Profil użytkownika: klaudynka

Ponad 130 stron odmieniania "jesteś zwycięzcą" przez wszystkie przypadki. Pierwsze 4 rozdziały były tak nudne, że zwątpiłam.
Wróciłam do tej książki, ponieważ ktoś zaczął ją czytać od 8. rozdziału i chciał pożyczyć 😉 Mój wewnętrzny pies ogrodnika nie pozostał dłużny i dzięki niemu przekonałam się, że od rozdziału 5, aż do końca, "Umysł mistrza" to ciekawa i pożyteczna książka.

Ponad 130 stron odmieniania "jesteś zwycięzcą" przez wszystkie przypadki. Pierwsze 4 rozdziały były tak nudne, że zwątpiłam.
Wróciłam do tej książki, ponieważ ktoś zaczął ją czytać od 8. rozdziału i chciał pożyczyć 😉 Mój wewnętrzny pies ogrodnika nie pozostał dłużny i dzięki niem...

Rozwiń

Zwiń

Do miana wybitnej tej książce wiele brakuje, ale nie jest też beznadziejna. Jak na poradnik polecany mi przez 2 osoby w prawdziwym życiu, miałam większe oczekiwania.

Spodziewałam się przede wszystkim szerszego spojrzenia na problem, więcej obiektywizmu i rzetelnej wiedzy. W rzeczywistości po prostu kilka Pań tłumaczy podstawy najmodniejszego w tym sezonie sposobu wychowywania dzieci. Na pewno w dużym stopniu wynika on z postaw promowanych przez nowoczesną psychologię, jednak w tym wydaniu mamy taki czarno-biały świat, gdzie po jednej stronie wszystko co wcześniej było złe, a wszystko co nawiązuje do Rodzicielstwa Bliskości jest doskonałe. Brakuje omówienia innych stylów wychowawczych czy nawet omówienia, jak owo Rodzicielstwo Bliskości można rozumieć. Niejednokrotnie ma się wrażenie, że interpretacja z książki niebezpiecznie zahacza o mityczne "bezstresowe wychowanie", które z Rodzicielstwem Bliskości ma niewiele wspólnego.

Każdy rozdział jest napisany przez inną autorkę, dlatego treści brakuje pewnej ramy. Wszystkie rozdziały łączy zaś BRAK SENSOWNEJ BIBLIOGRAFII. Najgorsza jest w rozdziale, gdzie połowa przypisów to wyraz "Tamże" i nie wiem co to miało oznaczać. Przypisy są umieszczane jakby dla formalności, żeby mniej więcej co stronę, dwie, był jakiś przypis, to mądrze wygląda, natomiast z logicznego punktu widzenia nie mają sensu. Jakaś pani pedagog, co lubi podróże, wymądrza się o budowie mózgu czy o neuroprzekaźnikach i na takie twierdzenia nie ma żadnych przypisów. Te co są, to brakuje namiarów na strony czy wybrany fragment, po prostu przeczytaj całą tamtą książkę, to może domyślisz się, czy Autorka właściwie ją zinterpretowała.

Mam przypuszczenie graniczące z pewnością, że cała rzetelność opiera się tu na notatkach ze slajdów z jakichś kursów czy konferencji.

Po przeczytaniu przynajmniej wiadomo, co teraz jest modne, a czego teraz się nie robi. Książka jest wzorowo wydana - ładnie szyta, użyto porządny papier. I to chyba tyle z plusów...

Do miana wybitnej tej książce wiele brakuje, ale nie jest też beznadziejna. Jak na poradnik polecany mi przez 2 osoby w prawdziwym życiu, miałam większe oczekiwania.

Spodziewałam się przede wszystkim szerszego spojrzenia na problem, więcej obiektywizmu i rzetelnej wiedzy. W rzeczywistości...

Rozwiń

Zwiń

Podjadasz? Brakuje Ci silnej woli w diecie? Cierpisz przez ograniczenia dietetyczne? Ta książka jest dla Ciebie.

Pomimo że znam się na układaniu różnych diet i tym jakie wywołują procesy fizjologiczne, uważam, że sprowadzenie tematu redukcji do jakiejś diety odchudzającej jest naiwnym spłyceniem tematu. Dieta to tylko narzędzie, a utrzymać ją ma człowiek z całym swoim bogatym życiem wewnętrznym i zewnętrznym.

Brakowało wcześniej takiej książki, która abstrahuje od podjętych diety i treningu, a skupia się na samych psychologicznych aspektach. Jest to jednocześnie pozycja twórcza, a nie jakaś kompilacja innych opracowań + uogólnienia zmieniające ich sens. Autorka jest psychologiem, a do tego temat redukcji zna zarówno z autopsji jak i od strony przypadków z gabinetu.

