Profil użytkownika: Naus

Napotykam pewną trudność w ocenie tej książki, wydam więc wiele ocen, a później wyciągnę z nich średnią.

Wydanie - ładne, eleganckie, twarda oprawa, różne rodzaje druku - 10/10.

Tłumaczenie - jest kilka literówek i kilka zjedzonych spacji, co nie przystoi wydaniu premium. 9/10.

Treść - tu mam największą zagwozdkę. Wartość tego, co mówi Brian, rodzi się zazwyczaj w tym, jak zostanie odebrany. Dla jednego jego treści mogą być przełomowe i naprawdę doprowadzić do wielkiego sukcesu, drugi może je zwyczajnie olać i w jego życiu nie zmieni się nic.

Ocenię więc subiektywnie - 8/10. Dzięki tej książce wprowadziłem do swojego życia jeden ważny pozytywny nawyk, którego inaczej bym nie uskuteczniał, a i wrócę do niej pewnie jeszcze w przyszłości, więc może zmian będzie więcej.

Siła Briana leży nie tylko w treści, ale też sposobie przekazu, który do mnie trafia i faktycznie motywuje do zmiany. Brian zdaje się być typem człowieka, który wyszedłszy z wraku samolotu po katastrofie na bezludnej wyspie, pierwsze co by zrobił, to posłał Ci swój śnieżnobiały amerykański uśmiech i to czuć, to jego wielka zaleta, bo finalnie z trojga złego lepiej słuchać takiego Briana niż jakiejś cynicznej marudy lub pesymistycznego nieudacznika.

Jego nauki powinny być szczególnie wartościowe dla nas, Polaków, jako że jesteśmy narodem, który umartwianie się nad swoją niedolą ma właściwie we krwi. Można to traktować jako antidotum na tą naszą wielką narodową wadę.

Tak trzymaj Brian.

Napotykam pewną trudność w ocenie tej książki, wydam więc wiele ocen, a później wyciągnę z nich średnią.

Wydanie - ładne, eleganckie, twarda oprawa, różne rodzaje druku - 10/10.

Tłumaczenie - jest kilka literówek i kilka zjedzonych spacji, co nie przystoi wydaniu premium. 9/10.

Treść - tu mam największą zagwozdkę. Wartość tego, co mówi Brian, rodzi się zazwyczaj w...

Ta książka jest jak wiele rzeczy.
Jak źle ułożone prześcieradło gdzieś hen, pod stopą, w środku nocy.
Jak odrobinę za gorąca herbata po naszym powrocie z zimowego spaceru.
Jak kontrahent nie odbierający telefonu pomimo upłynięcia terminu opłacenia faktury.
Jak widok naszego ubłoconego w 90% psa na spacerze i wizji czekającego nas po powrocie mycia.

Jednym słowem, wywołuje mieszane uczucia i niepewność co do tego, co należałoby w danej chwili czuć. I to właśnie to stanowi sedno tej książki, ponieważ autor sprawnie tłumaczy dlaczego czujemy to, co czujemy i dlaczego moglibyśmy czuć coś innego.

Książka była dla mnie przyjemna z jednej strony z powodu wymienionego powyżej. Lubię przecierać zamglone okna i dostrzegać za nimi nowe kształty, zwłaszcza, jeśli wcześniej w ogóle nawet nie przechodziło mi to przez myśl.
Był też drugi powód, równie przyjemny, a mianowicie - lubię czytać i słuchać o tym, że robię coś dobrze, lepiej niż inni i że na tej płaszczyźnie nie ma nic do poprawy.

Wiele z nauk bogatego ojca już odebrałem, nie wiedząc nawet, że to on jest ich autorem. Niektóre z nich były obecne w moim życiu i myśleniu odkąd pamiętam, co tylko utwierdza mnie w przekonaniu o mojej dalece posuniętej wspaniałości.

