Dobrą książkę poznasz po tym, że pomimo wagi ciężkiej (>500 stron), wcale ci się nie nudzi.

Maciej Siemieda wprowadza nas w mroczne tajemnice świętokrzyskiej wsi - do momentu genezy konfliktu między zwaśnionymi rodami, który z czasem eskaluje do rozmiaru wojny klanów. Wojny, która nie bierze jeńców.

Historia opowiedziana przez autora balansuje na granicy prawdopodobieństwa. Momentami nie chce się wierzyć, że tak mógłby toczyć się los... A jednak - jest to powieść inspirowana prawdziwymi wydarzeniami i to czyni ją jeszcze bardziej mroczą.

Dobrą książkę poznasz po tym, że pomimo wagi ciężkiej (>500 stron), wcale ci się nie nudzi.

Maciej Siemieda wprowadza nas w mroczne tajemnice świętokrzyskiej wsi - do momentu genezy konfliktu między zwaśnionymi rodami, który z czasem eskaluje do rozmiaru wojny klanów. Wojny, która nie bierze jeńców.

Historia opowiedziana przez autora balansuje na granicy...

Intrygujący tytuł sugeruje, jakoby ta pozycja skupiała się na relacjach międzyludzkich czy podejściu do oceny innych. Jest jednak inaczej, bo tematyka tej książki jest znacznie szersza - opowiada o ogólnej filozofii życiowej, która odpowiada na pytanie: czym jest szczęście?

Autor filozofii, Alfred Adler, stawia tezę stojącą w opozycji do Freudowskiej filozofii istnienia traum i faktu, że człowiek został ukształtowany przez przeszłość. Według Adlera człowiek to w pełni autonomiczna jednostka, która może w każdej chwili postanowić kim jest i zdefiniować się na nowo, a wszystko - całe nasze życie - jest kwestią wyboru.

Książka "Odwaga bycia nielubianym" to próba przybliżenia czytelnikowi filozofii Adlera przez dwóch rozmówców: filozofa, który Adlerowskie teorie zgłębił oraz młodego człowieka, który sceptycznie kwestionuje to podejście. Dzięki formie rozmowy książka jest lekka, czyta się ją przyjemnie i szybko.

Czy polecam tę książkę? To zależy. Dla jednego będzie odkryciem, dla innych banałem. Zależy więc, na jakim etapie samorozwojowej ścieżki jesteś. A czy filozofia Adlera jest słuszna? Każdy powinien móc ocenić sam.

Intrygujący tytuł sugeruje, jakoby ta pozycja skupiała się na relacjach międzyludzkich czy podejściu do oceny innych. Jest jednak inaczej, bo tematyka tej książki jest znacznie szersza - opowiada o ogólnej filozofii życiowej, która odpowiada na pytanie: czym jest szczęście?

Autor filozofii, Alfred Adler, stawia tezę stojącą w opozycji do Freudowskiej filozofii istnienia...

Przepraszam, ale nie.

Zachwyty nad książką, rekomendacje i dobre opinie sprawiły, że ta pozycja już długo leżała na mojej półce "chcę przeczytać", dlatego z zapałem zabrałam się za czytanie. Niestety, szybko przekonałam się, że autor Henrykiem Sienkiewiczem nie będzie... Słabo napisana powieść polegająca na próbie wyjaśnienia skomplikowanych relacji międzyludzkich. Za wiele otwartych i niedokończonych wątków. Autor próbuje objaśnić nam bohaterów poprzez powrót do ich dzieciństwa, ale oprócz sentymentalnej podróży do lat 90. dostajemy spłyconą historię polskiej patologii z tego okresu. Momentami zabawne, momentami smutne, natomiast w większości słabe... Niestety

Przepraszam, ale nie.

Zachwyty nad książką, rekomendacje i dobre opinie sprawiły, że ta pozycja już długo leżała na mojej półce "chcę przeczytać", dlatego z zapałem zabrałam się za czytanie. Niestety, szybko przekonałam się, że autor Henrykiem Sienkiewiczem nie będzie... Słabo napisana powieść polegająca na próbie wyjaśnienia skomplikowanych relacji międzyludzkich. Za...

Klasyka polskiej literatury. Może nie nowoczesna, ale jednak przetrwała próbę czasu, a do tego niewątpliwie przyczyniły się następujące cechy:
- połączenie powieści historycznej i fabularnej - na tle Powstania Chmielnickiego rozgrywają się dzieje rycerzy, młodych mężczyzn patriotów, którzy są gotowi poświęcić życie i miłość by walczyć o sprawę Polską.
- barwny język, szczegółowe, ale nie nudne opisy, wciągające wątki - Sienkiewicz zasłużył na Nobla i ta część (jak pewnie wszystkie trzy części) trylogii są tego dowodem.
- doskonale rozpisane postaci: od bohatera narodowego dumnego Skrzetuskiego, któremu kibicujemy od pierwszych stron książki, przez komedianta, rozluźniającego atmosferę Zagłobę, który jest bohaterem drugoplanowym, a jednak bez którego ta powieść wiele by straciła, po Bohuna - czarny charakter, który jednak również potrafi rozmiękczyć serce (w końcu łobuz kocha najbardziej...).

