Dlaczego koty boją się ogórków? Czyli czego nie widać gołym okiem, a widzą to naukowcy

201

Babun

29.03.2026

5 / 10

Na półkach:

Mam poważny problem z tą ksiązką. Z jednej strony zawiera interesujące informacje, niektóre idee były dla mnie nowe. Z drugiej strony jest dość chaotyczna i niesamowicie leje wodę, w wyjątkowo irytujący i nudny sposób leję te wodę, raczej nie polecam.

458

141

Bursztyniara

07.12.2025

5 / 10

Na półkach:

Zbiór bardziej i mniej znanych ciekawostek na różne tematy.

357

angryxmonster

19.08.2025

3 / 10

Na półkach:

Ładna okładka i ciekawy tytuł... jednak mimo chwytliwego tytułu i obietnicy naukowych ciekawostek, książka rozczarowuje powierzchownością i uproszczeniami. Zamiast solidnej popularyzacji nauki dostajemy raczej zbiór anegdot, które bywają nie do końca precyzyjne. Błędy merytoryczne...
Trudno też powiedzieć, do kogo właściwie skierowana jest ta publikacja – dla dorosłych będzie zbyt płytka, a dla młodszych czytelników chwilami zbyt chaotyczna. Efekt końcowy to lektura, która może zainteresować na moment, ale nie zostaje na dłużej.

więcej Pokaż mimo to

596

424

Ania

01.06.2025

8 / 10

Na półkach:

„Dlaczego koty boją się ogórków? Czyli czego nie widać gołym okiem, a widzą to naukowcy” Agnieszka Defus

Wspaniała książka 💛
Czy pomidory płaczą ?
Dlaczego koszona trawa wydziela tak piękny dla nas zapach ?
Skąd wzięły się smoki w naszych legendach ?
Dlaczego budzimy się nagle przerażeni, że spadamy ?
Ile końców świata przeżyliśmy?
Dlaczego pies szuka miejsca na załatwienie potrzeb ?
No i dlaczego koty boją się ogórków ?
Odpowiedzi na te i wiele innych pytań posiada ta "skromna " pozycja ... Dla mnie bomba, rewelacja. Inaczej patrzy się na mijający dzien posiadając choć część wiedzy z tej książki.. polecamy mocno, mocno 💪

więcej Pokaż mimo to

263

167

Kardiamit

09.04.2025

6 / 10

Na półkach:

Ciężko mi się ją czytało. Trochę nudna.

787

strike

12.03.2025

7 / 10

Na półkach:

Ciekawa, ale nie odkrywcza.

348

240

Antipop

19.02.2025

10 / 10

Na półkach: , , ,

Znakomita książka popularnonaukowa. Olbrzymia dawka fascynującej wiedzy podana w bardzo przystępnej formie, jednak bez nadmiernych uproszczeń bądź trywializowania. Gorąco polecam.

549

219

mistle_narbe

30.01.2025

7 / 10

Na półkach:

Dużo mega ciekawych faktów. Kompozycja jak dla mnie trochę zbyt zawiła i ilość dygresji czasem przytłaczała , ale generalnie warto przeczytać.

literatura polska nauka przyroda zagadka człowiek kot

Poznaj innych czytelników

383 użytkowników ma tytuł Dlaczego koty boją się ogórków? Czyli czego nie widać gołym okiem, a widzą to naukowcy na półkach głównych

Chcę przeczytać 221
Przeczytane 151
Teraz czytam 11

44 użytkowników ma tytuł Dlaczego koty boją się ogórków? Czyli czego nie widać gołym okiem, a widzą to naukowcy na półkach dodatkowych

Posiadam 16
Audiobooki 6
2024 6
2025 5
Legimi 4
Popularnonaukowe 4
Do kupienia 3

Tagi i tematy do książki Dlaczego koty boją się ogórków? Czyli czego nie widać gołym okiem, a widzą to naukowcy

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Przypadkiem. Jak największe (niezamierzone) odkrycia zmieniły świat

