Pomijając temat książki to sposób jej napisania w tym ciągłe przeskoki, rzucanie informacji i wątków, które prowadzą donikąd.

Pomijając temat książki to sposób jej napisania w tym ciągłe przeskoki, rzucanie informacji i wątków, które prowadzą donikąd.

Zbiór bardziej i mniej znanych ciekawostek na różne tematy.

Zbiór bardziej i mniej znanych ciekawostek na różne tematy.

Książce mam do zarzucenia tylko jedno: zbyt częste powtórzenia myśli.

Książce mam do zarzucenia tylko jedno: zbyt częste powtórzenia myśli.

Nie jest to dzieło łatwe w odbiorze, niemniej mnie urzekło, bo jest tu co analizować.

Nie jest to dzieło łatwe w odbiorze, niemniej mnie urzekło, bo jest tu co analizować.

Bardzo niepozorna i niedoceniana książka (ocena 6,6 to chyba żart) z cudownym humorem i genialnymi portretami psychologicznymi postaci.

Bardzo niepozorna i niedoceniana książka (ocena 6,6 to chyba żart) z cudownym humorem i genialnymi portretami psychologicznymi postaci.

Drugi tom okazał się dużo mroczniejszy od pierwszego.

Drugi tom okazał się dużo mroczniejszy od pierwszego.

Chyba najlepsza biografia jaką czytałam z naprawdę genialnie pomyślanym początkiem i sympatycznym narratorem. Życie komika nie przypominało komedii tylko tragedii. Mimo licznych przeciwności losu osiągną sukces w obranej przez siebie karierze

Chyba najlepsza biografia jaką czytałam z naprawdę genialnie pomyślanym początkiem i sympatycznym narratorem. Życie komika nie przypominało komedii tylko tragedii. Mimo licznych przeciwności losu osiągną sukces w obranej przez siebie karierze

Dla mnie mistrzostwo choć wiem, że zakończenie przewidywalne i naiwne. Bohaterka częściej mówi o tym, że musi się śpieszyć niż faktycznie to robi. Tak czy siak, jako młodzieżówka sprawdza się świetnie, a konstrukcja świata, ograniczenia magii mają według mnie sens. Poza tym papier jako materiał wokół, którego kręci się akcja sprawił, że trudno mi o obiektywizm.

Dla mnie mistrzostwo choć wiem, że zakończenie przewidywalne i naiwne. Bohaterka częściej mówi o tym, że musi się śpieszyć niż faktycznie to robi. Tak czy siak, jako młodzieżówka sprawdza się świetnie, a konstrukcja świata, ograniczenia magii mają według mnie sens. Poza tym papier jako materiał wokół, którego kręci się akcja sprawił, że trudno mi o obiektywizm.

Opowiadanie które nie brzmi jakby było dziełem Norwida. W moim odczuciu wydźwięk ma komediowy. Wyjaśnienia Lorda brzmią dla mnie zbyt niejednoznacznie bym mogła powiedzieć, że zakończenie mnie satysfakcjonuje. Polecam zapoznanie się z dziełem z pomocą słuchowiska.

Opowiadanie które nie brzmi jakby było dziełem Norwida. W moim odczuciu wydźwięk ma komediowy. Wyjaśnienia Lorda brzmią dla mnie zbyt niejednoznacznie bym mogła powiedzieć, że zakończenie mnie satysfakcjonuje. Polecam zapoznanie się z dziełem z pomocą słuchowiska.

Wspaniała zabawa dla wyobraźni. Opisy partii szachów, które wyświetlają się w głowie.

Wspaniała zabawa dla wyobraźni. Opisy partii szachów, które wyświetlają się w głowie.

Im więcej dowiadywałam się o Ukrainie tym bardziej boli mnie obecna wojna.

Im więcej dowiadywałam się o Ukrainie tym bardziej boli mnie obecna wojna.

Przyznam, że autor umiejętnie zasiewa podejrzliwość, tak że w pewnym momencie nie ma postaci, której byśmy ufali.
Ciekawe, że powieść dotyczy właściwie dwuch spraw, które choć oddziela od siebie wiele lat to splatają się.
Bałam się, że to będzie ciężką książka, ale miło się zaskoczyłam.

Przyznam, że autor umiejętnie zasiewa podejrzliwość, tak że w pewnym momencie nie ma postaci, której byśmy ufali.
Ciekawe, że powieść dotyczy właściwie dwuch spraw, które choć oddziela od siebie wiele lat to splatają się.
Bałam się, że to będzie ciężką książka, ale miło się zaskoczyłam.

