Patronat Patronat 
Szukamy ofert...Rok 1859. Na Ziemię przybywają Refaici, obca rasa istot. Zawierają pakt z rządem brytyjskim, w ramach, którego powstaje miejsce odosobnienia dla jasnowidzów, przekształcone z Oksfordu.
Rok 1901. Brytyjska monarchia zostaje obalona. Na jej miejsce powstaje republika. Jasnowidzenie staje sie przestępstwem.
Rok 1929. Republika przekształca się w Sajon. Totalitarne państwo zorganizowane wokół twierdz - zamkniętych miast. Narasta paranoiczny strach przed jasnowidzami.
Rok 2059. Dziewiętnastoletnia Page Mahoney jest jednym z najpotężniejszych jasnowidzów. Jasnowidze to grupa ludzi, którzy potrafią nawiązać kontakt z zaświatami. Wśród nich są zwykli wróżbici, którzy przewidują przyszłość, ale są i tacy co mogą wykorzystać swoje zdolności do samoobrony lub nawet zrobienia krzywdy innemu człowiekowi. Page mieszka w Londynie, najważniejszej twierdzy Sajonu. Jest wysoko postawionym członkiem Stowarzyszenia, przestępczej organizacji, która czerpie zyski z mim-zbrodni, zakazanego przez prawo jasnowidzenia. Pewnego dnia przypadkiem wpada podczas rutynowej kontroli. Zostaje wywieziona do Oksfordu, gdzie zostanie poddana szkoleniu. Jeśli jej się nie powiedzie, może stracić coś więcej niż życie.
Samantha Shannon, autorka tej wizji, to absolwentka literatury na Oksfordzie. Ma zaledwie 22 lata, a powieść „Czas Żniw” to jej debiut powieściowy. Muszę przyznać, że sceptycznie podchodzę do książek napisanych przez tak młodych ludzi. Kiedy byłem w liceum wydawało mi się, że świetnie piszę. Dziś na te próby patrzę z lekkim zażenowaniem. Jednak gdy zagłębiłem się w świat jasnowidzów i Sajonu kompletnie zapomniałem, że pisze to tak młoda osoba. Gdyby nie informacja na okładce, nawet bym tego nie podejrzewał.
Anglojęzyczni krytycy porównują pierwszą część serii (zaplanowanej na siedem tomów) do „Harry'ego Pottera” i „Igrzysk Śmierci”. Jednak każde takie porównanie ujmuje tej książce. Trudno mi powiedzieć, gdzie podobieństwo do książek J.K. Rowling. Może w podziale świata na „magicznych” jasnowidzów i „mugolskich” ślepców, jak o zwykłych ludziach mówią jasnowidze? Znacznie więcej tu z „Igrzysk Śmierci”. Mamy bohaterkę, młodą dziewczynę, wyrwaną z domu i rzuconą przez totalitarny rząd w ekstremalne warunki.
Jednak na tym podobieństwa się kończą. „Czas Żniw” czerpie z naprawdę wielu źródeł. Autorka robi to tak umiejętnie, że ani przez moment nie miałem wrażenia plagiatowania, choć niektóre inspiracje można zidentyfikować. Shannon obficie czerpie z mitów XIX-wiecznego londyńskiego półświatka, widać też, że czytała sporo o totalitaryzmie, państwie policyjnym i obozach pracy.
Kiedy bohaterką jest nastolatka, prowadząca w dodatku pierwszoosobową narrację, ryzykujemy popadnięcie w nadmierny melodramatyzm. Tu nie ma nic z tych rzeczy. Page to pragmatyczna dziewczyna, choć momentami bywa nieco naiwna. Uparcie trzyma się swoich przekonań, choć jest gotowa nagiąć je, by przeżyć. Pod tym względem faktycznie przypomina nieco Katniss z „Igrzysk Śmierci”. Może trochę za często autorka pozwala jej pogrążać się w introspekcjach, ale to rzecz gustu czytelnika - w żadnym wypadku nie mamy tu do czynienia z przydługimi rozterkami Belli Swan ze „Zmierzchu”.
Świat przedstawiony w „Czasie Żniw” jest bogaty i drobiazgowo dopracowany. Przez pierwszą połowę książki bardzo przydawały mi się obfite dodatki, takie jak słowniczek, mapa i dokładna klasyfikacja jasnowidzów, jednak z biegiem czasu czytelnik zaczyna rozumieć logikę otoczenia Page i specyficzne słownictwo powieści.
Na tym tle nieco blado wypadają bohaterowie. Poza Page i jej refaickim nadzorcą, reszta bohaterów jest dość płaska i jednowymiarowa. Jednak to dopiero początek, a autorka rzuciła kilka sugestii, które pozwalają się domyślić, że lekkie uproszczenie bohaterów spowodowane jest koniecznością wprowadzenia czytelnika w skomplikowany i oryginalny świat.
