Nasze życie jest jak spacer po linie. Nie znamy jej, jest dla nas nowa, ekscytująca. Nie znamy jej i nie poznamy lepiej, to pierwsze i ostatnie przejście, to nie próba, nie będzie powtórek. Żaden wiszący nad nią kwiat nie uchroni nas przed pomyłką. Młodość, wiara, odwaga, miłość po szaleństwo, przekonanie o własnej nieśmiertelności - wszystko to, co tworzy piękno rozrastające się w nas dzień po dniu - wszystko to nic w walce z momentami zachwiania, niepewności, nagłej paniki, wreszcie... upadku. A upadek jest ostateczny.
Czy ktoś pisał o AIDS tak pięknie jak Rebecca Makkai? Wątpię. Wykreowany przez nią świat, choć bazuje na potwornych faktach, składa się z pięknych ludzi w pięknym świecie. Tam można wreszcie głośno mówić o orientacji seksualnej, tam można w dzielnicy Boystown szaleć ze szczęścia i wolnej miłości - Chicago roku 1985. Tym roześmianym ludziom nagle, na początku dorosłego życia, pęka radość i pewność siebie. Dzień po dniu, coraz szybciej, coraz bardziej boleśnie.
Autorka nie bawi się w pozostawianie nam domysłów, pierwsze strony witają nas pogrzebem. Tym pierwszym, symbolicznym pogrzebem młodego mężczyzny, który rozpocznie pochód pożegnań, obwiniania siebie i partnerów, złości na świat, histerycznego gniewu na los, śmierci.
Splata się ten okres ze znakomitym obrazem pracy zawodowej Yale`a, jednego z kochających mężczyzn, jednego z grona przyjaciół, z kalejdoskopu nieprzeciętnych bohaterów. To on, łagodny, dobry, rozkochany w malarstwie, pozwala nam zatopić się w świat sztuki, gdy tworząc nową wystawę dla uniwersyteckiej galerii odlatuje w świat pasji, a my wraz z nim. Prowadzi nas do domu wyjątkowej, starej kobiety, która jak on, powoli żegnała swoich ukochanych przyjaciół. Czas "straconego pokolenia" tak bardzo przywiera skojarzeniami do czasów epidemii AIDS, że tylko te dwie dusze - egzystujące w czasach, gdy od śmiechu do płaczu była ledwie chwila, gdy od wiatru we włosach do zamkniętego wieka trumny był tylko krok - mogą siebie zrozumieć. I to nie kolekcja sztuki warta miliony jest tutaj nośnikiem wartości ale każda wspólna chwila, każde połączenie powojennych, strasznych czasów gruźlicy, depresji i pogrzebanych uczuć z współczesnym Yale`owi czasem zarazy.
Wydaje się być odległym od tego cierpienia drugi wątek osadzony w czasach bardziej nam współczesnych, wątek Fiony starszej o 30 lat. Tej Fiony, która była dla umierających chłopców siostrą, opiekunką, pocieszycielką, czuwającym aniołem. Wielbiąca jednych, kochająca się w innych, członkini wielkiej rodziny, która płatek po płatku opadała na ziemię koszona niemożliwą do wyleczenia chorobą. Zbierała w garście łzy po niewierności partnerów, zabijający niemal strach przed wynikiem badania, zmiany pięknych mężczyzn w szkielety o błagalnych oczach.
Ta Fiona pojawia się znów w roku 2015. Matka, szukająca córki, która już dawno zniknęła z jej życia i jak się okazuje także szczęśliwie wyrwała się ze szponów sekty. Córki, która uważała się zawsze jedynie za zastępstwo po znikających przyjaciołach. Za matczynym lękiem Fiona trafi na inny koniec świata i nie tylko odda się poszukiwaniom i pokucie, ale wróci do tamtych lat sprzed trzech dekad.
Splot tych dwóch dat, który przygotowała dla nas Pani Makkai będzie piękny, subtelny ale i rozdzierający serce.
