(Nie)boszczyk mąż

Okładka książki jak zwykle pasuje do serii. Mniejszy format (kieszonka),białe tło, cienkie kartki. Tekst jest zbity, ale marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane.

Czasami się zastanawiam, ile można pisać o tym samym i czytać o tym samym. Pewnie, gdy widzicie nazwisko Chmielewska na moim blogu lub profilu, macie dość... Wcale mnie to nie dziwi. Jednak jak już mnie znacie, zawsze dzielę się wrażeniami po każdej przeczytanej książce, więc teraz nie może być inaczej. Czytało się dosyć szybko, ale jednocześnie opornie. Totalnie ta książka nie trafiła w mój gust. To, co miało mnie śmieszyć, wcale śmieszne nie było. Może i ja też jestem wymagająca, może mam gorszy czas i przez to odebrałam ją w taki, a nie inny sposób. Specyficzny styl, widać, że pisana była dosyć dawno temu. Pomysł na fabułę jest ciekawy, mógłby być ten potencjał lepiej wykorzystany.

Oprócz irytacji i trochę... Zażenowania, poznawałam kolejne strony i przyznam, że zachowanie bohaterów miało być komiczne, ironiczne, a momentami było strasznie chamskie. Ja wiem, że nikt idealny nie jest, ale też bez przesady... Z drugiej strony wiem też, że po to są książki, by kombinować, by ubierać bohaterów w takie a nie inne cechy charakteru. Nie wszystko musi nam się spodobać i być zgodne z naszymi wzorcami.

Kończąc już, chciałabym, żebyście sami podjęli decyzję, czy czytać tę książkę, czy nie. Ja być może mam też przesyt piórem autorki i nie złapał mnie ten „urok”.

Znacie ten tytuł? Lubicie?

Okładka książki jak zwykle pasuje do serii. Mniejszy format (kieszonka),białe tło, cienkie kartki. Tekst jest zbity, ale marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane.

Czasami się zastanawiam, ile można pisać o tym samym i czytać o tym samym. Pewnie, gdy widzicie nazwisko Chmielewska na moim blogu lub profilu, macie dość... Wcale mnie to nie dziwi. Jednak jak już...

Kolejna ulubiona pozycja od autorki. O tym, jak Pani chciała zabić Pana..za każdym razem, jak ja czytam to zaśpiewam się do rozpuku. Niby żadna skomplikowana fabuła, ale wciąga niesamowicie!

Kolejna ulubiona pozycja od autorki. O tym, jak Pani chciała zabić Pana..za każdym razem, jak ja czytam to zaśpiewam się do rozpuku. Niby żadna skomplikowana fabuła, ale wciąga niesamowicie!

Tym razem mniej kryminał bardziej komedia małżeńska.

Tym razem mniej kryminał bardziej komedia małżeńska.

Świetnie się czyta!

Świetnie się czyta!

Jestem pewna, że wśród nas, Użytkowników LC, jest niewiele osób, które by do tej pory nie poznały twórczości Joanny Chmielewskiej.
Ja czytywałam jej kryminały w moim domu rodzinnym, kiedy to moja Mama szalała na punkcie Chmielewskiej. Zaczął się ten jej bzik, o ile dobrze liczę, ponad 25 lat temu...
Ostatnio, właśnie po rozmowie z Rodzicielką, postanowiłam odświeżyć sobie niektóre z powieści autorstwa pani Joanny. To, że posiadam abonament Storytel wydatnie mi to ułatwia... Wybrałam na pierwszy ogień "Wszyscy jesteśmy podejrzani" z serii o przygodach Joanny. Niestety byłam nieco rozczarowana tą lekturą (a dokładniej audiobookiem). Moje wyobrażenia, a nawet mgliste wspomnienia sprzed lat, odnośnie tego, jakiego rodzaju jest to rozrywka, bardziej niż sporo, rozjechały mi się z rzeczywistością...
Teraz postanowiłam zabrać się za coś w nieco innym stylu - padło więc na komedię kryminalną (teraz mogę użyć nawet miana),raczej na tragifarsę
-"(Nie)boszczyk mąż". Muszę z bólem donieść, że brzydko się nam ta powieść zestarzała. Żaden z bohaterów mi nie podszedł, żadnego nie polubiłam. Dziwne to było. Postacie płaskie i schematyczne. Poklask dla przemocy domowej... A i Autorka wyjątkowo przesadza z wielosłowiem...
Dziwie się sobie, że udało mi się wysłuchać w całości... Audiobook wcale nie jest krótki, bo trwa ponad 13 i pół godziny. . A najlepsza w tym wszystkim była interpretacja pani lektorki.. z sentymentu będzie tylko 3⭐. Na kolejny reread Chmielewskiej już raczej się nie skuszę...
#wyzwanieLC2025
#joannachmielewska
#lubimyczytac
#rozwod
#planzabiciameza
#LC
#storytel
#malgorzatalewińska
#audiobook