Tim James

Wiesz dlaczego herbata sprzedawana jest w torebeczkach? Albo co się musiało wydarzyć, żeby powstały opony samochodowe? A czy wiesz, jak to się stało, że mamy Coca-colę i wyrzutnię gąbczastych pocisków, czyli Nerf? Jak wiele rzeczy, których używamy dzisiaj zostało wymyślone przez przypadek? Podczas lektury tej książki nie nudziłam się nawet przez moment. To zbiór krótkich historii o tym, jak doszło do wielkich odkryć oraz opis nietypowych sytuacji, w których powstały używane przez nas do dziś wynalazki, lekarstwa, zabawki, urządzenia pomiarowe… Ile z tego wyniknęło z przypadku, bałaganu, lenistwa, błędu, ale też z poświęcenia swojego zdrowia dla dobra nauki (leczenie wrzodów żołądka). To cała masa ciekawostek, napisana w bardzo przystępny sposób i z dużą dawką humoru. Dla dorosłych i młodzieży. Dla ciekawych świata i lubiących naukę. Polecam

Zrobmy_Cisze

ocenił na71 rok temu

Rozejrzyj się! Fascynujący świat polskiej przyrody

Dariusz Dziektarz

Ciekawostki o robakach, i czasami o większych zwierzętach, występujących w Polsce. Napisane prostym językiem w stylu popularnonaukowym, z ciekawostkami które powtarzają informacje w głównym tekście. Słuchałam audiobooka, który był ok, ale na koniec zirytował mnie informacją że wersja papierowa ma obrazki i inne dodatki, i żebym sobie poszła do księgarni obejrzeć. Naprawdę nie dało się do audiobooka dołączyć pliku z obrazkami, albo linku do jakiejś strony gdzie można je obejrzeć?

Kamila

oceniła na62 miesiące temu

Dama z grasiczką. Zwykłe i niezwykłe historie medyczne oczami patolożki

Paulina Łopatniuk

Autorka dobrze wybrała tematy, jest szczerze zafascynowana własną dziedziną, a jednak... brakuje tu czegoś bardzo ważnego. Pomimo bycia zawodowo związanemu z anatomią i patologią czułem się za każdym podejściem dość szybko znużony lekturą. Przewracając kolejne strony po prostu miałem wrażenie przebijania się przez podręcznik do histologii uzupełnionymi drobnymi dygresjami. Jako luźna forma publikacji akademickej - "Dama z grasiczką" jest fascynująca i wyczerpująca, ale jako książka mająca popularyzować wiedzę o patologii - nieco mniej fascynująca i nader szczegółowa. Zabrakło tu wyobrażenia sobie perspektywy niedzielnego czytelnika popularnonaukowych pozycji. Choć może nie do takiego czytelnika była ta książka kierowana? Mając nawet fakt nudy na uwadze - tło estetyczne opowieści w formie obrazów i tekstów kultury - dobrane bardzo precyzyjnie, a tematy na tyle różnorodne, żeby zaciekawić choć raz na krótką chwilę każdego na przekroju całej lektury. Polecam zdeterminowanym poszukiwaczom dogłębnej wiedzy, których nie odstraszy ściana obco brzmiących pojęć z zakresu histologii.

Ketjow

ocenił na62 miesiące temu

Radio w mojej głowie. Opowieści o ADHD

Aneta Korycińska

Aneta ma bardzo zgrabne pióro, dobrze balansuje między humorem a powagą, tytuły piosenek dorzucone do każdego rozdziału to również świetny zabieg, dodaje klimatu, zwłaszcza gdy słucha się w tle :) w morzu treści o ADHD, często powielających farmazony albo usprawiedliwiających wszystko neuroatypowością, ta publikacja jest warta uwagi i polecenia.

Magdalena Hirsch

ocenił na73 miesiące temu

Herbata z polonem. Najsłynniejsze otrucia w historii

Ulf Ellervik

Dawno żadna z książek nie wywarła na mnie takiego wrażenia, że od razu zaczęłam czytać ją ponownie! Świetny układ rozdziałów: przypadki użycia, historia odkrycia, działanie, antidotum. Niesamowicie przystępnie podana skomplikowana wiedza z zakresu chemii i medycyny. Zdecydowanie polecam!!!

