Zatruty tron

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Piętnastoletnia Wynter powraca z mrocznych Krain Północy w rodzinne strony i z przerażeniem odkrywa, że w dotąd spokojnym i tolerancyjnym królestwie nastały mroczne czasy. Intrygi, tortury i bezpardonowa walka o władzę stały się stałym elementem dworskiego życia, a wszelki opór wobec króla jest brutalnie tłumiony. Wynter staje przed trudnym wyborem – poddać się królewskiej woli czy z narażeniem życia walczyć o przywrócenie ładu w królestwie?

Czytałam tą książkę ładnych parę lat temu, kojarzyła mi się dobrze, nawet bardzo, stąd moje oczekiwania były chyba ciut za wysokie. Teraz średnio się przy niej bawiłam. Książka nie jest zła, ale nie ma w niej nic nadzwyczajnego, ot, średniaczek dla zabicia nudy. Jedyną postacią z charakterem jest Christopher, bardzo typowy badboy, który swoim zachowaniem drażnił mnie całą pierwszą połowę książki. Reszta postaci jest po prostu nijaka. W paru scenach się pogubiłam, nie wiedziałam, gdzie kto w końcu stoi, kto do kogo mówi i kto kogo widzi. Ani czy przeklęta sala tortur jest na dole schodów czy też na ich górze...

Na plus, akcja jest szybka, nie dłuży się, czasem można się zaśmiać. Jednak ja mam w głowie mnóstwo pomysłów, jak można było tę historię urozmaicić.

Był to literacki debiut Celine Kiernan, może stąd ta niedokładność. Czy polecam? Jeśli czujecie się dobrze w lekkiej fantastyce, lubicie szybko postępująca fabułę i nie oczekujecie arcydzieła - to tak. Dla wybrednych będzie to jednak ciut za mało ;)

Recenzja pochodzi z instagrama @ofeti_fetio - tam możesz przeczytać ją w całości i zobaczyć zdjęcia oraz cytaty z powieści! :)

Piętnastoletnia Wynter powraca z mrocznych Krain Północy w rodzinne strony i z przerażeniem odkrywa, że w dotąd spokojnym i tolerancyjnym królestwie nastały mroczne czasy. Intrygi, tortury i bezpardonowa walka o władzę stały się stałym elementem dworskiego życia, a wszelki opór wobec króla jest brutalnie tłumiony. Wynter staje przed trudnym wyborem – poddać się królewskiej...

Pierwszy raz czytałam tę książkę w gimnazjum i wieki zajęło mi odnalezienie ponownie tej serii. Jest ona odpowiedzią na pytanie, czy warto wracać do książek z dzieciństwa. W tym przypadku było warto. Ale we wspomnieniach i tak zdążyła urosnąć do rangi wielkiego dzieła.

Historia jakich wiele z tamtego okresu. Główna bohaterka parająca się zajęciem dla mężczyzn i tajemniczy chłopak, z którym znajomość zaczęła od kłótni.

Było kilka niedociągnięć, świat przedstawiony był jako późnośredniowieczna Europa, czarów jako takich nie było, ale mamy gadające koty i specyficzne duchy. Przyznam, że nieco mnie to raziło.

Głównych bohaterów da się lubić. Ale w sumie nie wiem, co więcej mogłabym o nich powiedzieć. Nie wyróżniają się niczym szczególnym, po prostu są przyjemni.

Pierwszy raz czytałam tę książkę w gimnazjum i wieki zajęło mi odnalezienie ponownie tej serii. Jest ona odpowiedzią na pytanie, czy warto wracać do książek z dzieciństwa. W tym przypadku było warto. Ale we wspomnieniach i tak zdążyła urosnąć do rangi wielkiego dzieła.

Historia jakich wiele z tamtego okresu. Główna bohaterka parająca się zajęciem dla mężczyzn i...

Totalnie nie moje klimaty. Książka była strasznie nudna i wprowadziła mnie w długi zastój czytelniczy.

Totalnie nie moje klimaty. Książka była strasznie nudna i wprowadziła mnie w długi zastój czytelniczy.

Dużo szczegółowych i niepotrzebnych opisów. Mało akcji. Tę książkę można określić jednym słowem: nudna.

Dużo szczegółowych i niepotrzebnych opisów. Mało akcji. Tę książkę można określić jednym słowem: nudna.

