Koty z Shinjuku

Ma coś w sobie. W teorii prosta i lekka, od pewnego momentu uderza w zupełnie inny ton - i to pozostawia pewnego rodzaju... Niepokój? Nostalgię? Ciężko mi w zasadzie określić, co dokładnie. W każdym razie początek zupełnie tego nie oddaje i na to nie przygotowuje. Warto się nie nastawiać negatywnie i dać historii rozwinąć się do końca.

Ma coś w sobie. W teorii prosta i lekka, od pewnego momentu uderza w zupełnie inny ton - i to pozostawia pewnego rodzaju... Niepokój? Nostalgię? Ciężko mi w zasadzie określić, co dokładnie. W każdym razie początek zupełnie tego nie oddaje i na to nie przygotowuje. Warto się nie nastawiać negatywnie i dać historii rozwinąć się do końca.

W literaturze japońskiej odnajduję to, czego w takiej odsłonie nie ma chyba w żadnej innej - czasem ledwie uchwytną nostalgię, żal po niewykorzystanych szansach, smutek, z którym jednak można żyć.
"Koty z Shinjuku" to nie jest wcale szczególnie dobra powieść, ale ma w sobie coś hipnotyzującego, a zakończenie zupełnie zmieniło moją perspektywę. Główny bohater, niespełniony filmowiec, szuka swojej drogi życiowej i zawodowej. Daltonizm jest przeszkodą w podjęciu wymarzonej pracy, środowisko medialne wymagające. Nerwy koi w małej knajpce, w której ważną rolę odgrywają tytułowe koty. Obce miejsce szybko staje się swojskie i bezpieczne, koty chadzające swoimi ścieżkami czegoś uczą, barmanka o niesamowitych oczach też jest tu bardzo istotna.
Zaskakującą klamrą staje się piosenka Toma Waitsa, a ja kocham tego gościa miłością wielką. Wers "Will I see you tonight on a downtown train?" stał się pięknym i smutnym podsumowaniem opowieści o przeszłości, która miała kluczowy wpływ na bohatera.
Rozczuliłam się.

W literaturze japońskiej odnajduję to, czego w takiej odsłonie nie ma chyba w żadnej innej - czasem ledwie uchwytną nostalgię, żal po niewykorzystanych szansach, smutek, z którym jednak można żyć.
"Koty z Shinjuku" to nie jest wcale szczególnie dobra powieść, ale ma w sobie coś hipnotyzującego, a zakończenie zupełnie zmieniło moją perspektywę. Główny bohater, niespełniony...

3.75 ⭐

3.75 ⭐

Właściwie to książka o... no, właśnie... O mężczyźnie, który nie bardzo wie, czego chce od życia i co chce życiu dać? O samotności? O kotach? Rozczarowała mnie ta lektura i nie przekonała do żadnego z bohaterów. Odniosłam wrażenie, że Autor sam się przy pisaniu męczył...

Właściwie to książka o... no, właśnie... O mężczyźnie, który nie bardzo wie, czego chce od życia i co chce życiu dać? O samotności? O kotach? Rozczarowała mnie ta lektura i nie przekonała do żadnego z bohaterów. Odniosłam wrażenie, że Autor sam się przy pisaniu męczył...

Spodobała mi się ta książka. Lata 80 w Tokyo mają super klimat

Spodobała mi się ta książka. Lata 80 w Tokyo mają super klimat

Najlepsza z tej książki jest okładka. Natomiast reszta woła o pomstę do nieba. Infantylne, grafomańskie i niepotrzebne. No i te tragiczne wiersze „wplecione” w fabułę - brrr… Aż nie mogę uwierzyć, że ten sam autor stworzył wzruszający i piękny „Kwiat wiśni…”.

Najlepsza z tej książki jest okładka. Natomiast reszta woła o pomstę do nieba. Infantylne, grafomańskie i niepotrzebne. No i te tragiczne wiersze „wplecione” w fabułę - brrr… Aż nie mogę uwierzyć, że ten sam autor stworzył wzruszający i piękny „Kwiat wiśni…”.

Ciasny bar ‘Karinka’ w Shinjuku, do którego przez przypadek trafia zmęczony życiem Yama, wygląda jak wszyskie inne w okolicy. Jednak po wejściu do środka zastaje w nim tajemniczą kelnerkę i ekscentryczną klientelę. Stali bywalcy baru grają tu w koto-lotka - zakłady o to, który z kilkunastu kotów z okolicy pojawi się za oknem. Tak zaczyna się przygoda, która na zawsze odmieni życie Yamy.

Zacznę może od najjaśniejszych elementów tej książki, a są nimi koto-lotek i niezwykła atmosfera panująca w barze. Jak dla mnie cała fabuła tej książki powinna rozgrywać się w tym lokalu, niczym sztuka teatralna. Spotykamy tam cały przekrój ciekawych postaci, którym jednak nie poświęca się zbyt wiele czasu. Tak samo koto-lotek - gra tak samo wspaniała, jak jej nazwa. Szkoda, że na pewnym etapie schodzi na dalszy plan.

