Profil użytkownika: Patryk

Znalazłem w czeluściach ciemności piwnicznych składzik chyba 20 podobnych egzemplarzy.

To znaczy, nie tyle podobnych, bo jak to NG, każde wydanie, to zupełnie inna przygoda, ale chodzi mi o podobny rok wydania, czyli 2001-2003.

I co jakiś czas pewnie będę go chłonął!

Znalazłem w czeluściach ciemności piwnicznych składzik chyba 20 podobnych egzemplarzy.

To znaczy, nie tyle podobnych, bo jak to NG, każde wydanie, to zupełnie inna przygoda, ale chodzi mi o podobny rok wydania, czyli 2001-2003.

I co jakiś czas pewnie będę go chłonął!

Zdecydowanie widać, że autorem nie jest kobieta, tylko facet, ponieważ mało tu jest zbędnych i rozległych opisów nazywających na siłę jedną cechę kilkoma imionami. Mało tu jest wątków miłosnych, flirtu i innych elementów, które z reguły traktuję w powieściach jako zapychacz dla mas.

Mamy tu za to sporo akcji (chciałbym to kiedyś zobaczyć w formie ekranizacji!), ciekawych opowieści, historii wpływających na dalszy bieg życia bohaterów, przemyśleń etycznych, filozoficznych, ale również punktów zwrotnych wciągających czytelnika w fabułę.

Na minus dla mnie jest dość oczywiste i jednoznaczne prezentowanie przez bohatera myśli autora. Z reguły wolę delikatniejsze wersje, mimo, iż z prezentowanymi poglądami i pochwałą praw naturalnych zdecydowanie zgadzam.

Być może miało być jak w "Nowym Wspaniałym Świecie" lub "Zbuntowanym Atlasie" (obie książki dla mnie genialne), jednak tę historię wolałbym w formie bardziej zbliżonej do np. "Domu duchów" I.Allende. U chilijskiej pisarki był obraz kilku zupełnie sprzecznych postaci i czytelnik mógł sobie wybrać postać, z którą mógłby się chętniej utożsamić w trakcie lektury. Natomiast u Mariusza Kochańskiego mamy wyraźny podział na "dobrych" i "złych".

Duży plus również za kilka ciekawych sentencji, np.:
"[...] mimo ludzkich wad człowiek nie jest stworzony do czynienia zła"
"mądrość określają wyłącznie zasady i sposób, w jaki je stosuje człowiek w swym codziennym życiu"

Podsumowując, warto dać szansę autorowi i sięgnąć po jego debiutanckie dzieło. Liczę na kolejne w przyszłości.

Acha, bardzo podoba mi się wydawanie książek w takiej niemal rzemieślniczej formie. Wiadomo, ryzykuje się wtedy większym prawdopodobieństwem popełnienia jakichś błędów wydawniczych i mniejszą promocją, ale jeśli autor postawi na większą ilość książek w przyszłości, to może wyjść na tym korzystniej.

Zdecydowanie widać, że autorem nie jest kobieta, tylko facet, ponieważ mało tu jest zbędnych i rozległych opisów nazywających na siłę jedną cechę kilkoma imionami. Mało tu jest wątków miłosnych, flirtu i innych elementów, które z reguły traktuję w powieściach jako zapychacz dla mas.

Mamy tu za to sporo akcji (chciałbym to kiedyś zobaczyć w formie ekranizacji!), ciekawych...

Książka jest pracą magisterską Dawida Meggera. Nie byle jaką pracą, ponieważ została dwukrotnie nagrodzona jako najlepsza na Wydziale Nauk Ekonomicznych i Zarządzania UMK oraz konkursu Magister PAFERE.

Autor zastosował ciekawą syntezę słów austriackiej szkoły ekonomii i libertarianizmu, promując austrolibertarianizm, co mi się bardzo spodobało.

Najciekawszą częścią pracy było omówienie teorii gier, jako zwrócenie uwagi na dylemat dobrowolności i wolności więźnia.

Biorąc pod uwagę wyniki konkursów i tematykę pracy, jest to bardzo dobra książka do przeczytania podczas pisania swojej pracy magisterskiej.

Książka jest pracą magisterską Dawida Meggera. Nie byle jaką pracą, ponieważ została dwukrotnie nagrodzona jako najlepsza na Wydziale Nauk Ekonomicznych i Zarządzania UMK oraz konkursu Magister PAFERE.

Autor zastosował ciekawą syntezę słów austriackiej szkoły ekonomii i libertarianizmu, promując austrolibertarianizm, co mi się bardzo spodobało.

Najciekawszą częścią pracy...