Opowieść o sympatycznym stadzie owiec, które wraz z sybolicznym wsparciem sąsiadującymi z nimi kozami rozwiązują kryminalna zagadkę. Spacery po lesie, ucieczki, pościgi, niespodziewane i nagłe zwroty akcji. Filozoficzne rozważania oparte na często mylnych założeniach wynikające z niedostatku wiedzy. Z zapartym tchem śledziłam śledziłam zmaganie zimowego jagnięcia w celu odnalezienia swojego imienia. Może całość brzmi dziecinnie, ale poleca dziecią pożyczek dwunastego roku życia.

Opowieść o sympatycznym stadzie owiec, które wraz z sybolicznym wsparciem sąsiadującymi z nimi kozami rozwiązują kryminalna zagadkę. Spacery po lesie, ucieczki, pościgi, niespodziewane i nagłe zwroty akcji. Filozoficzne rozważania oparte na często mylnych założeniach wynikające z niedostatku wiedzy. Z zapartym tchem śledziłam śledziłam zmaganie zimowego jagnięcia w celu...

Pierwsza część mogłabym czytać parokrotnie, ale od momentu na kolorowej pustyni główny bohater zaczynał robić się nieznośny. Wiem że to celowy zabieg, że tak być musiało ale nadal to irytowało. O
grom wyobraźni autora wzbudza zachwyt. Te liczne istoty i prawa rządzące krainami Fantazjany... Cudo. Największe ciary miałam podczas czytania rozmowy z Wilkołakiem.

Pierwsza część mogłabym czytać parokrotnie, ale od momentu na kolorowej pustyni główny bohater zaczynał robić się nieznośny. Wiem że to celowy zabieg, że tak być musiało ale nadal to irytowało. O
grom wyobraźni autora wzbudza zachwyt. Te liczne istoty i prawa rządzące krainami Fantazjany... Cudo. Największe ciary miałam podczas czytania rozmowy z Wilkołakiem.

Czas Żniw to opowieść o dosyć nieprzyjemnym i nieprzyjaznym świecie i sytuacji niemal bez wyjścia, niemal beznadziejnej. Główna bohaterka ma nie za przyjemną pracę żyjąc w totalitarnym państwie, które toczy wewnętrzną wojnę. Mimo to ona czuje się na miejscu. Niestety przez pewną sytuację zostaje wyrwana ze swojego dotychczasowego życia. Przeniesiona zostaje do miejsca, z którego od pierwszych chwil planuje uciec. To pragnienie wolności i nie tylko ono wielokrotnie doprowadzi ją na skraj życia i śmierci.

Powieść jest bardzo dobra, zapewnia rozrywkę i skłania do namysłu nad tym czym jest wolność, zaufanie...
Mi jednak od początku do końca niespecjalnie spodobała się postać głównej bohaterki. Jej buntowniczość, waleczność, duma, pycha, wojowniczość.

Czas Żniw to opowieść o dosyć nieprzyjemnym i nieprzyjaznym świecie i sytuacji niemal bez wyjścia, niemal beznadziejnej. Główna bohaterka ma nie za przyjemną pracę żyjąc w totalitarnym państwie, które toczy wewnętrzną wojnę. Mimo to ona czuje się na miejscu. Niestety przez pewną sytuację zostaje wyrwana ze swojego dotychczasowego życia. Przeniesiona zostaje do miejsca, z...

Daje osiem, nie dlatego, że czegoś tej historii brakuje. Czytało mi się ją szybko i pomogła mi przełamać kryzys czytelniczy, gdyż ostatnio mało która książkę udaje mi się przeczytać (w formie papierowej) do końca. Ta historia dała mi do myślenia, a jednocześnie nie wiem co do niej czuję, a wydaje mi się, że coś chyba powinnam.

Daje osiem, nie dlatego, że czegoś tej historii brakuje. Czytało mi się ją szybko i pomogła mi przełamać kryzys czytelniczy, gdyż ostatnio mało która książkę udaje mi się przeczytać (w formie papierowej) do końca. Ta historia dała mi do myślenia, a jednocześnie nie wiem co do niej czuję, a wydaje mi się, że coś chyba powinnam.