„Czas Żniw” to powieść wypełniona wciągającą akcją od pierwszej do ostatniej strony. Sama w sobie mogłaby przytłaczać nadmiarem bogactwa, jednak w perspektywie mamy jeszcze sześć tomów. Trudno sobie wyobrazić, w którą stronę potoczy się akcja, ale czekam z niecierpliwością na drugi tom. Shannon ustawiła sobie poprzeczkę bardzo wysoko. Jeśli wszystkie tomy będą trzymały ten poziom, seria ma szansę dorównać popularnością najlepiej sprzedającym się cyklom na świecie.
Krzysztof Krzemień
Uff... To chyba jedna z najtrudniejszych recenzji z jaką przyszło mi się zmierzyć... "Czas żniw" to książka trudna, która nie podaje czytelnikowi wszystkiego na tacy, to książka, która skłania do myślenia, ale moim zdaniem naprawdę warto. Ciężko jest wciągnąć się i zrozumieć od razu świat jasnowidzów i duchów, w którym przyszło żyć głównej bohaterce Paige. Muszę przyznać, że połowę książki czytałam korzystając ze słowniczka z tyłu, ponieważ autorka używa wiele ciekawych, ale niezrozumiałych zupełnie terminów. Na szczęście wraz z upływem stron stajemy się częścią tego fantastycznego świata, który wykreowała nam autorka. Oprócz złożonej wizji świata totalitarnego (dodajmy, że szczegółowo dopracowanej),bardzo podobali mi się bohaterowie. Nie można ich podzielić na dobrych i złych, nic nie jest ani białe, ani czarne, a sama Paige to dziewczyna odważna, która nie boi się wyrażać swojego zdania i walczyć o to, co uważa za słuszne, pomimo, że od początku skazana jest na porażkę. Samantha Shannon rzuca czytelnika raz po raz w nowe wydarzenia, akcja jest niezwykle dynamiczna, a język bardzo plastyczny. Bardzo jestem ciekawa jaki będzie dalszy ciąg tej historii:) Gorąco polecam, ale jest to przede wszystkim lektura dla miłośników fantasy.
4018 
1648 
Opinie i dyskusje o książce Czas Żniw
Całkiem przyzwoicie napisana, z dość skomplikowanym systemem rodzajów mocy i alternatywną historią świata. Miałam momentami spore zgrzyty i wątpliwości co jest dobre a co złe, co jest uzasadnione a co nie, co jest sensowne a co nie bardzo, niemniej jednak zaintrygowała mnie i daję szansę kolejnej części.
Całkiem przyzwoicie napisana, z dość skomplikowanym systemem rodzajów mocy i alternatywną historią świata. Miałam momentami spore zgrzyty i wątpliwości co jest dobre a co złe, co jest uzasadnione a co nie, co jest sensowne a co nie bardzo, niemniej jednak zaintrygowała mnie i daję szansę kolejnej części.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toReread 2025
Mało jest rzeczy pewnych na świecie i w moim życiu, ale na szczęście reread tej serii to nie jest jedyna z nich. Serio mam wrażenie, że ja nic innego nie robię tylko czytam to w kółko i przeżywam na nowo, nie żebym się skarżyła, zabawa świetna xD
Tym razem wróciłam do tej historii, ale w nowym poprawionym wydaniu i oesuuu ale zażarło. Pięknie wydane to raz, dwa to, że widać serio progres pod względem warsztatu i cała historia nabiera lepszego tempa i spójności m.in relacje między postaciami są lepiej zarysowane i rozwinięte.
Czytam to w oryginale i jest to ciekawa przygoda, dłużej mi zajmuje niż lektura po polsku bo nie znam niektórych słów, ale nie powstrzymuję mnie to bo albo używam słownika albo po prostu czaję z kontekstu bo też nie wszystko chcę mi się sprawdzać zwłaszcza jakiś slang xD W moim dzienniku książkowo-życiowym poświęciłam trzy strony temu, w tym jedną na moje ulubione cytaty. Znajdywanie ich i poznawanie w oryginale to jest nowy poziom radości i przyjemności z czytania. I tylko sprawia, że uwielbiam Paige i Arcturusa jeszcze bardziej <spoiler> a taka byłam nieprzekonana do ich relacji za pierwszym razem XD Cudownie się patrzy na ten progres i na tą ich relację. Paige jest taka sarkastyczna, iconic. Uwielbiam ich teksty do siebie nawzajem. Jestem wielką fanką mimo że mam metr pięćdziesiąt wzrostu. Jak moje serce zostanie złamane to chyba tego nie przeżyję, cały czas mam nadzieję, że koniec końców będzie happy end, ale pamiętam jak skończył mój ulubiony ship z Dnia nastania nocy i się boję XD </spoiler>, inne postacie też ofc, całą historię i w ogóle pomysł na to.