Kamila

oceniła na1012 dni temu

My, skrajnie otyli

Magdalena Gajda

Książka porusza temat wagi ciężkiej i to dosłownie - otyłości skrajnej olbrzymiej. Pozycja ta zmusza do refleksji, poruszone zostały w niej ważne kwestie. Autorka oddała głos osobom otyłym jak i również przedstawicielom różnych instytucji. Po skończonej lekturze czuję lekki niedosyt. Myślę, że można było wycisnąć więcej z tego tematu. Na minus irytujące i zupełnie niepotrzebne oznaczenia w nawiasach dotyczące śmiechu rozmówcy (w dwóch rozdziałach było tego od groma). Mam mieszane odczucia co do okładki - przyciąga uwagę, ale głowy manekinów bez oczu mnie od niej odrzucają. Ode mnie mocne 7,5/10.

Lineczka

oceniła na71 miesiąc temu

Plebania

Artur Nowak

Scary stuff ale no tym razem aż czasami się śmiałem bo ci ludzie naprawdę wybierają zawsze najgorszą drogę możliwa i to jest aż komiczne momentami ale no są tu takie akcje opisane że aż ciężko nie traktować tych sprawców jak jakieś bezmyślne zwierzęta bez ksztyny refleksji. Życzę im szybkiego i bolesnego zgonu, a tym co już umarli żeby ten ich Bóg jednak istniał i zesłał ich do piekła. Pozdrawiam.

Gaugan

ocenił na712 godzin temu

Średniowiecze w liczbach

Kamil Janicki

Miłe zaskoczenie, pożyczyłem od przyjaciela, z którym mamy podobne zainteresowania /m.in. miedewistyka/ i przeczytałem niemalże w jeden dzień, dużo ciekawych informacji ze średniowiecza, dodatkowo autor "nazbierał" górę danych statystycznych, które czasami burzą nasze wyobrażenie o tych czasach - jak w tytule - fajna pozycja na weekend lub podróż

Ark Sab

ocenił na710 dni temu

Pić czy nie pić? Co nauka mówi o wpływie alkoholu na zdrowie

David Nutt

To NIE jest książka potępiająca alkohol i jego użytkowników. Autor nie ma złudzeń – pijemy od tysiącleci i nie przestaniemy, pomimo pełnej świadomości konsekwencji, pomimo osobistych doświadczeń i niezliczonych dowodów na toksyczność alkoholu dla jednostki oraz na jego szkodliwość społeczną. Mając tę świadomość autor nie stara się swoich czytelników przekonać do abstynencji, ale do odpowiedzialnego picia. Przede wszystkim szczegółowo opisuje wpływ alkoholu na całe ciało i poszczególne organy. Dużo miejsca poświęca jego oddziaływaniu na neuroprzekaźniki. Ale to nie wszystko – czytelnik dostaje też garść porad, które mogą mu pomóc zoptymalizować używanie alkoholu w taki sposób, aby zrównoważyć negatywne konsekwencje i pozytywne odczucia związane ze stanem upojenia. Chyba najbardziej szokujące są jednak rozdziały odsłaniające mechanizm, za sprawą którego alkohol, będący de facto narkotykiem i wyrządzający więcej szkód niż heroina czy mefedron, pozostaje nadal legalny, podczas gdy w większości krajów trzeba się liczyć z konsekwencjami prawnymi za palenie marihuany. Jak zwykle chodzi o pieniądze, które szerokim strumieniem płyną do skarbu państw od przemysłu alkoholowego. I nie ma przy tym znaczenia, że na leczenie konsekwencji picia pochłania znacznie więcej środków. Ogromną zaletą tej książki jest to, że skorzysta z niej każdy: zarówno abstynent czy osoba pijąca okazjonalnie, która utwierdzi się w swoich wyborach, jak i ci, którzy z piciem przesadzają a nawet uzależnieni, którzy poszukują zrozumienia, wsparcia i pomocy.

