"Pornotopia" to książka zaskakująca sama w sobie, bo kto by wpadł na pomysł, aby historię "Playboya" analizować przez pryzmat architektury i dopiero dalej, łącząc architekturę z historią i socjologią, wyciągać bardziej uogólnione wnioski?

"Playboy" jest tu magazynem... architektonicznym promującym domowy styl życia dla kawalera-domatora (w opozycji do wzorca mężczyzny zewnętrznego - myśliwego).

Dalej "Playboy" kreuje styl życia - opozycyjny wobec standardowej amerykańskiej rodziny z przedmieścia.

W końcu jednak "Playboy" staje się Disneylandem dla dorosłych, a nawet nawiązuje z Disneyem biznesową współpracę, łącząc się pod hasłem wspólnego dostarczania rozrywki.

Minusem książki jest jej język, naszpikowany naukowym słownictwem, czyniącym z niej coś w rodzaju sztucznie napuszonej naukowej rozprawy, do której gratis powinien być dodawany słownik wyrazów obcych ;). I piszę to ja - osoba, która bynajmniej nie poszukuje lektur przesadnie lekkich...

"Pornotopia" to książka zaskakująca sama w sobie, bo kto by wpadł na pomysł, aby historię "Playboya" analizować przez pryzmat architektury i dopiero dalej, łącząc architekturę z historią i socjologią, wyciągać bardziej uogólnione wnioski?

"Playboy" jest tu magazynem... architektonicznym promującym domowy styl życia dla kawalera-domatora (w opozycji do wzorca mężczyzny...

To ciekawe, że można odkryć polskiego wykonawcę walców Chopina dzięki powieści afrykańskiego pisarza.

W książce, która pozornie dotyczy związku 70-letniego pianisty z 50-latką, tytułowym bohaterem jest niejaki Witold Walczykiewicz - pianista. Bohater odwiedza swoją wybrankę na Majorce.

To o tyle ważne, że niektórzy doszukują się pierwowzoru czy inspiracji dla tej fikcyjnej postaci we Władysławie Małcurzyńskim, który mieszkał na Majorce i słynął ze swoich wykonań walca Chopina. Jakby ktoś szukał, są na Spotify.

Czy to jest dobra książka?
Zależy, jakie się ma oczekiwania.

Na tylnej okładce: "Wielki mistrz tego, co niewypowiedziane". I w tym sensie jest to książka genialna, bo najważniejsze są w niej niedopowiedzenia, to, co między wierszami.

Jeśli komuś chodzi jednak o fabułę lub wartką akcję, będzie rozczarowany.

Zawiedziony będzie także ten, kto po tytule oczekuje wiwisekcji polskości. Tymczasem słowo Polak można by tu było zamienić na słowo: "Obcy", bo to nie o polskość chodzi.

Odsuńmy więc tytuł, który jest chyba największym nieporozumieniem, jeśli chodzi o tę książkę.

Mamy tu dwoje ludzi. On i ona. I ich zupełne niedopasowanie: na poziomie wieku, na poziomie języka, na poziomie podejścia do życia, odczuwania itd. Spotykają się, ale to spotkanie jest jakby niesymetryczne, niejednoczesne. W gruncie rzeczy to ciągle wymijanie się a nie romans. A jednak obydwoje wciąż o sobie myślą i nie zmienia tego nawet śmierć jednego z nich. Wg mnie o tym właśnie jest ta książka, choć także o mocy uporu i o tym, że w życiu raczej ulegamy niż świadomie podejmujemy decyzję.

Coetzee dużo zostawia w głowie, nawet jeśli tak niewiele daje na tacy, w samej powieści.

Do tego język - prosty, oszczędny, momentami jakby nieporadny, tak jak nieporadny jest Witold - Polak, który niezdarnie, ale konsekwentnie osiąga swój cel.

To ciekawe, że można odkryć polskiego wykonawcę walców Chopina dzięki powieści afrykańskiego pisarza.

W książce, która pozornie dotyczy związku 70-letniego pianisty z 50-latką, tytułowym bohaterem jest niejaki Witold Walczykiewicz - pianista. Bohater odwiedza swoją wybrankę na Majorce.

To o tyle ważne, że niektórzy doszukują się pierwowzoru czy inspiracji dla tej...

Jedna z moich ulubionych książek. Dodaję ten komentarz czytając ją bodajże po raz trzeci lub czwarty w życiu. Dziś patrzę już na nią bardziej krytycznie niż przed laty, ale nadal, za każdym razem odkrywam coś nowego. Najlepsza jest przy tym sama postać Smilli - silna, charakterna kobieca bohaterka.

Jedna z moich ulubionych książek. Dodaję ten komentarz czytając ją bodajże po raz trzeci lub czwarty w życiu. Dziś patrzę już na nią bardziej krytycznie niż przed laty, ale nadal, za każdym razem odkrywam coś nowego. Najlepsza jest przy tym sama postać Smilli - silna, charakterna kobieca bohaterka.

Przeczytałem tę książkę wiele lat temu - wypożyczyłem z biblioteki. Potem wypożyczyłem jeszcze raz. Za każdym razem pozostawiała we mnie wrażenie niesamowitości. Klimat, atmosfera tej książki, jej dziwność. Niewiele pozostaje w pamięci na tak długo, na tak mocno.

Przeczytałem tę książkę wiele lat temu - wypożyczyłem z biblioteki. Potem wypożyczyłem jeszcze raz. Za każdym razem pozostawiała we mnie wrażenie niesamowitości. Klimat, atmosfera tej książki, jej dziwność. Niewiele pozostaje w pamięci na tak długo, na tak mocno.