Za tą książką ciągnie się perlisty śmiech zamieniony w wielkie oczy strachu, w grymas nieopisanego bólu. Tej powieści nie da się czytać obojętnie. Ciepło i czułość, jaką ma dla swoich bohaterów autorka spowoduje, że i my zaczniemy coraz mocniej przytulać się do bohaterów i ich świata, oddychać z Yalem i Fioną jednym rwanym rytmem. Będziemy płakali i rozpaczali, będziemy prosili o łaskę, będziemy klęczeli przy łóżkach i nerwowo ściskali kciuki za ocalenie. Będziemy pocieszali Fionę i wierzyli w odnalezienie jej szczęścia i nadziei, będziemy trzymali ją za rękę gdy przemierza Paryż niepewna każdej kolejnej chwili poszukiwań. Wreszcie, będziemy jak ona i inni którzy przetrwali "głównymi depozytariuszami pamięci".
I jest taki rozdział: 15 lipca 1986. Złamał mi serce, podeptał je i zostawił. I choć jest po nim jeszcze wiele stron i słów nadziei, odwagi, uroczej beztroski to spowodował on, że "Wierzyliśmy jak nikt" pozostanie we mnie na zawsze, tuż obok filmu "Filadelfia", na półce z arcydziełami o tym, jak piękny i straszny jest nasz codzienny spacer po linie.
Pani_Ka Czyta
Bardzo dziękuję Wydawnictwu Poznańskiemu.
Nominacja w Plebiscycie 2020 
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Wierzyliśmy jak nikt
Bardzo mnie poruszyła ta książka, tym bardziej, że bliska mi osoba ma HIV.
Bardzo mnie poruszyła ta książka, tym bardziej, że bliska mi osoba ma HIV.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPoczątkowo była dla mnie dość trudna w odbiorze, ale z czasem czytało mi się już lepiej. Sentymentalna w bardzo delikatny i wyrafinowany sposób. Książka upamiętnia społeczność, która zniknęła w skutek epidemii AIDS w latach 80-tych i 90-tych ubiegłego wieku.
Początkowo była dla mnie dość trudna w odbiorze, ale z czasem czytało mi się już lepiej. Sentymentalna w bardzo delikatny i wyrafinowany sposób. Książka upamiętnia społeczność, która zniknęła w skutek epidemii AIDS w latach 80-tych i 90-tych ubiegłego wieku.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSocial media kłamią, a booktuberzy nie czytają książek. Chyba, że "Wierzyliśmy jak nikt" ma dwa wydania. Jedno będące wydmuszka i żerujące na chwytliwym temacie. Drugie, które traktuje temat epidemii AIDS z należytym szacunkiem. Ja mam tę pierwszą.
O tym, że nie będę zadowolona z lektury wiedziałam po pierwszej połowie. Czułam, że temat epidemii wirusa HIV i okrutnych czasów, w których rozwijał się w Stanach wirus AIDS jest spychany na bok i koncentruje się na mediacjach sprzedażowych. Czułam jednak, że jeśli ją odłożę to może coś stracę, może zaraz uwaga czytelnika zostanie w pełni przekierowana na niesamowicie wrażliwy temat. Absolutnie nic bym nie straciła. Dlatego, że temat AIDS ogranicza się do "baliśmy się", "x umarł".
I okej, don't get me wrong. Nie uważam, że powinniśmy taplać się w rozpaczy i za jedyną cechę bohatera traktować fakt, że jest chory. Jednocześnie sama książka reklamowana jest wyłącznie tym aspektem. Nie słyszałam ani o zawodzie głównego bohatera, ani o miejscach, w których przebywa. Megafony brzmią "powieść o miłości w czasach epidemii" i nie ma tam ani jednego, ani drugiego.
Bohaterowie? Żadnego nie polubiłam. Czuję, że to historia, która opiera się na zbudowaniu relacji z postacią, empatyzowaniu i płakaniu razem z nią. Tutaj jest to niemożliwe. Dwie główne postacie są strasznie egocentryczne, oceniające i krytykujące wszystko. Pozostałe mają głównie umrzeć, więc autorka nie daje nam żadnych warunków do zbudowania więzi.