SagittariusA

oceniła na76 miesięcy temu

Epidemia samotności. Jak budować trwałe więzi we współczesnym świecie

Agnieszka Łopatowska Monika Szubrycht

Książka „Epidemia samotności” Agnieszki Łopatowskiej i Małgorzaty Szubrycht czekała na mojej liście „do przeczytania” już od 2025 roku. Sięgnęłam po nią dopiero teraz, w kwietniu 2026 i mam wrażenie, że trafiła do mnie w dobrym momencie. Szczerze mówiąc, po tytule spodziewałam się raczej klasycznego poradnika. Czegoś w stylu: konkretne wskazówki, jak radzić sobie z samotnością. Tymczasem dostałam coś zupełnie innego. I chyba właśnie to najbardziej mnie zaskoczyło. To książka oparta na rozmowach. Autorki oddają głos specjalistom — psychologom, terapeutom, pedagogom czy nauczycielom, którzy na co dzień spotykają się z różnymi obliczami samotności. Dzięki temu temat nie jest pokazany jednostronnie, tylko z kilku perspektyw, co naprawdę daje do myślenia. Najbardziej zostało ze mną to, jak ta książka „odczarowuje” samotność. Zamiast traktować ją wyłącznie jako coś złego, zaczyna się widzieć ją trochę szerzej. Nie każda samotność jest destrukcyjna - czasem może być potrzebna, dawać przestrzeń na zatrzymanie się czy poukładanie myśli. Duży plus za sam klimat książki. Nie jest ciężka ani przytłaczająca, mimo że dotyka trudnego tematu. Czyta się ją raczej jak spokojną rozmowę - taką, która trochę uspokaja i pozwala spojrzeć na różne rzeczy z dystansu. To dość krótka pozycja i dzięki lekkiemu stylowi można ją przeczytać nawet w jeden wieczór. Momentami czułam lekki niedosyt, ponieważ chętnie weszłabym głębiej w niektóre wątki. Ale mam też poczucie, że to było zamierzone. To raczej wprowadzenie i zaproszenie do dalszego myślenia niż wyczerpujące opracowanie tematu.

PaniBudujeKariere

ocenił na73 dni temu

Wszystko mam bardziej. Życie w spektrum autyzmu

Jacek Hołub

Jacek Hołub oddaje głos osobom w spektrum autyzmu i pozwala im mówić własnym językiem o tym, jak wygląda ich codzienność. O relacjach, o pracy, o dzieciństwie, o próbach odnalezienia się w świecie, który często jest zbyt głośny, zbyt szybki i zbyt nieczytelny. To, co w tej książce robi największe wrażenie, to perspektywa przeżywania. Wiele rzeczy, które dla innych są neutralne albo ledwo zauważalne, tutaj stają się intensywne – emocjonalnie, sensorycznie, poznawczo. I nagle zaczyna się rozumieć tytuł: wszystko naprawdę może być „bardziej”. Hołub nie komentuje nadmiernie, nie próbuje interpretować każdej historii. Raczej oddaje przestrzeń bohaterom, dzięki czemu powstaje zbiór bardzo różnych doświadczeń. Jedni opowiadają o trudności w relacjach, inni o ogromnej wrażliwości, jeszcze inni o sposobie myślenia, który pozwala widzieć rzeczy, których inni nie zauważają. Po tej książce zostaje przede wszystkim większa uważność, większe zrozumienie i świadomość, że spektrum autyzmu nie jest jednym doświadczeniem – to wiele różnych sposobów bycia w świecie.

Diana

oceniła na91 miesiąc temu

Rozpad umysłu. Biografia schizofrenii

Jeffrey Alan Lieberman

Początek tego tytułu jest poniekąd o mnie. Im dłużej słuchałam książki, tym bardziej rozpadała się moja ciekawość tematyką i dalszym słuchaniem. Ale pod koniec roku byłam dziwnie uparta i stwierdziłam, że na pewno ta książka mnie zaskoczy. Początek był ciekawy i podobał mi się styl omawianych obszarów, czy historii ludzi chorych. Lecz uważam tę książkę za bardzo przydługą, bo gubiłam się w rozmyślaniach i analizach, może dlatego że nie jestem specjalistką z dziedziny analizowania chorób psychicznych. Sięgnęłam po nią, bo parę podobnych książek mam już na swoim koncie i to bardzo dobrych, co sprawiło, że bardzo lubię odkrywać psychiczne podłoża rozwoju chorób i zrozumieć jak były odkrywane, no i ciekawi mnie ludzki mózg. Więc siłą rzeczy ta książka była dla mnie z automatu na wygranej pozycji. Niestety ta szczegółowość i pewne rozciąganie historii momentami dawały efekt lania wody i powtarzania tematów, że odpływałam i nie mogłam złapać skupienia. Tego było dużo. Chociaż warto zauważyć, że jeśli byłabym osobą, która pracuje z osobami chorującymi, albo planuje rozwijać się zawodowo w tym obszarze, albo zna kogoś kto jest chory lub potencjalnie może być chory (tak, ta choroba nie zawsze jest od razu widoczna),to uważam tę książkę za ważną i dobrą. Bo pokazuje skalę, historię jak kiedyś ją widziano albo nie widziano. Jest też o dużym smutku, samotności i walce z władzą, co jest według mnie bardzo ważną historią, którą trzeba pamiętać, gdyż czasem zdarza nam się wpadać w poczucie pewności wiedzy i myślenia, że dotarliśmy do miejsca, w którym nie trzeba wiedzieć więcej. Ta książka jest bardzo wielowymiarowa, choć trzeba momentami zaciskać zęby, aby dotrzeć do końca rozdziału czy książki. Mimo to uważam, że dobrze że ją przeczytałam bez powodu innego niż ciekawość.