Sienkiewicz teleportuje nas do XVII wieku, a przy okazji daje świetną lekcję hisotrii. Polecam!

Klasyka polskiej literatury. Może nie nowoczesna, ale jednak przetrwała próbę czasu, a do tego niewątpliwie przyczyniły się następujące cechy:
- połączenie powieści historycznej i fabularnej - na tle Powstania Chmielnickiego rozgrywają się dzieje rycerzy, młodych mężczyzn patriotów, którzy są gotowi poświęcić życie i miłość by walczyć o sprawę Polską.
- barwny język,...

Jak zwykle Sławek Gortych nie zawodzi :)

Tym razem akcja powieści przenosi się ze szczytów gór do ich podnóża, a dokładnie do Karpacza. To tutaj znajduje się hotel, który staje się głównym bohaterem, a tytułowe zapomniane schronisko staje się elementem pobocznym, pewnym symbolem.

Doceniam starania autora, by skonstruować powieść tak, aby nikt nie miał szans domyślić się kto zabił - przyznaję, że ja również do samego końca nie wiedziałam, a zakończenie mnie zaskoczyło. Dzięki pewnym zabiegom książka niezwykle mnie wciągnęła. Pewne wątki nie zostały w pełni rozwiązane, mam pewien niedosyt jeśli chodzi o wątek spirytystyczny (kim była Anastazja? do kogo dzwonił Łukasz?), jednak nawet pomimo pewnych "braków" nie czuję się rozczarowana. Wręcz przeciwnie, czuję że Pan Sławek rozkręca się coraz bardziej.

Z niecierpliwością czekam na kolejną część, by odkryć następne tajemnice Karkonoszy. I jak zawsze po zakończonej lekturze, znowu mam ochotę pojechać w góry :)

Jak zwykle Sławek Gortych nie zawodzi :)

Tym razem akcja powieści przenosi się ze szczytów gór do ich podnóża, a dokładnie do Karpacza. To tutaj znajduje się hotel, który staje się głównym bohaterem, a tytułowe zapomniane schronisko staje się elementem pobocznym, pewnym symbolem.

Doceniam starania autora, by skonstruować powieść tak, aby nikt nie miał szans domyślić się...

Świetnie się bawiłam czytając tę książkę. Doceniam lekkie pióro autora i zabawne anegdoty, które przytacza. Z drugiej strony miałam ogromny niedosyt...

Poradnik dotyczy komunikacji międzyludzkiej i ma na celu ułatwienie zrozumienia różnic między ludźmi wynikających z różnych charakterów i temperamentów. W swojej teorii autor kategoryzuje ludzi na cztery kolory, gdzie do każdego koloru przypisywane są odmienne cechy charakteru, które determinują to jak patrzymy na świat, jak reagujemy na przydarzające nam się sytuacje, a także jak postępujemy w sytuacjach konfliktowych. Ten aspekt wydaje się najważniejszy, bo własnie w sytuacjach konfliktowych nasza kolorystyka uwidacznia się najbardziej. Zrozumienie tego co przekazuje autor, czyli poznanie różnic w chatakterach międzyludzkich, pozwala nam zrozumieć, że to nie kwestia faktu, ze druga strona "jest idiotą", a że po prostu ma inny kolor, czyli temperament i sposób komunikowania się z innymi.

Kategoryzacja proponowana przez autora jest w mojej opinii bardzo uproszczona (jakby dla początkujących), ale jednocześnie bardzo trafna - buduje fundament by zgłębiać ten temat na innych poziomach. Świadomość i wiedza przekazywana w tej książce pomaga nawiązywać relacje, usprawnia komunikacje z innymi i wspiera zrozumienie toku myślenia innych osób. Jesli ktoś wydaje nam się pochodzić z innej planety, to znaczy, ze po prostu jest innym kolorem. Obserwowanie znajomych po tej lekturze jest świetną zabawą.

Poradnik dotyka tylko powierzchownie kwestii różnic charakterów i temperamentów, jednak nie czuję, że był to stracony czas. Osobom zainteresowanym zgłębianiem tematu i chętnych przede wszystkim zrozumieć swój kolor, polecam test Gallupa :)

Świetnie się bawiłam czytając tę książkę. Doceniam lekkie pióro autora i zabawne anegdoty, które przytacza. Z drugiej strony miałam ogromny niedosyt...

Poradnik dotyczy komunikacji międzyludzkiej i ma na celu ułatwienie zrozumienia różnic między ludźmi wynikających z różnych charakterów i temperamentów. W swojej teorii autor kategoryzuje ludzi na cztery kolory, gdzie do...

Powieść mocna, trudna, nie daje o sobie zapomnieć. Pozostawia po sobie niesmak, niedosyt i... zachwyt - nad autorskim kunsztem autorki.