Jakoś po 450 stronie, pomyślałam "Dobra, to nie jest książka, której się spodziewałaś, ale może to wyjdzie dobra obyczajówka". Zdecydowanie nie. Wydarzenia nie są angażujące, strasznie rozwleczone i nadmuchane nieistotnymi faktami. Także to też nie działa.
Ale kurcze! Niesamowicie frustruje mnie uprzywilejowanie głównego bohatera, którego stawia się w roli biednego i opuszczonego, podczas gdy wystarczy obejrzeć JEDEN DOKUMENT o realiach, o których autorka "chciałaby" napisać, żeby wiedzieć jaki okrutny los spotykał chorych na AIDS w czasach, gdy polityka nie uważała tego za problem warty uwagi, stygmatyzacja była na absolutnie wysokim poziomie, dochodziło do przemocy i zbrodni na tle homofobicznym. Ugh...
Nie czytajcie takich bzdur. Period.
Social media kłamią, a booktuberzy nie czytają książek. Chyba, że "Wierzyliśmy jak nikt" ma dwa wydania. Jedno będące wydmuszka i żerujące na chwytliwym temacie. Drugie, które traktuje temat epidemii AIDS z należytym szacunkiem. Ja mam tę pierwszą.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toO tym, że nie będę zadowolona z lektury wiedziałam po pierwszej połowie. Czułam, że temat epidemii wirusa HIV i okrutnych...
6 z plusem
6 z plusem
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPoczątkowo ciężko mi było przysiąść do tej książki. Czytałam po rozdziale i nie wierzyłam, że dotrwam do końca. Tematyka nie do końca mnie zajmowała i byłam naprawdę zdziwiona, że w miarę czytania naprawdę mnie wciągnęła, mimo że nie ma tutaj wartkiej akcji ani gwałtownych zwrotów. Koniec książki bardzo mnie poruszył, był do bólu życiowy. Daję wysoką ocenę, bo książka zmusiła mnie do zatrzymania się na moment i refleksji, na tematy które dotąd nie zasiadły w mojej głowie.
Początkowo ciężko mi było przysiąść do tej książki. Czytałam po rozdziale i nie wierzyłam, że dotrwam do końca. Tematyka nie do końca mnie zajmowała i byłam naprawdę zdziwiona, że w miarę czytania naprawdę mnie wciągnęła, mimo że nie ma tutaj wartkiej akcji ani gwałtownych zwrotów. Koniec książki bardzo mnie poruszył, był do bólu życiowy. Daję wysoką ocenę, bo książka...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Wierzyliśmy jak nikt” to bardzo emocjonująca i angażująca powieść, która mocno wciąga w życie bohaterów. Książka zostawia po sobie ciężar decyzji i poczucie, że wiele mogło potoczyć się inaczej. Momentami narracja nieco się dłuży, ale nie odbiera to całości siły oddziaływania. To historia, która naprawdę angażuje i długo zostaje w myślach po zakończeniu lektury.
„Wierzyliśmy jak nikt” to bardzo emocjonująca i angażująca powieść, która mocno wciąga w życie bohaterów. Książka zostawia po sobie ciężar decyzji i poczucie, że wiele mogło potoczyć się inaczej. Momentami narracja nieco się dłuży, ale nie odbiera to całości siły oddziaływania. To historia, która naprawdę angażuje i długo zostaje w myślach po zakończeniu lektury.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie rozumiem zachwytów nad tą książką, tych ocen i nagród. Jest średnia, nie jest to nic wyjątkowego. Uświadomiła mi jedno - mamy na tym świecie mało czasu, zbyt mało na czytanie tak słabych książek. Szkoda waszego czasu, nie ma za co.
Nie rozumiem zachwytów nad tą książką, tych ocen i nagród. Jest średnia, nie jest to nic wyjątkowego. Uświadomiła mi jedno - mamy na tym świecie mało czasu, zbyt mało na czytanie tak słabych książek. Szkoda waszego czasu, nie ma za co.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWierzyłam jak nikt, że to będzie dobra książka, ale bardzo się rozczarowałam. Porównania do "Małego życia" są mocno przesadzone. Po 200 stronach wciąż czekam, aż ta książka zacznie być o czymkolwiek. Na razie wygrywa impuls wyrzucenia jej do kosza.