Matimajczyta

oceniła na61 miesiąc temu

Ten dom ma tajemnicę. Skarby i sekrety Dolnego Śląska

Joanna Lamparska

Dolnośląskie zamki, pałace i dwory jako punkt wyjścia do opowieści o ludziach i wydarzeniach z nimi związanych. Świetna pozycja dla fanów historycznych zagadek i niewyjaśnionych tajemnic. Napisane barwnie, wciągająco I z prawdziwie reporterskim zacięciem.

Oktawian_August

ocenił na71 rok temu

Sensacyjne życie ptaków. Pierzaste wampiry, tęczowe albatrosy i trujące przepiórki

Adam Zbyryt

O jakaż to była przyjemność! Jakiż cudnie spędzony czas! Książka bardzo ciekawa, napisana bez niepotrzebnego zadęcia, która laikowi takiemu jak ja przybliża świat ptaków. Czytałam długo (czytając inne książki równolegle) i smakowałam treść. Ciekawostki, humor i w ogóle fajna. Baaardzo polecam :-)

Beata

oceniła na87 miesięcy temu

Wszystko, co chcielibyście wiedzieć o Żydach, ale za bardzo baliście się zapytać

Bartosz Węglarczyk Jonny Daniels

Od czego by tu zacząć.... Może od tego, że spodziewałam się czegoś więcej. Wywiad jak wywiad, rozmowa przeprowadzona w dużej poprawności politycznej. Może był taki zamysł może był to strach. Tematy ważne tematy znane tematy nielubiane przez obie strony. Odnoszę jednak wrażenie że w wielu sprawach zwłaszcza tych niewygodnych tą ucieczka, tak nazwę to ucieczka i spłyceniem nie pomaga w zrozumieniu. Jestem za poznaniem się lepiej i bardziej. Nie mówię tej książce nie bo jest ona ważna, gdzieś jest tym wyciągnięciem ręki i zaproszeniem do rozmowy i poznania... Czekam na więcej😉

madelain_mp Pawelec

ocenił na61 rok temu

Jak złodziej przyszła. Reportaże i rozmowy o starości

Elżbieta Strzałkowska Grażyna Latos

To książka o tym, o czym głośno się nie mówi. Przynajmniej w przestrzeni publicznej. Starość, bo o niej mowa w ostatnich latach zrobiła się bardzo niewygodna. Istnieje od zawsze i każdy z nas jest na nią skazany, jednak od niedawna jest traktowana jak coś, czego za odpowiednią opłatą da się uniknąć.. Bo nie po to powstaje tyle klinik medycyny estetycznej, żeby mieć pomarszczoną twarz czy ciało. Wystarczy kilka zabiegów i cyk! witaj młodości... W mediach lansuje się jędrną skórę, piękne włosy i nienaganną sylwetkę bez względu na metrykę. A jednak starość nie dotyka jedynie naszej powierzchowności. To także procesy zachodzące wewnątrz. Problemy z pamięcią, niemożność wykonywania czynności dotychczas prostych czy choroby są często codziennością seniorów. I o tym właśnie opowiadają ci, którym autorki oddały głos. Bohaterami książki są zarówno osoby, które młodość przeżywają jedynie we własnych wspomnieniach jak i ci, którzy stali się ich łącznikiem ze światem zewnętrznym. To często dzieci, które porzuciły swoje plany i marzenia, żeby zająć się chorym rodzicem. Ci, których codziennością stało się zmaganie z niewydolnym systemem, który nie uwzględnia potrzeb seniorów. Czy zastanawiamy się, jakie mamy alternatywy na starość? Bo pół biedy, kiedy zdrowie dopisuje, ale w momencie ciężkiej choroby? Obarczać najbliższych opieką a może zamieszkać w jednym z DPS-ów? Co wcale zresztą takie łatwe nie jest. To tematy jak bardzo niemodne, tak i ciężkie w odbiorze. Zwłaszcza, kiedy słyszymy z ust specjalistów statystyki, których w książce nie brakuje. I choćby z tego względu warto ją przeczytać. Bo może teraz, będąc w kwiecie wieku i mając świat u stóp można wpłynąć także na jakość życia za kilkanaście czy kilkadziesiąt lat.

