Śpiąc w płomieniu

Pierwszy raz po twórczość Jonathana Carrolla, i powieść „Poza ciszą”, sięgnąłem jako nastolatek – zdecydowanie za wcześnie, ale to był taki skok w dorosłą literaturę. Byłem urzeczony i mam takie wrażenie, że ta książka i dziś mogłaby się obronić. Potem zachwyciłem się „Krainą Chichów” i tak zaczęła się faza na Carrolla, która dość szybko minęła. Żadna jego książka nie podobała mi się do tego stopnia. Ostatnio znów powróciłem do Carrolla, ale „Śpiąc w płomieniu” mnie nie przekonało. Zaczynało się naprawdę obiecująco. I tak w sumie do połowy dobrze się czytało. Ale potem zaczęło się takie głupie kombinowanie, a całość robiła się dla mnie zbyt niedorzeczna, żebym mógł się zaangażować. Ostatecznie skończyło się rozczarowaniem – choć sama końcówka, ostatnia scena była intrygująca. Chyba więcej nie wrócę do Carrolla. Wygląda na to, że wyrosłem z niego na dobre.

Pierwszy raz po twórczość Jonathana Carrolla, i powieść „Poza ciszą”, sięgnąłem jako nastolatek – zdecydowanie za wcześnie, ale to był taki skok w dorosłą literaturę. Byłem urzeczony i mam takie wrażenie, że ta książka i dziś mogłaby się obronić. Potem zachwyciłem się „Krainą Chichów” i tak zaczęła się faza na Carrolla, która dość szybko minęła. Żadna jego książka nie...

Ciekawe przy której książce J. Carroll przestanie mnie zaskakiwać.
Ciekawy tytuł - śpiąc w płomieniach. Śpimy swoje życie czy je przesypiamy? Płomienie wypalają naszą przestrzeń, jesteśmy w środku zmiany nie wiedząc o tym.
Jonatan Carroll po raz kolejny wzywa nas do świadomego bycia. Brania odpowiedzialności za siebie, tworzenia historii a nie poddawania się jej.

Ciekawe przy której książce J. Carroll przestanie mnie zaskakiwać.
Ciekawy tytuł - śpiąc w płomieniach. Śpimy swoje życie czy je przesypiamy? Płomienie wypalają naszą przestrzeń, jesteśmy w środku zmiany nie wiedząc o tym.
Jonatan Carroll po raz kolejny wzywa nas do świadomego bycia. Brania odpowiedzialności za siebie, tworzenia historii a nie poddawania się jej.

Ależ to była zabawa!

Jonathan Carroll w doskonałej formie. Minęło ponad 20 lat od ostatniego czytania "Śpiąc w płomieniu" i zdążyłem zapomnieć jak cudowna to powieść.

Autor daje tu wyraz swej miłości do Wiednia. Książka przepełniona jest magią i cudownością. Ciekawe co powiedzieliby bracia Grimm na twórcze podejścia Pana Jonathana do ich bajek? Mnie w każdym razie bardzo się to spodobało. Zakończenie petarda.

Nie zmieniłbym tu nic. Prawie nic. Gdyby książka była dłuższa, zabawy byłoby o wiele więcej.

Cieszę się, że pomimo upływających lat wciąż potrafię się bawić i wciąż zachwyca mnie cudowna magia wczesnej twórczości Carrolla.

Zdecydowanie polecam.

Ależ to była zabawa!

Jonathan Carroll w doskonałej formie. Minęło ponad 20 lat od ostatniego czytania "Śpiąc w płomieniu" i zdążyłem zapomnieć jak cudowna to powieść.

Autor daje tu wyraz swej miłości do Wiednia. Książka przepełniona jest magią i cudownością. Ciekawe co powiedzieliby bracia Grimm na twórcze podejścia Pana Jonathana do ich bajek? Mnie w każdym razie bardzo...

Wszystko szło pięknie, typowy Carroll'owski odlot aż przyszło zakończenie (czy może jego brak?) i niestety czar prysł. Trochę tak skończona jakby na kolanie, jakby termin gonił. A może nie tyle skończona, co ucięta siekierą.

Wszystko szło pięknie, typowy Carroll'owski odlot aż przyszło zakończenie (czy może jego brak?) i niestety czar prysł. Trochę tak skończona jakby na kolanie, jakby termin gonił. A może nie tyle skończona, co ucięta siekierą.