Wierzyłam jak nikt, że to będzie dobra książka, ale bardzo się rozczarowałam. Porównania do "Małego życia" są mocno przesadzone. Po 200 stronach wciąż czekam, aż ta książka zacznie być o czymkolwiek. Na razie wygrywa impuls wyrzucenia jej do kosza.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWspaniała, wyjątkowa, wzruszająca, niezapomniana, czytałam ją jakieś 2 lata temu i na pewno będzie to książka, którą zapamiętam. Polecam całym sercem
Wspaniała, wyjątkowa, wzruszająca, niezapomniana, czytałam ją jakieś 2 lata temu i na pewno będzie to książka, którą zapamiętam. Polecam całym sercem
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo jest złoto! Czytajcie, a zapłaczecie zdaje się mówić Makkai.
“The Great Belivers” (tyt. oryginalny) to niezapomniana powieść o miłości i stracie, chorobie i śmiertelności, opisująca epidemię #AIDS od jej wybuchu do chwili obecnej. Oddająca grozę i skalę tej choroby, indywidulane tragedie poszczególnych bohaterów oraz jej przebieg i reperkusje na przestrzeni dziesięcioleci.
Kiedy #powieść się rozpoczyna, w 1985 roku, charyzmatyczny mężczyzna o imieniu Nico umiera na AIDS, a jego rodzina - z wyjątkiem jego młodszej siostry, Fiony - woli nie wspominać o przyczynie jego śmierci. „Rak gejów” był wstydliwą i zabójczą stygmą, a jedyna dostępna terapia lekiem znanym jako AZT miała działanie, co najwyżej paliatywne.
Fiona, która pojawia się marginalnie w rozdziałach z połowy lat 80-tych, wysuwa się na pierwszy plan w rozdziałach z 2015 roku, kiedy w wieku 50 lat, szuka w Paryżu swojej zaginionej córki.
Makkai przemierza dziesięciolecia i kontynenty, ale to, co robi w rozdziałach opisujących lata 80-te w Chicago, jest pełne cudów w narracji o z góry przesądzonym finale. Doskonale różnicuje swoich bohaterów, każdy z nich jest indywidualnością, tak skrzętnie zbudowaną, że widzimy prawdziwych ludzi, a nie powidoki z internetowych archiwów, ustnych przekazów i bibliotecznych zbiorów z Chicago. Wierzymy jak nikt w to, co czytamy i kibicujemy bohaterom, chociaż ponury żniwiarz w latach 80-tych, gdy AIDS było wyrokiem śmierci, dostarcza nam jednej odpowiedzi na pytanie – co dalej?
Makkai wyszła obronną ręką z próby pokazania, że wydarzenia zmieniające historię, nie tylko zbiegają się z prywatnymi losami i zmieniają indywidualne życie, ale jeśli narracja wyklucza jedno na korzyść drugiego, to jest tylko częściowym opisem naszego nieskończenie skomplikowanego świata. Nawet epidemia o niezgłębionych rozmiarach nie wypędzi z naszej uwagi zrozpaczonej matki i jej zaginionego dziecka, bo w każdym kryzysie indywidualni ludzie nadal będą tkać swoje losy, cierpieć i próbować przetrwać w kameralnych tragediach.
It’s my party and I’ll die if I want to…
To jest złoto! Czytajcie, a zapłaczecie zdaje się mówić Makkai.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to“The Great Belivers” (tyt. oryginalny) to niezapomniana powieść o miłości i stracie, chorobie i śmiertelności, opisująca epidemię #AIDS od jej wybuchu do chwili obecnej. Oddająca grozę i skalę tej choroby, indywidulane tragedie poszczególnych bohaterów oraz jej przebieg i reperkusje na przestrzeni...