do_azot_i_nazot_ czyta

oceniła na611 miesięcy temu

Patodeweloperka. To nie jest kraj do mieszkania

Bartosz Józefiak

Kiedy myślimy o własnym „M”, przed oczami stają nam wizje bezpieczeństwa i stabilizacji. Bartosz Józefiak w swoim reportażu brutalnie te marzenia weryfikuje, pokazując, że polski rynek nieruchomości to często dżungla, w której prawo silniejszego (i bogatszego) wygrywa z godnością człowieka. Książka zasługuje na mocne 8/10, stanowiąc obowiązkową, choć bolesną lekturę dla każdego, kto planuje zakup lub wynajem mieszkania w Polsce. Józefiak nie uprawia suchej publicystyki. Jako reporter wciela się w różne role: bywa potencjalnym kupcem, najemcą, a nawet „naganiaczem” na szkoleniach dla fliperów. Dzięki temu czytelnik zagląda za kulisy świata, w którym zysk jest jedynym bóstwem. Autor z chirurgiczną precyzją opisuje absurdy: „apartamenty” o powierzchni kilkunastu metrów kwadratowych, okna wychodzące na betonowy mur oraz osiedla grodzone tak gęsto, że przypominają labirynty dla szczurów. To obraz kraju, w którym standardy urbanistyczne przegrały z chciwością, a państwo abdykowało ze swojej roli regulatora. Anatomia wyzysku Najsilniejszą stroną reportażu są ludzie. Józefiak oddaje głos oszukanym lokatorom, których oszczędności życia utonęły w dziurach w ziemi, oraz mieszkańcom bloków, gdzie ściany są tak cienkie, że intymność staje się pojęciem abstrakcyjnym. Równocześnie autor portretuje drugą stronę barykady – cynicznych deweloperów i fliperów, którzy w „optymalizacji powierzchni” widzą jedynie sprytny biznes, a nie niszczenie tkanki miejskiej. Styl Józefiaka jest wartki, pełen ironii, ale i autentycznego gniewu. Czytając o patologiach, takich jak „mikrokawalerki” w dawnych komórkach lokatorskich, trudno nie poczuć frustracji. Autor udowadnia, że patodeweloperka to nie tylko brzydka architektura, to przede wszystkim systemowy wyzysk i brak szacunku dla podstawowej potrzeby, jaką jest dach nad głową. Książka ma jednak pewną wadę – po jej lekturze trudno patrzeć na nowe inwestycje bez podejrzliwości. To lektura pesymistyczna, bo Józefiak nie daje gotowych recept na uzdrowienie systemu, wskazując raczej na głębokie, strukturalne zaniedbania. Brakło może nieco szerszego spojrzenia na alternatywy, ale jako diagnoza „tu i teraz”, reportaż spełnia swoje zadanie znakomicie. „Patodeweloperka” to reportaż interwencyjny w najlepszym wydaniu. Bartosz Józefiak napisał książkę, która powinna być wyrzutem sumienia dla polityków i przestrogą dla obywateli. Jeśli chcecie zrozumieć, dlaczego w Polsce mieszkanie stało się dobrem luksusowym, a nie prawem, ta pozycja jest dla Was. To mocne, rzetelne i niezwykle potrzebne 8/10. Budzi z letargu i zmusza do zadania pytania: w jakim kraju właściwie chcemy żyć?

