Powoli umiera ten, kto nie podróżuje, kto nie czyta, ten kto nie słucha muzyki, ten kto nie obserwuje.
Powoli umiera ten, kto niszczy swą miłość własną, ten kto znikąd nie chce przyjąć pomocy.
Powoli umiera ten, kto staje się niewolnikiem przyzwyczajenia, ten kto odtwarza codziennie te same ścieżki, ten kto nigdy nie zmienia punktów odniesienia, ten kto nigdy nie zmienia koloru swojego ubioru, ten kto nigdy nie porozmawia z nieznajomym.
Powoli umiera ten, kto unika pasji i wielu emocji, które przywracają oczom blask i serca naprawiają.
Powoli umiera ten, kto nie opuszcza swojego przylądka gdy jest nieszczęśliwy w miłości lub pracy, ten kto nie podejmuje ryzyka spełnienia swoich marzeń, ten kto chociaż raz w życiu nie odłożył na bok racjonalności.

Każdy albo prawie każdy wierzy w miłość od pierwszego wejrzenia. Ale jest też coś takiego jak rozstanie od drugiego wejrzenia. Odchodzimy od tych, na których nas po prostu nie stać. Bo są zbyt piękni, zbyt samotni. Albo kryją w sobie jakąś tajemnicę.

Każdy albo prawie każdy wierzy w miłość od pierwszego wejrzenia. Ale jest też coś takiego jak rozstanie od drugiego wejrzenia. Odchodzimy od tych, na których nas po prostu nie stać. Bo są zbyt piękni, zbyt samotni. Albo kryją w sobie jakąś tajemnicę.

Kto mógłby zgadnąć, że droga do kobiecego serca wiedzie przez szczerość?

Kto mógłby zgadnąć, że droga do kobiecego serca wiedzie przez szczerość?

Jak można z kimś być i... no wiesz...kochać go, a potem stwierdzić, że już się nie kochacie? To chyba niemożliwe.

Jak można z kimś być i... no wiesz...kochać go, a potem stwierdzić, że już się nie kochacie? To chyba niemożliwe.

Czasem jest tak, że jak odpuszczasz i przestajesz stawać na głowie, to wszystko pięknie się układa. Z chłopcami i z przyjaciólmi. Kiedy się rozpaczliwie miotasz, wszystko wymyka ci się z rąk. Jak odpuszczasz i przestajesz się przejmować, samo wpada ci w ręce.

Czasem jest tak, że jak odpuszczasz i przestajesz stawać na głowie, to wszystko pięknie się układa. Z chłopcami i z przyjaciólmi. Kiedy się rozpaczliwie miotasz, wszystko wymyka ci się z rąk. Jak odpuszczasz i przestajesz się przejmować, samo wpada ci w ręce.

Człowiek się nie zmienia. Tylko ma humory.

Człowiek się nie zmienia. Tylko ma humory.

Czas goi rany, wspomnieniami rekompensuje nam to, co straciliśmy.

Czas goi rany, wspomnieniami rekompensuje nam to, co straciliśmy.

Pieniądze to nie wszystko. Jest jeszcze ta prosta radość, wynikająca z tego, że się kimś opiekujemy a ktoś opiekuje się nami.

Pieniądze to nie wszystko. Jest jeszcze ta prosta radość, wynikająca z tego, że się kimś opiekujemy a ktoś opiekuje się nami.

- Pieniądze - mówił - to straszny ciężar, ale przyjemnie jest, jeśli człowiek nie musi się o nie troszczyć.

- Pieniądze - mówił - to straszny ciężar, ale przyjemnie jest, jeśli człowiek nie musi się o nie troszczyć.

Nie pan nigdy nie przyjmuje odznaczeń, którym nie towarzyszy odpowiednia kwota na czeku. Korzysta na nich tylko ten, kto je przyznaje.

Nie pan nigdy nie przyjmuje odznaczeń, którym nie towarzyszy odpowiednia kwota na czeku. Korzysta na nich tylko ten, kto je przyznaje.