Czarodziejka z Florencji

Od samego początku miałam skojarzenie z Baudolinem i niestety miałam rację. Nie podeszła mi zupełnie.

Od samego początku miałam skojarzenie z Baudolinem i niestety miałam rację. Nie podeszła mi zupełnie.

Niesamowita baśń dla dorosłych...

Niesamowita baśń dla dorosłych...

Przepiekny,przebogaty jezyk,historia troche basniowa i magiczna,wydawaloby sie ,ze wiecej nie trzeba.A jednak im dalej tym czesciej gubilem watek,musialem wracac do poprzednich stron,zeby ustalic kto jest kim i gdzie sie to tak naprawde dzieje Szkoda,ze to lektura niezupelnie dla mnie

Przepiekny,przebogaty jezyk,historia troche basniowa i magiczna,wydawaloby sie ,ze wiecej nie trzeba.A jednak im dalej tym czesciej gubilem watek,musialem wracac do poprzednich stron,zeby ustalic kto jest kim i gdzie sie to tak naprawde dzieje Szkoda,ze to lektura niezupelnie dla mnie

Czy da się napisać jeszcze raz "Baśnie z Tysiąca i jednej Nocy"? Czy da się napisać je tak aby trafiły do odrosłego jak tamte w dziecięce serca? Da się. Szkoda tylko, ze taka perła ma tak słabą oprawę zbudowaną z tak trywialnego tytułu.
Są powieści, które czyta się bardziej dla samej przyjemności czytania niż poznania zakończenia.
Każde słowo, każde zdanie jest tutaj wyornamentowane z pietyzmem niczym arabeski. Przekład ukazuje także wysublimowanie naszego pięknego języka.
Powieść przeplata, wplata i wyplata jak Szeherezada. Miesza piękno, brud, grubiaństwo, poezję, baśnie, bogów, demony.
Autor puszcza oczko do czytającego i wierząc w jego inteligencję pozostawia rzeczy bez słowa. Jedynie zawiesza i daje je naszym skojarzeniom.
Pod tą bajkowością, światem zawieszonym pomiędzy realnością a snem, prowadzi się rozważania o władzy, bogach, religii, miłości.
Jest to bezwzględnie jedna z najciekawszych i najbardziej zaskakujących opowiesci jakie miałam przyjemność czytac.

Czy da się napisać jeszcze raz "Baśnie z Tysiąca i jednej Nocy"? Czy da się napisać je tak aby trafiły do odrosłego jak tamte w dziecięce serca? Da się. Szkoda tylko, ze taka perła ma tak słabą oprawę zbudowaną z tak trywialnego tytułu.
Są powieści, które czyta się bardziej dla samej przyjemności czytania niż poznania zakończenia.
Każde słowo, każde zdanie jest tutaj...

"Czarodziejka z Florencji" to moja pierwsza przygoda z twórczością Salmana Rushdiego. Po książkę zdecydowałem się sięgnąć za sprawą wymienionej w tytule Florencji, jednak okazało się, że aby odnaleźć na kartach powieści obszerniejsze fragmenty poświęcone kolebce renesansu, trzeba było się uzbroić w cierpliwości. Znacznie większa część "Czarodziejki z Florencji" rozgrywa się na dworze mogolskiego władcy Akbara, któremu przybysz zza morza, Niccolo Vespucci, opowiada historię związaną z miastem Savonaroli i Machiavellego.

Choć to przesunięcie akcentu z początku sprawiło mi lekki zawód, prędko okazało się, że azjatycka i europejska część fabuły są od siebie nieodzowne. Co prawda epizody mogolskie przytłaczały momentami przyciężkimi wywodami genealogicznymi, jednak kiedy akcja przenosiła się do Florencji, historia odzyskiwała lekkość i pozwalała odetchnąć świeżym powietrzem po odurzeniu woniami roztaczającymi się na dworze cesarza Mogołów.

"Czarodziejka z Florencji" to opowieść o dwóch kulturach, które na pierwszy rzut oka tak różne, przypominają się w wielu względach, takich jak ubóstwianie pięknych kobiet - w tym tytułowej czarodziejki.

"Czarodziejka z Florencji" to moja pierwsza przygoda z twórczością Salmana Rushdiego. Po książkę zdecydowałem się sięgnąć za sprawą wymienionej w tytule Florencji, jednak okazało się, że aby odnaleźć na kartach powieści obszerniejsze fragmenty poświęcone kolebce renesansu, trzeba było się uzbroić w cierpliwości. Znacznie większa część "Czarodziejki z Florencji" rozgrywa się...

Znajomość z autorem rozpoczęłam od obowiązkowej lektury "Dzieci północy" jeszcze na studiach, czyli ponad 20 lat temu. Zachwyt ogromny! Teraz sięgnęłam po "Czarodziejkę z Florencji" z wielkimi nadziejami. I niestety, nie mogłam przebrnąć przez ogrom nazwisk i zdarzeń. Realizm magiczny u Rushdiego zawsze bardzo lubiłam i to akurat nie było dla mnie problemem. Całość wymęczyłam - zdecydowanie to książka nie dla mnie.