Muminka

oceniła na83 dni temu

Kryminalna historia Watykanu

Arkadiusz Stempin Artur Nowak

Niewątpliwie książka ma swoją wartość i zapewne po przeczytaniu tej publikacji można zwątpić w miłosierdzie Kościoła Katolickiego. Daje do myślenia a to już bardzo dużo. Uważam że warto przeczytać, chociażby po to by zadawać pytania o sens Kurii Rzymskiej.

PiotrK

ocenił na77 dni temu

Negocjatorzy policyjni. Zawsze chodzi o życie

Radomir Wit

„Negocjatorzy policyjni” to pierwsza książka o tym zawodzie, jaką miałam okazję przeczytać, i muszę przyznać - temat wciągnął mnie bez reszty 👌 Praca negocjatora policyjnego to coś więcej niż tylko rozmowy z osobami w kryzysie. To ogromna odpowiedzialność, dyspozycyjność 24/7 i konieczność podejmowania decyzji, od których może zależeć czyjeś życie. A przy tym to zawód łączący elementy psychologii, pracy w policji i realnej pomocy drugiemu człowiekowi - czyli dokładnie to, co mnie fascynuje. Gdybym mogła wybrać zawód marzeń, być może właśnie zostałabym negocjatorką policyjną (ale to raczej w innym wcieleniu 😞). Głównym bohaterem tej książki jest Krzysztof Balcer - wieloletni negocjator, który dzieli się swoimi doświadczeniami, opowiada o kulisach zawodu, pierwszych interwencjach i szkoleniach. Nie znajdziemy tu szczegółowych technik negocjacyjnych - to raczej opowieść o samej istocie tej pracy i ludziach, którzy ją wykonują. Ciekawym wątkiem jest też wpływ zawodu na życie rodzinne negocjatorów - jak radzą sobie ich bliscy, jak wygląda ich codzienność i z jakimi poświęceniami się to wiąże. Autor rozmawia nawet z żoną jednego z negocjatorów, co pozwala spojrzeć na ten zawód z zupełnie innej perspektywy. Dodatkowo książka przybliża początki negocjacji policyjnych w Polsce oraz głośne sprawy, w których negocjatorzy odegrali kluczową rolę - jak np. tragiczne wydarzenia w więzieniu w Sieradzu. Podobało mi się, że autor aktywnie uczestniczył w rozmowach, dopytywał, rozwijał wątki - dzięki temu książkę czyta się bardzo lekko i płynnie. Jeśli już miałabym się do czegoś przyczepić, to do powtarzania pewnych tematów - pan Radomir wraca do nich kilkukrotnie, czasem w nieco innej formie, ale jednak powiela informacje. Nie jest to duży minus, ale momentami można to zauważyć. Tytuł ten jest bardzo wartościową pozycją, szczególnie dla osób interesujących się pracą policji i tematyką interwencji kryzysowych. Mam nadzieję, że temat negocjatorów policyjnych zyska większe uznanie - i że kiedyś wrócą etatowe stanowiska dla tych specjalistów.

EratoCzyta

oceniła na71 rok temu

Armia w ruinie

Edyta Żemła

wniosek z tej książki jest jeden - Polacy nic się nie stało - ta strategia rządzi w Pl. Autorka skupia się na sprawach osobowych - było kiepsko a pis rozwalił ostatecznie (poza WOT ale to jak wszystko co pis robił robione było na rympał i nieudolnie). Szkoda, a może i dobrze, że nie weszła głębiej w sprawę zakupów sprzętu, bo tu jest jeszcze gorzej - bezmyślne przepalanie pieniędzy podatników aby sie pokazać w tv. Przygnębiający obraz tych co mają nas bronić, a w zasadzie tych co nami rządzili przez 10 lat bo nawet jeśli jakieś inicjatywy były ze wszech miar słuszne to wykonanie było gorzej niż tragiczne (przekop, płot itd). Symbolem rządów pis jest Izera - mln samochodów elektrycznych do chyba 2023? Tak jak symbolem rządów po (poprzednich) jest energetyka atomowa.

KRZYSZTOF SZYMIŁ

ocenił na72 miesiące temu

Cytaty z książki Dlaczego koty boją się ogórków? Czyli czego nie widać gołym okiem, a widzą to naukowcy

A to oznacza jedno - że nigdy, absolutnie nigdy, nie widzimy czegoś takim, jakim jest aktualnie. Słońce, które właśnie teraz świeci, to gwiazda sprzed ośmiu minut.