Kawał naprawdę dobrej literatury fantasy. Często zastanawiam się dlaczego Vuko nie jest równie dobrze znany co Wiedźmin. Czy to przez jakieś niedobory słowiańskościz czy może to wątek s-f odstrasza ludzi. Nie wiem. Sceny bywają drastyczne, ale nie uznaje ich jako minus czy próbę zaszokowana czytelnika. Odzwierciedlają naturalizm. Śmierć nie zawsze jest romantyczna.
Poziom z poprzednich dwóch tomów został zachowany.

Kawał naprawdę dobrej literatury fantasy. Często zastanawiam się dlaczego Vuko nie jest równie dobrze znany co Wiedźmin. Czy to przez jakieś niedobory słowiańskościz czy może to wątek s-f odstrasza ludzi. Nie wiem. Sceny bywają drastyczne, ale nie uznaje ich jako minus czy próbę zaszokowana czytelnika. Odzwierciedlają naturalizm. Śmierć nie zawsze jest romantyczna....

Pierwsza pozycja w tym roku, którą przesłuchałam w całości. Niektóre opowieści słyszałam już wcześniej a mimo to bardzo miło się ich ponownie słuchało. Wiele zdecydowanie zostanie w mojej pamięci, a ta o płaczącej wierzbie wzruszyła mnie niespotykanie. Nie pamiętam kiedy książka/audiobook wywołała we mnie tyle emocji.

Pierwsza pozycja w tym roku, którą przesłuchałam w całości. Niektóre opowieści słyszałam już wcześniej a mimo to bardzo miło się ich ponownie słuchało. Wiele zdecydowanie zostanie w mojej pamięci, a ta o płaczącej wierzbie wzruszyła mnie niespotykanie. Nie pamiętam kiedy książka/audiobook wywołała we mnie tyle emocji.

Spodziewałam się nieco naiwnej powiastki dla nastolatków, ale zostałam nieco pozytywnie zaskoczona. Opowieść wciąga i dostarcza wielu emocji i rozrywki oraz przemyśleń. Bohaterka nie jest tak naiwna jak ją oceniła na początku. Do końca miała swoje tajemnice, których nie zdradziła bez potrzeby byle komu. Dobrze się bawiłam podczas lektury. Wielokrotnie zastanawiała się dlaczego padło akurat na Wertera i po co na końcu był biały królik, ale prawdopodobnie nigdy się tego nie dowiem.

Spodziewałam się nieco naiwnej powiastki dla nastolatków, ale zostałam nieco pozytywnie zaskoczona. Opowieść wciąga i dostarcza wielu emocji i rozrywki oraz przemyśleń. Bohaterka nie jest tak naiwna jak ją oceniła na początku. Do końca miała swoje tajemnice, których nie zdradziła bez potrzeby byle komu. Dobrze się bawiłam podczas lektury. Wielokrotnie zastanawiała się...

W skrócie jest to historia Europy opowiedziana za pomocą przedmiotów. Skrzypce, obraz, medalik i kilka innych artefaktów przenoszą nas i narratora w przeszłość dzięki czemu poznajemy losy ludzi, którzy często zupełnie się nie znali, a jednak wpływali wzajemnie na siebie.

Książka nie dla każdego z uwagi na to że część cytatów i wtrąceń nie raz dość długich nie została przełożona. Dla mnie budowało to klimat książki, ale innym może przeszkadzać.

Oczarowana opisem dzieciństwa głównego bohatera bardzo żałowałam że nie dane mi było doczytać książki w wydaniu papierowym do końca. Z pomocą przyszedł mi audiobook, który jednak nie jest w stanie oddać oryginału. Częste zabiegi literackie sprawiają, że podczas słuchania łatwo się pogubić co kto mówi/myśli szczególnie że często bez ostrzeżenia zmienia się perspektywa. Mimo to nie obniża to mojej oceny i pozostaje mi wierzyć że dane mi będzie przeczytać ją jeszcze raz tym razem od początku do końca w wersji papierowej, bo jest to historia, do której warto wracać, bo daje do myślenia.

W skrócie jest to historia Europy opowiedziana za pomocą przedmiotów. Skrzypce, obraz, medalik i kilka innych artefaktów przenoszą nas i narratora w przeszłość dzięki czemu poznajemy losy ludzi, którzy często zupełnie się nie znali, a jednak wpływali wzajemnie na siebie.

Książka nie dla każdego z uwagi na to że część cytatów i wtrąceń nie raz dość długich nie została...