Nie ma znaczenia, czy czytelnik walczy z otyłością, czy ma do zrzucenia 1 kg, a może chce utrzymać wagę lecz irytuje go, ile silnej woli to kosztuje. "Waga z głowy" to książka o szeroko pojętej relacji z jedzeniem.

Dla mnie szczególnie ciekawe było omówienie, jak myśli o sobie i innych osoba, która podchodzi do swojej diety i zdrowia z pewną czułością:
- Zamiast myśleć, że np. odmówienie zjedzenia kawałka tortu stanowi nietakt, można pamiętać, że nietaktem jest podkopywanie czyichś starań, by pożegnać nadwagę.
- Zamiast skupiać się na tym, czego nie wolno jeść, można samego siebie potraktować jak kochający rodzic, które pewne rzeczy robi dla twojego dobra, a nie na złość.
- Zamiast komentować wagę innych, można sobie uświadomić, że równie surowo mówimy o samych sobie, czyli fundujemy samym sobie świat pełen okrutnych komentarzy dotyczących wyglądu.
- Zamiast ulegać pokusie zjedzenia czegoś dobrego, co się właśnie napatoczyło, można zidentyfikować tę sytuację jako wyzwalacz jedzenia emocjonalnego i zaspokoić tę emocję czymś innym niż jedzeniem.

W ramach rzetelnego komentarza, opiszę jeszcze pomniejsze wady książki. Gdyby nie one, zapewne dałabym 10 gwiazdek. W treści pojawia się sporo przypisów do stron internetowych, czyli często występuje powoływanie się na marne źródła. Poza tym forma wypowiedzi odnosi się do "czytelniczki", więc "czytelnik" może mieć wrażenie, że książka nie jest dla niego ("czytelniku" bądź ponad rodzaje w języku polskim, bo to właśnie ta książka pomoże Ci odzyskać zdrowie).

Podjadasz? Brakuje Ci silnej woli w diecie? Cierpisz przez ograniczenia dietetyczne? Ta książka jest dla Ciebie.

Pomimo że znam się na układaniu różnych diet i tym jakie wywołują procesy fizjologiczne, uważam, że sprowadzenie tematu redukcji do jakiejś diety odchudzającej jest naiwnym sp...

Rozwiń

Zwiń

W naszej kulturze Japonia uchodzi za mityczną krainę, o której wiedzę czerpiemy z szokujących migawek z TV i plotek o spotykanych tam dziwactwach.

Reportaż "Rekin z parku Yoyogi" jest o tyle ciekawy, że stara się naprostować te wszystkie niestworzone historie o gejszach i automatach na używane majtki. Dzięki temu odnoszę wrażenie, że dowiedziałam się cokolwiek o tym jak faktycznie wygląda życie w Japonii. Eseje są mocno nakrapiane osobistymi przemyśleniami (prosto od kulturoznawczyni) i literackim językiem - dzięki temu obrazy w głowie stają się naprawdę żywe. Rozdziały mają przeciętnie po ok. 5 stron, nie są ze sobą mocno powiązane i każdy przedstawia jakąś twarz Japonii. Niesamowicie podobał mi się zabieg stworzenia jednego rozdziału w formie mangi. To tylko potwierdza wszechstronność ujęcia tematu.

Wydaje mi się, że reportaże Joanny Bator mogą mocno pomóc wyrobić sobie właściwe wyobrażenie o współczesnej Japonii, aby po prostu uniknąć rozczarowania podczas podróży (co ponoć dość często się zdarza). Ja planuję taką podróż na przyszły rok i dlatego z chęcią sięgnę jeszcze po "Japoński wachlarz".

W naszej kulturze Japonia uchodzi za mityczną krainę, o której wiedzę czerpiemy z szokujących migawek z TV i plotek o spotykanych tam dziwactwach.

Reportaż "Rekin z parku Yoyogi" jest o tyle ciekawy, że stara się naprostować te wszystkie niestworzone historie o gejszach i automa...

Rozwiń

Zwiń

"Hormonalna rewolucja" spodziewałam się, że będzie o hormonach. Teoretycznie były, a nawet strukturyzowały książkę, lecz mimo wszystko jest to po prostu rozwój osobisty, tylko ubrany w biologiczne ramy, żeby brzmiał bardziej naukowo i na czasie. Autor wciela się w rolę mentora mówiącego rób to, rób tamto, zrób listę 5 rzeczy, tryb rozkazujący - książka jakich wiele. Miło się czytało, jednak na dłuższą metę nie wiem czy by mnie zmotywowała chociaż do wyniesienia śmieci.

"Hormonalna rewolucja" spodziewałam się, że będzie o hormonach. Teoretycznie były, a nawet strukturyzowały książkę, lecz mimo wszystko jest to po prostu rozwój osobisty, tylko ubrany w biologiczne ramy, żeby brzmiał bardziej naukowo i na czasie. Autor wciela się w rolę mentora mó...

Rozwiń

Zwiń