Reszta składowych ‘Kotów z Shinjuku’ całkiem mnie rozczarowała. Bardzo cięzko było mi kibicować głównemu bohaterowi, który nic tylko narzekał i nie podejmował żadnego działania, a ostatecznie wszystkie okazje spadały mu z nieba. To całkiem nierealistyczne podejście sprawiło, że przez cały czas czułam dystans do tej postaci. Mam wrażenie, że jeśli wybralibyśmy któregokolwiek innego klienta ‘Karinki’ na głównego bohatera, jego historia byłaby sto razy ciekawsza, niż ta nam zaserwowana.

Najbardziej jednak rozczarowało mnie ostatnich kilkadziesiąt stron, gdzie odbijamy w dziwne, niepasujące do reszty rejony. Dodatkowo autor nadał takiego tempa, jakby umówił się z wydawcą na określoną liczbę stron, na początku za bardzo się rozpisał, a teraz starał na siłę domknąć wszystkie wątki na kilkunastu stronach. Miałam przez to wrażenie pośpiechu i jedynie powierzchownego potraktowania opowiadanej historii.

Ta lektura nie była może wielkim zawodem, bo też nie miałam szczególnie wysokich oczekiwań. Ale do wybitnych też raczej nie należy.

więcej recenzji na IG: @asia_o_azji

Ciasny bar ‘Karinka’ w Shinjuku, do którego przez przypadek trafia zmęczony życiem Yama, wygląda jak wszyskie inne w okolicy. Jednak po wejściu do środka zastaje w nim tajemniczą kelnerkę i ekscentryczną klientelę. Stali bywalcy baru grają tu w koto-lotka - zakłady o to, który z kilkunastu kotów z okolicy pojawi się za oknem. Tak zaczyna się przygoda, która na zawsze...

Kolejna azjatycka książka, która mówi o trudach codzienności, o utracie nadziei... Ale też o tym, że czasem drobne sytuacje w naszym życiu mogą nakierować nas na delikatne zmiany kierunku, na spojrzenie pod innym kontem, a finalnie doprowadzić do końca, który, choć nie jest tym idealnym, potrafi dać bohaterowi satysfakcje i poczucie spokojnego spełnienia.

Lubię to. Patrzeć na życie pod różnymi kontami, widzieć nie jedną drogę, a wiele.

Cel który tak nam się marzy może okazać się plastyczną masą, którą można swobodnie wciąż na nowo kształtować tak by była bardziej realna.

Pokazuje, że warto wykorzystywać okazje nawet te nie idealne, z pozoru nie będące tym co najbardziej chcemy ale tworzące drogę do celu. Celu który może okazać się trochę inny niż z początku ale właśnie idealnie odpowiedni dla nas.

No i są tu koty ;). Motyw z kotami niemal zawsze mnie kupuje, nic na to nie poradzę.

Polecam tą cieniutką książeczkę, czyta się dobrze, daje do myślenia, zostawia z pewnymi emocjami. Jest porostu dobrą lekturą.

Kolejna azjatycka książka, która mówi o trudach codzienności, o utracie nadziei... Ale też o tym, że czasem drobne sytuacje w naszym życiu mogą nakierować nas na delikatne zmiany kierunku, na spojrzenie pod innym kontem, a finalnie doprowadzić do końca, który, choć nie jest tym idealnym, potrafi dać bohaterowi satysfakcje i poczucie spokojnego spełnienia.

Lubię to. Patrzeć...

Na tę książkę trzeba mieć chyba odpowiedni nastrój:) Nie jest ona jak gdzieś przeczytałam stratą czasu, lecz czytając tę książkę czas nam z lekka zwolni.
Nie ma tam wartkiej akcji i dynamicznych dialogów, ale jest całkiem ciekawa i kompletna historia niepewnego życiowo chłopaka i dziwnej dziewczyny, wymieszana z kręcącymi się tu i tam kotami.
Troszkę szukania sensu życia, przemyśleń i ładnych spostrzeżeń i troszkę klimatu Japonii sprzed 40 lat
Miła odskocznia od dynamicznej literatury zachodniej:)

Na tę książkę trzeba mieć chyba odpowiedni nastrój:) Nie jest ona jak gdzieś przeczytałam stratą czasu, lecz czytając tę książkę czas nam z lekka zwolni.
Nie ma tam wartkiej akcji i dynamicznych dialogów, ale jest całkiem ciekawa i kompletna historia niepewnego życiowo chłopaka i dziwnej dziewczyny, wymieszana z kręcącymi się tu i tam kotami.
Troszkę szukania sensu życia,...

Polecam!!!

Polecam!!!