Nie nazwałabym tego comfort serią bo tam żadna postać nie doświadcza wspomnianego comfortu, wręcz przeciwnie, ale gdy nie wiem co przeczytać, to sięgam po to i mam zajęcie na długo. Muszę w końcu w tym moim rereadzie dotrzeć do najnowszego czyli Mrocznego Lustra, czuję, że mnie to poskłada, ale nie mogę się doczekać i potrzebuję tego rodzaju emocji xD
----------
Reread a raczej relistening na Storytelu. Teraz czas na nowelki a potem czekanie i czekanie XD
(chyba) grudzień 2023:
Odpaliłam ponownie audiobooka żeby przygotować się i mieć na świeżo przed czytaniem w oryginale wersji wydanej na dziesięciolecie pierwszego wydania bo podobno są zmiany bardziej stylistyczne niż w fabule,a nie chcę ich przegapić XD
pewnie zanim zacznę w końcu czytać to piękne jubileuszowe wydanie odpalę audiobooka po raz kolejny, ale nie przeszkadza mi to bo lubię czytać to samo w kółko i przeżywać jak za pierwszym razem XD
Reread 2025
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMało jest rzeczy pewnych na świecie i w moim życiu, ale na szczęście reread tej serii to nie jest jedyna z nich. Serio mam wrażenie, że ja nic innego nie robię tylko czytam to w kółko i przeżywam na nowo, nie żebym się skarżyła, zabawa świetna xD
Tym razem wróciłam do tej historii, ale w nowym poprawionym wydaniu i oesuuu ale zażarło. Pięknie wydane to raz,...
Nic dodać, nic ująć. Zdecydowanie ulubiona, mam niebywały sentyment do tej książki ❤️ (reread)
Nic dodać, nic ująć. Zdecydowanie ulubiona, mam niebywały sentyment do tej książki ❤️ (reread)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toLondyn, 2059 r. Sajon, totalitarne państwo kontrolowane przez Refaiców (obcą, niemal nieśmiertelną rasę) nie toleruje jasnowidzów (ludzi potrafiących kontaktować się ze światem duchów). Ci, którzy posiadają zdolności, są prześladowani i zmuszani do ukrywania się lub walki o przetrwanie. W tym świecie żyje Page Mahoney, dziewiętnastoletnia złodziejka i jedno z najpotężniejszych „śpiących wędrowców”, zdolnych wkradać się w cudze umysły. Jej życie to balansowanie między podziemiem Londynu a tajemniczym Oksfordem - obozem resocjalizacji, w którym każdy krok może kosztować życie lub wolność.
Na początku książka przytłacza mnogością nazw, podziałów jasnowidzów i szczegółów świata – czułam się, jakbym stanęła przed labiryntem pełnym znaków, których nie znałam. Ale im dalej w fabułę, tym wszystko zaczynało układać się w logiczną całość, a dopracowany świat Sajonu stawał się fascynujący.
Page jest bohaterką, którą trudno nie polubić. Odważna, sprytna, pragmatyczna, ale wciąż młoda, popełniająca błędy, czasem naiwna. Naczelnik, tajemniczy i potężny Refait, wprowadza dodatkowe napięcie i ciekawość. Relacja tej dwójki balansuje między nieufnością, napięciem a subtelną fascynacją. Postacie drugoplanowe wcale nie ustępują głównej bohaterce i też potrafią zaintrygować. Cały świat jest tak bogaty, że to, co dzieje się wokół Page, nie jest tłem, ale częścią większej, logicznej układanki.
Najbardziej w tej powieści przyciągnęła mnie wyjątkowa atmosfera - mroczna, niebezpieczna, pełna napięcia i tajemnic. Shannon łączy elementy dystopii, thrillera i fantasy w sposób genialny: są zdrady, spiski, tajemnice, napięcie rośnie z każdą stroną, a przy tym świat fantastyczny jest spójny i przemyślany. Momentami brutalny, inny razem refleksyjny, ale zawsze wciągający.
Choć początek był wymagający, książka pochłonęła mnie tak bardzo, że nie mogłam jej odłożyć. Każdy rozdział odkrywał coś nowego, a nawet krótkie epizody postaci nabierały wagi. Po pierwszym tomie nie mogę przestać myśleć o tym świecie - o tajemnicach, które autorka jeszcze ujawni, o Oksfordzie, podziemnym Londynie i o tym, jak Page odnajdzie swoje miejsce wśród tych wszystkich zagrożeń.