Jestem pewna, że wśród nas, Użytkowników LC, jest niewiele osób, które by do tej pory nie poznały twórczości Joanny Chmielewskiej.
Ja czytywałam jej kryminały w moim domu rodzinnym, kiedy to moja Mama szalała na punkcie Chmielewskiej. Zaczął się ten jej bzik, o ile dobrze liczę, ponad 25 lat temu...
Ostatnio, właśnie po rozmowie z Rodzicielką, postanowiłam odświeżyć sobie...

Niestety marna, ani fabuły, ani himoru , bardzo sztuczne to wszystko. Schematyczne. Dialogi jak na Joannę też pozostawiaja sporo do życzenia. Ogólnie chyba jedna z najsłabszych jej pozycji

Niestety marna, ani fabuły, ani himoru , bardzo sztuczne to wszystko. Schematyczne. Dialogi jak na Joannę też pozostawiaja sporo do życzenia. Ogólnie chyba jedna z najsłabszych jej pozycji

Warto przeczytać i pośmiać się

Warto przeczytać i pośmiać się

Dziwna to książka. Momentami ciężko się czyta, napisana dość chaotycznie. Historia nie jest specjalnie frapująca, jej ujęcie tudzież. Raczej do przeczytania i zapomnienia.

Dziwna to książka. Momentami ciężko się czyta, napisana dość chaotycznie. Historia nie jest specjalnie frapująca, jej ujęcie tudzież. Raczej do przeczytania i zapomnienia.

Naprawdę kogoś śmieszył ten koszmarek nie wiadomo do kogo adresowany(?) -dla dorosłych za INFANTYLNA (do kwadratu) dla dzieci temat nieodpowiedni . Szkoda że dla niektórych czytelników jest to pierwsza i czemu się nie dziwię ostatnia książka autorki. Ja ze swej strony polecam wszystkie pozycje Joanny Chmielewskiej do "Studni przodków" włącznie. Później ogromny spadek formy -w sumie ani jednej udanej ,chociaż uczciwie mówiąc nie po wszystkie sięgnąłem.

Naprawdę kogoś śmieszył ten koszmarek nie wiadomo do kogo adresowany(?) -dla dorosłych za INFANTYLNA (do kwadratu) dla dzieci temat nieodpowiedni . Szkoda że dla niektórych czytelników jest to pierwsza i czemu się nie dziwię ostatnia książka autorki. Ja ze swej strony polecam wszystkie pozycje Joanny Chmielewskiej do "Studni przodków" włącznie. Później ogromny spadek...

Wszystko pięknie ładnie, ale dlaczego mąż nie wpadł na pomysł, żeby Malwinie pomóc wystartować z firmą w stylu "catering na przyjęcie"? Rozumiem, że catering dietetyczny w tamtych czasach był jeszcze nieznanym lądem, ale z jej talentem i jego smykałką do biznesu mogło to wypalić. Miałaby zajęcie, więc nie zabijałaby czasu rozmyślaniem i zajadaniem frustracji, miałaby swoje pieniądze i może w końcu ciut lepszą samoocenę, a Karol zadowoloną z życia żonę, może niezbyt lotną, ale odnoszącą sukcesy i swój upragniony święty spokój.

Wszystko pięknie ładnie, ale dlaczego mąż nie wpadł na pomysł, żeby Malwinie pomóc wystartować z firmą w stylu "catering na przyjęcie"? Rozumiem, że catering dietetyczny w tamtych czasach był jeszcze nieznanym lądem, ale z jej talentem i jego smykałką do biznesu mogło to wypalić. Miałaby zajęcie, więc nie zabijałaby czasu rozmyślaniem i zajadaniem frustracji, miałaby swoje...