A to oznacza jedno - że nigdy, absolutnie nigdy, nie widzimy czegoś takim, jakim jest aktualnie. Słońce, które właśnie teraz świeci, to gwia...

Rozwiń

Agnieszka Defus Dlaczego koty boją się ogórków? Czyli czego nie widać gołym okiem, a widzą to naukowcy Zobacz więcej

(...) wyobraźmy sobie, że z całej tej kupki piachu, która spoczywa w naszej dłoni, dostrzegamy jedynie niewyraźny ślad wspomnianego mikroskopijnego okruszka. Reszta ziaren pozostaje niewidzialna. To więc, czego realnie doświadczamy, patrząc na świat, jest jedynie marnym jego uproszczeniem. Właściwie wszyscy jesteśmy ślepcami.

(...) wyobraźmy sobie, że z całej tej kupki piachu, która spoczywa w naszej dłoni, dostrzegamy jedynie niewyraźny ślad wspomnianego mikrosko...

Rozwiń

Agnieszka Defus Dlaczego koty boją się ogórków? Czyli czego nie widać gołym okiem, a widzą to naukowcy Zobacz więcej

Beethoven, po tym jak ogłuchł, przymocował do fortepianu metalowy pręt. Przygryzając go w trakcie komponowania kolejnych utworów, dawał sobie szansę, aby szczęką "usłyszeć" wibracje generowanych przez siebie dźwięków.

Beethoven, po tym jak ogłuchł, przymocował do fortepianu metalowy pręt. Przygryzając go w trakcie komponowania kolejnych utworów, dawał sobi...

Rozwiń

Agnieszka Defus Dlaczego koty boją się ogórków? Czyli czego nie widać gołym okiem, a widzą to naukowcy Zobacz więcej

Więcej

Ciekawostki historyczne

Zimna wojna | 2026-04-10

Kijong-dong – północnokoreańskie miasto-widmo

Jak zademonstrować znienawidzonemu sąsiadowi z południa swoje prosperity, a jednocześnie przyciągnąć tamtejszych...

Starożytność | 2026-04-08

Filozof na wojnie. Marek Aureliusz między stoicyzmem a rzezią barbarzyńców

Marek Aureliusz pisał o braterstwie wszystkich ludzi, nawet tych, których nazywał wrogami. Jednocześnie dowodził armią,...

Donald J. Robertson

Starożytność | 2026-04-07

Krwawa wendeta sióstr. Jak Kleopatra Tryfajna doprowadziła do upadku własnego rodu

Historia dynastii ptolemejskiej to nie tylko słynna Kleopatra VII, ale przede wszystkim stulecia bezwzględnej walki o...

Legionista, oficer II Rzeczypospolitej, dowódca Kedywu Armii Krajowej i organizator najgłośniejszych akcji dywersyjnych...

Zimna wojna | 2026-04-06

August Emil Fieldorf „Nil”. Bohater podziemia skazany jak zbrodniarz

Katarzyna Kwiatkowska-Moskalewicz

Średniowiecze | 2026-04-04

Henryk Sandomierski – piastowski krzyżowiec

Od zera do… krzyżowca? Być może to o tym właśnie marzył ten z synów Bolesława Krzywoustego, który nie przepuścił żadnej...

Dwudziestolecie międzywojenne | 2026-04-03

Jak Polska odzyskała dostęp do morza ?

Po 123 latach niewoli Polska wróciła na mapę Europy, ale droga do pełnej suwerenności wciąż była długa. Jednym z jej...

Starożytność | 2026-04-01

Marek Aureliusz. Stoicka mądrość władcy

Marek Aureliusz (121-180 n.e.) był jednym z najsłynniejszych cesarzy Rzymu i filozofem. Jego Rozmyślania do dziś...

Redakcja

Starożytność | 2026-04-01

Kleopatry. Zapomniane królowe Egiptu

Najnowsza książka autora bestselleru Persowie. Epoka Wielkich Królów

Redakcja

Starożytność | 2026-03-31

Kazimierz Michałowski i misja niemożliwa. Polskie odkrycie w Egipcie, które wstrząsnęło światem nauki

Brak funduszy, braki sprzętowe i rotacja kadrowa – początki prac zespołu Kazimierza Michałowskiego w 1961 roku nie...