Znajomość z autorem rozpoczęłam od obowiązkowej lektury "Dzieci północy" jeszcze na studiach, czyli ponad 20 lat temu. Zachwyt ogromny! Teraz sięgnęłam po "Czarodziejkę z Florencji" z wielkimi nadziejami. I niestety, nie mogłam przebrnąć przez ogrom nazwisk i zdarzeń. Realizm magiczny u Rushdiego zawsze bardzo lubiłam i to akurat nie było dla mnie problemem. Całość...

Przeczytałam jakiś czas temu i nie mogłam się zebrać aby napisać kilka słow. Tego co mi się nasuwa i co ślina przynosi. Była jakaś posucha, jakaś niemoc, jakiś urok albo inny czart. Czyżby działanie Florenckiej Czarodziejki? Ale czemu maiłaby nade mną roztaczać swe uroki, mnie mamić i omotywać? No właśnie! Bo sama nie wiedziałam, byłam pod wpływem ale przeuroczona, jakby za mocno, za blisko, za głęboko.

Tak! Tak się stało! Czarodziejka rzuciła na mnie czar bezwoli i niemoty, abym nabrała dystansu, aby opowieść mi się wyklarowała przed oczyma, aby zarys był wyraźny i widoczny a niuanse sensualne, rozgałęzione i gwieździste. I abym weszła w tę chmurę narracji z pamięci, celowo, od początku. I żebym dopowiedziała sobie w głowie to co niewiadome, niewyraźne, zagadkowe.

„Czarodziejko z Florencji”, przybywaj! I Ty Lustro też!

Przeczytałam jakiś czas temu i nie mogłam się zebrać aby napisać kilka słow. Tego co mi się nasuwa i co ślina przynosi. Była jakaś posucha, jakaś niemoc, jakiś urok albo inny czart. Czyżby działanie Florenckiej Czarodziejki? Ale czemu maiłaby nade mną roztaczać swe uroki, mnie mamić i omotywać? No właśnie! Bo sama nie wiedziałam, byłam pod wpływem ale przeuroczona, jakby za...

Nie dałam rady zacząć 😞

Nie dałam rady zacząć 😞

Nie pamiętam już skąd ta książka się u mnie wzięła i przyznaję też, że nie bardzo mnie do siebie przyciągała. Dlatego właśnie od bardzo długiego już czasu leży i czeka na swoją kolejkę. Na początku czytałam ją z doskoku i raczej z miernym zainteresowaniem, ale z drugiej strony w miarę upływu stron moja ciekawość wzrastała.

"Czarodziejka z Florencji" autorstwa Salman Rushdie to wspaniała powieść posiadająca przepiękne opisy, niesamowite przygody oraz magię i czary. To przede wszystkim historią kobiety, która chciała tylko kierować swoim własnym losem. Dzisiaj to raczej nic nadzwyczajnego, ale wówczas w tak zwanym świecie mężczyzn to był nie lada wyczyn. Ponad to jej opowieść w niesamowity wręcz sposób łączy dwa różne światy, czyli wschodnie miasto Sikri Mogołów oraz zachodnią i renesansową Florencję.
Dodatkowym atutem książki są z pewnością niesamowite filozoficzne rozmyślania jednej z głównych postaci.

Przyznaję że na początku ta lektura mnie odrobinę irytowała i nie bardzo miałam ochotę na dalsze czytanie. Dlatego też czytałam ją dosłownie z doskoku i to był właśnie mój błąd, bowiem to jest jedna z tych książek, które określam jako egoistyczne. Wymagają one od czytelnika pełnego skupienia i całkowitego oddania czasu oraz wszelkiej uwagi no i wówczas dopłaca się przyjemnością z czytania.

Pozdrawiam serdecznie
Zaczytana Joana

Nie pamiętam już skąd ta książka się u mnie wzięła i przyznaję też, że nie bardzo mnie do siebie przyciągała. Dlatego właśnie od bardzo długiego już czasu leży i czeka na swoją kolejkę. Na początku czytałam ją z doskoku i raczej z miernym zainteresowaniem, ale z drugiej strony w miarę upływu stron moja ciekawość wzrastała.

"Czarodziejka z Florencji" autorstwa Salman...

Absolutne arcydzieło! I nieważne, że postacie historyczne wykorzystane w książce żyły w trochę innych latach (w rzeczywistości główni bohaterowie - trzej przyjaciele - nie mieliby szans się spotkać). Historia jest wspaniała, niezależnie od tego, czy wątek snuje się na zachodzie, czy na wschodzie. W renesansowej Florencji, czy na azjatyckim dworze Akbara. Arcydzieło wyobraźni Rushdi`ego, która umie uprawdopodobnić najdziwniejszą baśń. Wspaniały fresk sprzed wieków, genialne studium namiętności, a do tego piękny, porywający portret kobiety.

Absolutne arcydzieło! I nieważne, że postacie historyczne wykorzystane w książce żyły w trochę innych latach (w rzeczywistości główni bohaterowie - trzej przyjaciele - nie mieliby szans się spotkać). Historia jest wspaniała, niezależnie od tego, czy wątek snuje się na zachodzie, czy na wschodzie. W renesansowej Florencji, czy na azjatyckim dworze Akbara. Arcydzieło...