Nie polubiłam tej książki. Głównie dlatego, że nie jestem wielbicielką opowiadania snów, stawiania horoskopów czy przewidywania przyszłości a dorabianie na siłę akcji do założonej karkołomnej tezy zawsze skutkuje sztucznością, która mnie tu raziła. Czarodziejskie zwierzęta, dziwaczne postaci, latające dzieci, klucze znaczeniowe (jak Pencil, zapożyczenia z bajek),pojawiające się niespodziewanie i niosące kolejne zaplątanie akcji… Motyw reinkarnacji, odkrywania własnej historii z poprzednich wcieleń i w końcu walka o duszę z własnym ojcem - nie przekonały mnie a już końcowe przesłanie, że miłość wszystko zwycięży i suspens ostatniego akapitu wydały mi się zbyt dużym banałem.
Z drugiej strony, Jonathan Carroll umie pisać i wiele jest w tej książce cytatów, dialogów i treści, które mogą się podobać. Bardzo podobały mi się dialogi, polubiłam Maris i znalazłam tu piękny kawałek ładnie napisanej literatury, którą można polecić czytelnikom dla rozszerzenia horyzontów, Rozumiem też przesłanie Autora, chęć zestawienia rzeczywistości z pewnymi tajemnicami, których ludzkość nigdy nie rozwiąże.
Tyle, że raziły mnie te nagłe przeskoki od grozy do groteski, od sentymentalnych wynurzeń do cyrkowych sztuczek.
Krótko mówiąc, ta powieść, choć z pewnością interesująca, nie trafiła na moją listę ulubionych.

Nie polubiłam tej książki. Głównie dlatego, że nie jestem wielbicielką opowiadania snów, stawiania horoskopów czy przewidywania przyszłości a dorabianie na siłę akcji do założonej karkołomnej tezy zawsze skutkuje sztucznością, która mnie tu raziła. Czarodziejskie zwierzęta, dziwaczne postaci, latające dzieci, klucze znaczeniowe (jak Pencil, zapożyczenia z bajek),...

Przedziwne tłumaczenie. Miałam wrażenie, że ksiażka została wrzucona w Google translater. Oprocz tego główny bohater wydawał mi się wymoczkiem, a dziewczyna nawiedzona 🤷🏽‍♀️

Przedziwne tłumaczenie. Miałam wrażenie, że ksiażka została wrzucona w Google translater. Oprocz tego główny bohater wydawał mi się wymoczkiem, a dziewczyna nawiedzona 🤷🏽‍♀️

Jak zawsze J. Carroll, polecam :)

Jak zawsze J. Carroll, polecam :)

Jak to się czyta!!!
Oczywiście, do polowy toczy się zwyczajna, ale tez bardzo ciekawa opowieść o wielkiej i niespodziewanej miłości, takiej raz na całe życie.
Jednak ogromne emocje towarzyszące temu płomiennemu uczuciu wyzwalają ukryte, może uśpione do tej pory moce jednego z bohaterów. I zaczyna się jazda...
Tym razem Carroll zajął się reinkarnacją... I wychodzi na to, ze od przeznaczenia się nie można uwolnić, mimo kolejnych, zupełnie odrębnych wcieleń...
Mnóstwo tu pułapek dla czytelnika, ale i miłych zaskoczeń, nagłych zwrotów akcji. Znakomita lektura.

Jak to się czyta!!!
Oczywiście, do polowy toczy się zwyczajna, ale tez bardzo ciekawa opowieść o wielkiej i niespodziewanej miłości, takiej raz na całe życie.
Jednak ogromne emocje towarzyszące temu płomiennemu uczuciu wyzwalają ukryte, może uśpione do tej pory moce jednego z bohaterów. I zaczyna się jazda...
Tym razem Carroll zajął się reinkarnacją... I wychodzi na to,...

Jestem taki wściekły na tę książkę. Doczytałem do połowy z zaciekawieniem oczekując poznania ciekawych życiowych historii, postaw. A tu nagle fabuła wchodzi w jakieś pierdoły o magii, ludzie zaczynają latać, podróżować w czasie... Przypał na całego. To mój znienawidzony gatunek. Realizm magiczny, czyli autor nie potrafi wymyślić wciągającej historii z naszego realnego świata, więc wymyśla bzdury, które pomagają mu spiąć książkę i zainkasować honorarium. Koszmar. Wszystkie książki tego pana natychmiast ulatują do mojego wirtualnego kosza.

Jestem taki wściekły na tę książkę. Doczytałem do połowy z zaciekawieniem oczekując poznania ciekawych życiowych historii, postaw. A tu nagle fabuła wchodzi w jakieś pierdoły o magii, ludzie zaczynają latać, podróżować w czasie... Przypał na całego. To mój znienawidzony gatunek. Realizm magiczny, czyli autor nie potrafi wymyślić wciągającej historii z naszego realnego...

Ciekawa, wciągająca fabuła, świetna powieść. Fantazja Carrolla nie zna granic! Trzeba przeczytać!

Ciekawa, wciągająca fabuła, świetna powieść. Fantazja Carrolla nie zna granic! Trzeba przeczytać!