Trochę się przy niej wynudziłam :/
Mam nadzieję, że kontynuacja będzie lepsza.

Trochę się przy niej wynudziłam :/
Mam nadzieję, że kontynuacja będzie lepsza.

Odłożyłam w połowie. Nuda.

Odłożyłam w połowie. Nuda.

Szczerze to nie wiem co napisać o tej książce. Prawdę powiedziawszy spodziewałam się czegoś lepszego, po dosyć wysokich ocenach tej serii.
Pomimo, że czyta się ją szybko jestem trochę znudzona pierwszą częścią serii. W sumie niewiele się w niej dzieje, same dworskie intrygi. Mam nadzieję, że w kolejnych tomach dojdzie trochę akcji.

Szczerze to nie wiem co napisać o tej książce. Prawdę powiedziawszy spodziewałam się czegoś lepszego, po dosyć wysokich ocenach tej serii.
Pomimo, że czyta się ją szybko jestem trochę znudzona pierwszą częścią serii. W sumie niewiele się w niej dzieje, same dworskie intrygi. Mam nadzieję, że w kolejnych tomach dojdzie trochę akcji.

Lubię fantastykę, więc pomyślałam, że sięgnę po ten tytuł, ale po przeczytaniu w sumie nie wiem, co o nim myśleć.

Od początku witają nas długie opisy i dosyć mało dialogów, a patrząc na dalsze rozdziały to nie będzie ich jakoś więcej, więc jeśli nie lubicie dużej ilości opisów to możecie się trochę męczyć.

Tą książkę odebrałam jako jeden wielki prolog, bo wydaje mi się, że nie działo się tu nic godnego uwagi. Niby był jakiś zamach na nowego następcę tronu, ale było to jak pobieżnie przedstawione, że w następujących rozdziałach wszyscy o tym zapomnieli.

O ile sam świat w historii bardzo mi się podobał to przedstawienie go było gorsze. Dostajemy multum pytań, a prawie żadnych odpowiedzi. Nasza bohaterka rozmawia z duchami i kotami, ale autorka tak to pokazała, że tak naprawdę nie wiemy, skąd to potrafi i czy tylko ona tak umie czy wszyscy, ale się nie przyznają.

W sumie Wynter wydała mi się taka bezbarwna. Niby miła, pomocną, ale też sarkastyczna, lecz nie przekonała mnie do siebie. Nie była to taka postać, którą mogłabym polubić i podziwiać, bo tak naprawdę prawie nic i niej nie wiemy.

W odróżnieniu do Christophera, przyjaciela Raziego, czyli nowego następcy tronu, którego pokochałam od pierwszej sceny, w której się pojawił. Jest to bohater, którego nie da się nie lubić. Trochę podrywacz, ale uroczy i też cyniczny. Jak dla mnie to cała książka mogłaby być o nim. Jego głupiutkie momentami zachowanie, kiedy nie mógł odnaleźć się na dworze, było urocze i zabawne. O nim chyba dowiedziałam się najwięcej i dlatego go uwielbiam. Jest takim płomykiem szczęścia w tej fabule.

Fabuła momentami była nudnawa, ale czytało się w miarę szybko. Naprawdę, czasami to postaci dosłownie nic nie robili i czułam się tak, jakby to miało tylko zapełnić fabułę. Dlatego uważam to za dłuższy wstęp do właściwej historii.

Drugą część będę czytała z nadzieją, że będzie się działo więcej, akcja nabierze tempa i pojawi się ponownie Christopher.

Lubię fantastykę, więc pomyślałam, że sięgnę po ten tytuł, ale po przeczytaniu w sumie nie wiem, co o nim myśleć.

Od początku witają nas długie opisy i dosyć mało dialogów, a patrząc na dalsze rozdziały to nie będzie ich jakoś więcej, więc jeśli nie lubicie dużej ilości opisów to możecie się trochę męczyć.

Tą książkę odebrałam jako jeden wielki prolog, bo wydaje mi się,...

niektóre rzeczy były dziwne, niektóre zaskakujące ale bohaterów polubiłam.
coś w tej historii czy sposobie pisania mi nie pasuje, sama nie wiem.

niektóre rzeczy były dziwne, niektóre zaskakujące ale bohaterów polubiłam.
coś w tej historii czy sposobie pisania mi nie pasuje, sama nie wiem.