimo wszystko tajemnica trzyma się dzielnie do samego końca.

Kolejne śledztwo Montalbano i tym razem jest to prawdziwy węzeł gordyjski. Na domiar złego Montalbano z Aleksandra Wielkiego przykładu wziąć nie może, bo potrzeba tutaj inteligencji, a nie prymitywnej siły.
Zaczyna się od dziwnych ataków bombowych na dawno opuszczone magazyny, sensu w tym niewiele, a pytań jeszcze więcej. Do tego piękna sąsiadka Liliana, która zaczyna pałać...

Bardzo zawiła intryga. Prawie nikt nie jest tym kim się wydaje. I na końcu dużo przemocy. Prawie, prawie jest to kryminał sensacyjny.
Ale większość opowieści to uroczy komisarz Montalbano i jego problemy związane z jedzeniem, które powinno być absolutnie perfekcyjne. Czyli jakieś zbrodnie, strzelaniny, porwania i głupie telefony -absolutnie nie przed posiłkiem. Po posiłku komisarz odbywa spacer, leczniczy na trawienie i już jest gotowy do akcji i rozwiązywania zagadek.
To znaczy do następnego posiłku.
W szczególności istotna jest technika gotowania makaronu, żeby był idealny. Tej sztuki nie opanowała nawet jego ukochana.
Świetne są te celebracje posiłków.

Pojawia się piękna Liliana-sąsiadka komisarza, która jest zagmatwana w niebezpieczne zagadki. Komisarz i chce tej znajmości i jej się obawia -jak zwykle; bo to schemat z każdej kolejnej części.

lekkie, zabawne, pomysłowe. Chociaż w zakończeniu autor przesadził z przemocą.

Bardzo zawiła intryga. Prawie nikt nie jest tym kim się wydaje. I na końcu dużo przemocy. Prawie, prawie jest to kryminał sensacyjny.
Ale większość opowieści to uroczy komisarz Montalbano i jego problemy związane z jedzeniem, które powinno być absolutnie perfekcyjne. Czyli jakieś zbrodnie, strzelaniny, porwania i głupie telefony -absolutnie nie przed posiłkiem. Po...

Dla wielbicieli

Dla wielbicieli

18-ta, świetna pozycja Andrei Camillerego z niezawodnym komisarzem Montalbano i jego niezastąpionym zespołem w osobach Fazia, Mimiego, Galluza i niezawodnego Catarelli. Ciekawa fabuła. Jak zwykle świetnie się czyta.

18-ta, świetna pozycja Andrei Camillerego z niezawodnym komisarzem Montalbano i jego niezastąpionym zespołem w osobach Fazia, Mimiego, Galluza i niezawodnego Catarelli. Ciekawa fabuła. Jak zwykle świetnie się czyta.

Camilleri wraca do formy po dwóch mniej udanych tomach z serii o komisarzu Montalbano.

"Gra luster" daje nam poczuć klimat klasycznych odsłon serii już od samego początku. Znowu na pozór niepowiązane ze sobą wydarzenia naprowadzają Salvo na trop większej intrygi. Dostajemy błyskotliwe dialogi i utrzymujący się suspens, a znane z poprzednich tomów postaci mają godne siebie miejsce w fabule. To nadal ten sam przepis na kryminał, ale sprawdza się dzięki jakości składników.

Wady? Miejscami za dużo jest tu przemocy.

Camilleri wraca do formy po dwóch mniej udanych tomach z serii o komisarzu Montalbano.

"Gra luster" daje nam poczuć klimat klasycznych odsłon serii już od samego początku. Znowu na pozór niepowiązane ze sobą wydarzenia naprowadzają Salvo na trop większej intrygi. Dostajemy błyskotliwe dialogi i utrzymujący się suspens, a znane z poprzednich tomów postaci mają godne siebie...

To opinia nie tyle o tym tytule, co o cyklu Camilleriego o komisarzu Montalbano. W tych książkach intryga nie jest dla mnie najważniejsza, lubię ten cykl za atmosferę, uchwycenie najważniejszych aspektów życia w małych miasteczkach Południa Włoch. Autor skupia się na smakach, nadmorskim powietrzu ale też na relacjach międzyludzkich małych społeczności. Pokazanie „walki” z administracyjnymi absurdami, układami politycznymi dopełnia obrazu życia w tej części Europy. No i sam bohater, walczący ze swoimi rozterkami wieku średniego, pokusami, lenistwem itd. Camilleriemu nie brakuje poczucia humoru, co nadaje lekkości jego książkom, choć nie ucieka od tematów trudnych jak choćby problem migrantów w południowych Włoszech. Wracam do tych książek wielokrotnie.

To opinia nie tyle o tym tytule, co o cyklu Camilleriego o komisarzu Montalbano. W tych książkach intryga nie jest dla mnie najważniejsza, lubię ten cykl za atmosferę, uchwycenie najważniejszych aspektów życia w małych miasteczkach Południa Włoch. Autor skupia się na smakach, nadmorskim powietrzu ale też na relacjach międzyludzkich małych społeczności. Pokazanie „walki” z...

Gra luster" to w mojej ocenie dosyć przeciętny kryminał, nic mnie raczej nie zachęca do sięgnięcia po inne książki autora. Główny bohater to z jednej strony osoba bystra i dosyć dobrze wykreowana, ale dużo brakuje jej choćby do postaci komisarza Servaza wykreowanej przez Bernarda Miniera.

Uważam, że książka ma potencjał, pewne fragmenty czyta się bardzo dobrze (np te, w których jedna z bohaterek (Liliana) usiłuje poderwać komisarza),aczkolwiek raczej nie mogę tego powiedzieć o całości. Dodatkowo istotnym motywem jest nielubiany przeze mnie wątek porachunków mafijnych, a zakończenie jest moim zdaniem takie sobie (po przeczytaniu miałem pewną trudność ze zrozumieniem o co tak naprawdę chodzi).

Gra luster" to w mojej ocenie dosyć przeciętny kryminał, nic mnie raczej nie zachęca do sięgnięcia po inne książki autora. Główny bohater to z jednej strony osoba bystra i dosyć dobrze wykreowana, ale dużo brakuje jej choćby do postaci komisarza Servaza wykreowanej przez Bernarda Miniera.

Uważam, że książka ma potencjał, pewne fragmenty czyta się bardzo dobrze (np te, w...

Ciekawa intryga, jak zawsze urocze poczucie humoru, dobrze się czytało. Camillieri pisze z taką lekkością i klimatem, że aż chce się wciąż wracać do jego książek.

Ciekawa intryga, jak zawsze urocze poczucie humoru, dobrze się czytało. Camillieri pisze z taką lekkością i klimatem, że aż chce się wciąż wracać do jego książek.