Książę Parnasu

Jestem fanką hiszpańskiej twórczości, książka wspaniała, autor pisze we wspaniały sposób i potrafi budować fabułę.

Jestem fanką hiszpańskiej twórczości, książka wspaniała, autor pisze we wspaniały sposób i potrafi budować fabułę.

Sięgnęłam po tę książkę, myśląc iż jest to prequel serii Cmentarz Zapomnianych Książek, tymczasem srodze się zawiodłam. Ta krótka (bo zaledwie 60-ciu stronicowa) broszurka okazała się dla mnie nie do przebrnięcia i poddałam się w połowie. Nie chciałam dalej brnąć w ten niezrozumiały bełkot i tracić czasu na coś takiego.

Barcelona w roku 1616 i wcześniej, do której to wkracza poeta don Miguel de Cervantes, towarzyszący mu Sancho oraz ponoć niezwykłej urody Francesca di Parma, której to walory fizyczne opiewa, określając ją między innymi jako "fajerwerk kobiecości, co mnie nieco rozbawiło. Ale powiedzonko ciekawe. Spotykają się oni z księgarzem i drukarzem Antonim de Semperem, z którym wspólnie biesiadują.

I dalej już było tylko gorzej. Archaiczny język, który mnie męczył okrutnie, tym bardziej, że nudne to było jak flaki z olejem. Niestety, niewiele ma to wspólnego z cyklem o Cmentarzu Zaginionych Książek i czemu na służyć ta książeczka to naprawdę ciężko powiedzieć. Może są osoby, które się w tym rozsmakują, ale jeśli o mnie chodzi, to zupełne nieporozumienie i strata czasu.

Sięgnęłam po tę książkę, myśląc iż jest to prequel serii Cmentarz Zapomnianych Książek, tymczasem srodze się zawiodłam. Ta krótka (bo zaledwie 60-ciu stronicowa) broszurka okazała się dla mnie nie do przebrnięcia i poddałam się w połowie. Nie chciałam dalej brnąć w ten niezrozumiały bełkot i tracić czasu na coś takiego.

Barcelona w roku 1616 i wcześniej, do której to...

Książka w książce, świetna opowieść Zafona.

Książka w książce, świetna opowieść Zafona.

Jest to można powiedzieć wprowadzenie do trylogii Cmentarza Zapomnianych Książek. Oczywiście książka napisana jest pięknym językiem, wręcz poetyckim ale z tego słynie Zafón. Przyjaźń, miłość jest tutaj ukazana w przepiękny sposób.

Jest to można powiedzieć wprowadzenie do trylogii Cmentarza Zapomnianych Książek. Oczywiście książka napisana jest pięknym językiem, wręcz poetyckim ale z tego słynie Zafón. Przyjaźń, miłość jest tutaj ukazana w przepiękny sposób.

Zafon jak zawsze wybitny. Sama historia to niby 60 stron, a i tak nasyca literacko. Nie powiedziałabym, że ma wiele wspólnego z tetralogia cmentarza zapomnianych książek, ale niewątpliwie nawiązania jakieś są. Polecam jako dodatek, choć nie jest to pozycja obowiązkowa, która rzucałaby dodatkowe światło na cała fabułę.

Zafon jak zawsze wybitny. Sama historia to niby 60 stron, a i tak nasyca literacko. Nie powiedziałabym, że ma wiele wspólnego z tetralogia cmentarza zapomnianych książek, ale niewątpliwie nawiązania jakieś są. Polecam jako dodatek, choć nie jest to pozycja obowiązkowa, która rzucałaby dodatkowe światło na cała fabułę.

Tak jak inne autora - barokowe opisy i ładny język utrzymany przez tłumacza. I nawet w tak krótkiej książeczce udało się autorowi umieścić powieść szkatułkową! Nie bardzo jednak odnalazłam cel powieści, ale może miała być po prostu taką krótką myślą ku pamięci Cervantesa.

Tak jak inne autora - barokowe opisy i ładny język utrzymany przez tłumacza. I nawet w tak krótkiej książeczce udało się autorowi umieścić powieść szkatułkową! Nie bardzo jednak odnalazłam cel powieści, ale może miała być po prostu taką krótką myślą ku pamięci Cervantesa.

Opinie na temat tej krótkiej powiastki są podzielone.
Dla mnie jednak Zafon to Zafon - niezmiennie zachwyca.
Ten krótki utwór dowodzi tego, że wybitni autorzy nie potrzebują kilkuset stron, by stworzyć składną fabułę. Niekiedy w jednym niemal zdaniu potrafią zawrzeć więcej niż w opasłej księdze.

Opinie na temat tej krótkiej powiastki są podzielone.
Dla mnie jednak Zafon to Zafon - niezmiennie zachwyca.
Ten krótki utwór dowodzi tego, że wybitni autorzy nie potrzebują kilkuset stron, by stworzyć składną fabułę. Niekiedy w jednym niemal zdaniu potrafią zawrzeć więcej niż w opasłej księdze.

Po moim ulubionym pisarzu spodziewałam się czegoś znacznie więcej. Książka traktuje o życiu i miłości Cervantesa, ale poza tym, że pojawia się w niej Corelli i inni bohaterowie nie wnosi nic do serii Cmentarz Zapomnianych Książek. Nie jest też wciągającym utworem literackim, gdyby rozpatrywać go jako zupełnie oddzielną książkę.
Zawiodłam się ogromnie. Tej książki równie dobrze mogłoby nie być.

Po moim ulubionym pisarzu spodziewałam się czegoś znacznie więcej. Książka traktuje o życiu i miłości Cervantesa, ale poza tym, że pojawia się w niej Corelli i inni bohaterowie nie wnosi nic do serii Cmentarz Zapomnianych Książek. Nie jest też wciągającym utworem literackim, gdyby rozpatrywać go jako zupełnie oddzielną książkę.
Zawiodłam się ogromnie. Tej książki równie...

Książka wnosi wiele do pozostałych opowieści Zafóna. Jest to zabawa artystyczna, dopowiedzenie. Polecam raczej miłośnikom jego powieści.

Książka wnosi wiele do pozostałych opowieści Zafóna. Jest to zabawa artystyczna, dopowiedzenie. Polecam raczej miłośnikom jego powieści.

Mam mieszane uczucia. Bardzo cenię prozę Zafona, tu jednak czegoś zabrakło. Został niedosyt, poczucie niedopowiedzenia. Daję 5 gwiazdek.

Mam mieszane uczucia. Bardzo cenię prozę Zafona, tu jednak czegoś zabrakło. Został niedosyt, poczucie niedopowiedzenia. Daję 5 gwiazdek.