Pozycja wartościowa jednak nie wiem, czy obowiązkowa. Myślę, że to kwestia mocno subiektywna, choć z pewnością osoba chcąca zainteresować się swoim budżetem i finansami nie straci zaczynając od tej pozycji.
Robert wie co mówi i mówi w składny sposób, warto go posłuchać.

Ta książka jest jak wiele rzeczy.
Jak źle ułożone prześcieradło gdzieś hen, pod stopą, w środku nocy.
Jak odrobinę za gorąca herbata po naszym powrocie z zimowego spaceru.
Jak kontrahent nie odbierający telefonu pomimo upłynięcia terminu opłacenia faktury.
Jak widok naszego ubłoconego w 90% psa na spacerze i wizji czekającego nas po powrocie mycia.

Jednym słowem,...

Co roku jesienno-zimowa atmosfera wzmaga we mnie chęć do czytania, zwłaszcza książek, które mają dać mi coś poza rozrywką. Atomic Habits, będący jednym z najpopularniejszych tytułów z kategorii samodoskonalenia w ostatnich latach, nie mógł więc na długo pozostać poza zasięgiem moich dłoni oraz wzroku. I dobrze się stało. Nie żałuję ani wydanych pieniędzy, ani poświęconego tej pozycji czasu, jednak mam wrażenie, że końcówka była nieco przegadana. Dobra, powiem to. Końcówka mnie męczyła i niejednokrotnie kartkowałem do przodu by sprawdzić, kiedy dany rozdział się kończy.

Czułem się jak dziecko, które kończy rozwiązywać jedno zadanie ze zbioru, by po przewróceniu strony odkryć, że czeka na niego jeszcze kolejnych pięć. Wiesz, że to ważne, wiesz, że coś z tego wyciągniesz, wiesz, że to, co robisz, może zmienić Twoje życie na lepsze, jeśli tylko się przyłożysz. A jednak, nie chce Ci się, po prostu Ci się nie chce.

Ta książka to dla mnie trochę paradoks. Sięgnąłem po nią tylko dlatego, że uprzednio wykształciłem sobie swój atomowy nawyk czytania 30 minut dziennie. Jednocześnie gdy najbardziej mi się nie chciało brnąć w nią dalej, za sprawą jakiejś magii napotykałem treść, która tłumaczyła mi: słuchaj, wiem, że Ci się nie chce, ale co zyskasz rezygnując? Jak lepiej mógłbyś spędzić te kilka minut? Przecież wiesz, że nie tracisz tu czasu i wiesz też, kim mógłbyś się stać, gdybyś nigdy nie odpuszczał, jak to teraz prawie już zrobiłeś.

Jest tu wiele treści, którą można uznać za banał, oczywistą oczywistość, truizm i tak dalej, ale jej przekaz sprawia, że odbiera się ją na nowo i wielokrotnie trafia ona głębiej niż przekonania, które z racji bycia obecnymi w naszym życiu od zawsze dawno już wyblakły, spowszedniały i w praktyce są przez nas ignorowane.

Daję tej pozycji mocne 8/10. Jest wartościowa, jest tania, jest dobrze napisana, a przykłady z życia codziennego i anegdotki z życia minionego – które uwielbiam – są rozrzucone po niemal każdej stronie.

Jedną gwiazdkę odejmuję za brak wydania w twardej okładce, drugą za ostatnie 15% książki, które niestety nużyło mnie i wymęczyło. Choć może tak miało być, by przetestować, czy na pewno dobrze zrozumiało się przekaz tej pozycji.

Co roku jesienno-zimowa atmosfera wzmaga we mnie chęć do czytania, zwłaszcza książek, które mają dać mi coś poza rozrywką. Atomic Habits, będący jednym z najpopularniejszych tytułów z kategorii samodoskonalenia w ostatnich latach, nie mógł więc na długo pozostać poza zasięgiem moich dłoni oraz wzroku. I dobrze się stało. Nie żałuję ani wydanych pieniędzy, ani poświęconego...