Londyn, 2059 r. Sajon, totalitarne państwo kontrolowane przez Refaiców (obcą, niemal nieśmiertelną rasę) nie toleruje jasnowidzów (ludzi potrafiących kontaktować się ze światem duchów). Ci, którzy posiadają zdolności, są prześladowani i zmuszani do ukrywania się lub walki o przetrwanie. W tym świecie żyje Page Mahoney, dziewiętnastoletnia złodziejka i jedno z...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOgólnie jedna z lepszych jakie czytałam w tym gatunku, ale końcówka dość chaotyczna. Ponad to brakowało mi opisu uczuć głównej bohaterki w sytuacjach dynamicznych.
Ogólnie jedna z lepszych jakie czytałam w tym gatunku, ale końcówka dość chaotyczna. Ponad to brakowało mi opisu uczuć głównej bohaterki w sytuacjach dynamicznych.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJakież to było wciągające! Nie wiem nawet kiedy przeczytałam ten tom i chcę jeszcze. Mam wrażenie, że tu każdy rozdział coś wnosił, każda postać się liczy, a para głównych bohaterów to majstersztyk. Jedyne co mi przeszkadzało to młody wiek głównej bohaterki w zestawieniu z jej zachowaniem - dużo dojrzalszym niż zachowanie nastolatki, ale to taki jeden minus. Gorąco polecam i zabieram się za kolejny tom!
Jakież to było wciągające! Nie wiem nawet kiedy przeczytałam ten tom i chcę jeszcze. Mam wrażenie, że tu każdy rozdział coś wnosił, każda postać się liczy, a para głównych bohaterów to majstersztyk. Jedyne co mi przeszkadzało to młody wiek głównej bohaterki w zestawieniu z jej zachowaniem - dużo dojrzalszym niż zachowanie nastolatki, ale to taki jeden minus. Gorąco polecam...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWow, naprawdę świetna lektura fantasy i pierwsza część cyklu. Ciekawie zbudowany świat, bohaterowie, których los faktycznie obchodzi czytelnika, idealnie dobrana dawka niespodzianek. Zdecydowanie polecam wszystkim fanom serii fantasy.
Wow, naprawdę świetna lektura fantasy i pierwsza część cyklu. Ciekawie zbudowany świat, bohaterowie, których los faktycznie obchodzi czytelnika, idealnie dobrana dawka niespodzianek. Zdecydowanie polecam wszystkim fanom serii fantasy.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Czas Żniw" mnie zirytował. Gdyby nie kunszt stworzonego świata zapewne obniżyłabym ocenę. Dlaczego autorka musiała to zrobić? - kolejny raz nastolatka myśli i zachowuje się dojrzale, rozsądnie, całkowicie wykraczając poza prawa rozwoju (może jest Sawantem? W co wątpię). Przymknę już oko na to, że oczywiście jest mega wybitną jednostką, która jako jedyna przejawia te najbardziej pożądane moce... Wracając do wyliczania moich "irytacji" - Naczelnik: ileż to razy wampir, kosmita, nadnaturalny liczący sobie wiele, wiele, wiele lat zakochuje się w ludzkiej nastolatce! W mojej wyobraźni pojawia się jego prawdziwe oblicze (czyli takie, które odzwierciedla jego wiek) i ludzki bobas lub nawet zarodek w porównaniu z jego żywotem. Naprawdę? Serio? Można by to podciągnąć pod pedofilię lub Hugh Hefnera.
Mam nadzieję, że w drugiej części Naczelnik okaże się mniej irytujący. Tak, nie zauroczyła mnie jego postać.
"Czas Żniw" mnie zirytował. Gdyby nie kunszt stworzonego świata zapewne obniżyłabym ocenę. Dlaczego autorka musiała to zrobić? - kolejny raz nastolatka myśli i zachowuje się dojrzale, rozsądnie, całkowicie wykraczając poza prawa rozwoju (może jest Sawantem? W co wątpię). Przymknę już oko na to, że oczywiście jest mega wybitną jednostką, która jako jedyna przejawia te...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to6,5
6,5
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDla mnie super
pomimo całkiem wolno rozwijającej się akcji, mega się wciągnęłam
fajnie że jest to fantasy a nie romantasy którego mam wrażenie że jest coraz więcej
Co prawda trochę już mam dość bratnich dusz na zasadzie ona lat 19 on lat 200, ale rozumiem i w tym wypadku nie przeszkadza mi
Dla mnie super
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo topomimo całkiem wolno rozwijającej się akcji, mega się wciągnęłam
fajnie że jest to fantasy a nie romantasy którego mam wrażenie że jest coraz więcej
Co prawda trochę już mam dość bratnich dusz na zasadzie ona lat 19 on lat 200, ale rozumiem i w tym wypadku nie przeszkadza mi