Profil użytkownika: Sokolik

W bliżej nieokreślonej przyszłości, kiedy to świat przeobraził się w śnieżne pustkowie, "Śnieżna Kula" jest jedynym miejscem przywodzącym na myśl dawny klimat – a co za tym idzie, nie każdy może się w nim znaleźć. To dom dla aktorów i reżyserów, którzy dbają o to, by widzowie mieli stały dostęp do rozrywki. Los tak chce, że młodziutka Chobahm do tej kopuły trafia, choć nie do końca w przewidywanych przez siebie okolicznościach.

Popularnee powiedzenie głosi "nie oceniaj książki po okładce", dlatego z żalem muszę przyznać, że sama wpadłam w tę pułapkę – wszystko przez naklejkę, mającą standardowo przyciągnąć do lektury przyszłego czytelnika. Naobiecywano mi czegoś w klimacie ukochanych przeze mnie "Igrzysk śmierci" i "Squid Game", a dostałam... no właśnie.

Z jednej strony nie mogę powiedzieć, że "Snowglobe" jest fabularnie słabe. Wręcz przeciwnie, historia Chobahm i intrygi, w którą została wciągnięta jest ciekawa – nawet jeśli nie spełniła obietnic sugerujących survival. Problem w tym, że mniej-więcej od połowy książka zaczyna pędzić; szczegółowych opisów robi się coraz mniej, a niektóre wątki wydają się wyjaśnione byle jak. Nawet jeśli zwroty akcji zaskakują, to wydają się niezasłużone – i nie pomaga tutaj fakt, że Chobahm nie posiada w sumie żadnej osobowości przypominającej widzowi, kim na początku była.

Reasumując, pomysł jest świetny, ale wykonanie już nieco gorsze. Drugi tom pewnie przeczytam z ciekawości, jak zakończy się cała ta opowieść.

W bliżej nieokreślonej przyszłości, kiedy to świat przeobraził się w śnieżne pustkowie, "Śnieżna Kula" jest jedynym miejscem przywodzącym na myśl dawny klimat – a co za tym idzie, nie każdy może się w nim znaleźć. To dom dla aktorów i reżyserów, którzy dbają o to, by widzowie mieli stały dostęp do rozrywki. Los tak chce, że młodziutka Chobahm do tej kopuły trafia, choć nie...

Wyobraźcie sobie lombard, w którym zamiast złotych kolczyków i drogich telefonów wystawiacie wspomnienia – wybory z przeszłości mogące całkowicie inaczej ułożyć wasze życie. Właśnie w takim sklepie pracuje Hana wraz ze swoim ojcem, szykując się do przejęcia interesu. Wszystko zmienia się juz pierwszego dnia jej pracy, kiedy to poprzedni właściciel lombardu znika, a w progu pojawia się tajemniczy mężczyzna.

"Water moon" będzie dla mnie jedną z tych książek, przy których będę ubolewać nad niewykorzystanym potencjałem. Autorka stworzyła cudowny, pozornie bajkowy świat rodem z filmów studia Ghibli – gdzie za uroczymi widokami z nie tego świata kryją się mrok i tajemnice, którym protagoniści muszą stawić czoła. Wszystko to w akompaniamencie wciągającej fabuły, gdzie każda strona przybliża nas do prawdy na temat rodziny Hany.

Niestety nie bez powodu wspomniałam tu o utraconym potencjale. Z żalem stwierdzam, że największą wadą tej powieści jest tak naprawdę jej najbardziej istotny element – czyli relacja między Haną a Keishinem, ów tajemniczym mężczyzną. Nie chodzi tu nawet o pomysł, co po prostu kiepskie opisanie romantycznych uczuć mających rzekomo ciągnąć opowieść do przodu. W niektórych momentach odczuwałam wręcz przysłowiowy "cringe" i myślę, że całość wyszłaby zdecydowanie lepiej, gdyby ta dwójka pozostała tylko przyjaciółmi.

Tak szybko rozwinięty romans wiąże się przy tym z błyskawicznym postępem fabuły. W pewnym momencie miałam wrażenie, że autorka chciała jak najszybciej skończyć książkę, a opisy odwiedzanych miejsc stawały się coraz mniej szczegółowe. Zabrakło mi tego czegoś szczególnie w "finalnej" lokacji świata po drugiej stronie drzwi, który – jak mniemam – miał być z założenia kulminacją całej przygody.

Reasumując, "Water moon" to niestety książka, która w moim odczuciu jest tylko okej – a szkoda, bo zdecydowanie mogła być czymś więcej.

Wyobraźcie sobie lombard, w którym zamiast złotych kolczyków i drogich telefonów wystawiacie wspomnienia – wybory z przeszłości mogące całkowicie inaczej ułożyć wasze życie. Właśnie w takim sklepie pracuje Hana wraz ze swoim ojcem, szykując się do przejęcia interesu. Wszystko zmienia się juz pierwszego dnia jej pracy, kiedy to poprzedni właściciel lombardu znika, a w progu...

"Cud, miód, Malina" kurzyło się na mojej półce mniej-więcej od 2023 roku, kiedy to dostałam tę książkę na urodziny. Miałam ją oczywiście na liście życzeń, ale jak to bywa z regałami – lektur na nich przybywa zamiast ubywać. Ostatecznie sięgnęłam po nią kilka tygodni temu w ramach akcji losowania karteczek z pudełka wstydu.

Całość jest tak naprawdę zbiorem krótszych lub dłuższych opowiadań o rodzinie Koźlaków: rodu czarownic mieszkających od pokoleń w miasteczku Zielony Jar. Przez większość czasu obserwujemy perspektywę Maliny, która dopiero rozwija swój osobisty talent.

Mamy tu przede wszystkim dużą dawkę humoru z Koźlaczkami w roli głównej – a już zwłaszcza z prababką Narcyzą. Pomimo drobnego zastoju towarzyszącego przyzwyczajeniu się do rodowodu całej rodziny Maliny, książkę czytało mi się szybko i przyjemnie. To taka ciepła, beztroska lektura w sam raz między cięższe serie.

"Cud, miód, Malina" fabularnie naprawdę miło mnie zaskoczyła, a drugi tom już czeka na wishliście – tylko najpierw półka wstydu musi trochę zmaleć.

"Cud, miód, Malina" kurzyło się na mojej półce mniej-więcej od 2023 roku, kiedy to dostałam tę książkę na urodziny. Miałam ją oczywiście na liście życzeń, ale jak to bywa z regałami – lektur na nich przybywa zamiast ubywać. Ostatecznie sięgnęłam po nią kilka tygodni temu w ramach akcji losowania karteczek z pudełka wstydu.

Całość jest tak naprawdę zbiorem krótszych lub...