Katarzyna Zyskowska ma wielki talent opowiadania historii emocjami. Wszystkie bohaterki tej powieści są prawdziwymi ludźmi - z krwi i kości, z traumami przekazywanymi z pokolenia na pokolenie i historiami, o których chce się zapomnieć. Autorka nie bierze jeńców - porusza wszystkie najbardziej bolesne i wstydliwe aspekty wojennej rzeczywistości.

Pozycja trudna, smutna, straszna, a jednocześnie nie dająca o sobie zapomnieć. Niezwykle wciągająca, wzbudzająca skrajne emocje - chcesz i nie chcesz czytać dalej w tym samym momencie.

Niezwykła.

Powieść mocna, trudna, nie daje o sobie zapomnieć. Pozostawia po sobie niesmak, niedosyt i... zachwyt - nad autorskim kunsztem autorki.

Katarzyna Zyskowska ma wielki talent opowiadania historii emocjami. Wszystkie bohaterki tej powieści są prawdziwymi ludźmi - z krwi i kości, z traumami przekazywanymi z pokolenia na pokolenie i historiami, o których chce się zapomnieć....

Nauka odpuszczania, lekcja asertywności. Autor mówi jasno: nie można mieć wszystkiego. Jeśli chcesz osiągnąć sukces w jakiejś dziedzinie, musisz odpuścić wszystko inne i tylko na tym się skupić. Trudno się z autorem nie zgodzić, jednak życie nie jest tak czarno-białe i jednak codzienność składa się z wielu dziedzin i sfer, w których chcemy się rozwijać i osiągać sukcesy. Moim zdaniem bardziej w życiu powinien się liczyć balans.

Jednocześnie ta książka nie była dla mnie aż tak bardzo odkrywcza, może dlatego, że jestem osobą uporządkowaną i naturalnie przychodzi mi ocena ważności tasków. Nie prokrastynuję w życiu za wiele, wręcz przeciwnie - zawsze zaczynam dzień od zrobienia najważniejszej rzeczy, by mieć je po prostu z głowy. Jednakże na pewno kilka cennych uwag autora zostało mi w głowie, a każdy wyrzut sumienia, który teraz pojawia się w mojej głowie gdy nie wykonam wszystkich zaplanowanych rzeczy albo coś mniej istotnego zaniedbam, mogę usprawiedliwić przed samą sobą tłumacząc się, że po prostu jestem "esencjalistką" ;)

Nauka odpuszczania, lekcja asertywności. Autor mówi jasno: nie można mieć wszystkiego. Jeśli chcesz osiągnąć sukces w jakiejś dziedzinie, musisz odpuścić wszystko inne i tylko na tym się skupić. Trudno się z autorem nie zgodzić, jednak życie nie jest tak czarno-białe i jednak codzienność składa się z wielu dziedzin i sfer, w których chcemy się rozwijać i osiągać sukcesy....

Dotychczas moją dewizą życiową było: "jeśli nie możesz czegoś zmienić, zmień nastawienie". Po przeczytaniu tej lektury dodaję "jeśli nie możesz czegoś kontrolować, odpuść".

Teoria "pozwól im" jest tak prosta i oczywista, że można ją opisać jednym zdaniem. Jednak dopiero po uświadomieniu jej sobie oraz wprowadzeniu w życie staje się tak uwalniająca.

Jak często zdarza się nam przejmować opinią innych? Jak często sabotujemy swoje działania albo rezygnujemy z marzeń ze strachu przed tym, co pomyślą inni? W swojej książce Mel Robbins udowadnia, że dopiero kiedy odpuścimy, pozowlimy im się oceniać, jesteśmy prawdziwie wolni i możemy pozwolić sobie stać się w pełni sobą. Jeśli pogodzimy się z faktem, że nie mamy wpływu na reakcję czy myśli innych osób, możemy w pełni przejąć kontrolę nad własnymi myślami, wyborami i życiem.

Bardzo pouczająca książka, która daje do myślenia i może otworzyć oczy na wiele błędnych schematów myślowych. Autorka przytacza wiele sytuacji, w których teoria "pozwól im" sprawdzi się doskonale. Warto przeczytać i sprawdzić, czy na pewno w każdym aspekcie życia jesteśmy wolny od prób kontroli innych, przez co ograniczamy sami siebie.

Dotychczas moją dewizą życiową było: "jeśli nie możesz czegoś zmienić, zmień nastawienie". Po przeczytaniu tej lektury dodaję "jeśli nie możesz czegoś kontrolować, odpuść".

Teoria "pozwól im" jest tak prosta i oczywista, że można ją opisać jednym zdaniem. Jednak dopiero po uświadomieniu jej sobie oraz wprowadzeniu w życie staje się tak uwalniająca.

Jak często zdarza się...

Co może być ciekawego w czyimś życiu? Otóż okazuje się, że w życiu XIX-wiecznej poetki działo się wiele ciekawych rzeczy, a jej styl życia może zaskakiwać. Wielu z nas na pewno wyobrażało sobie Marię Konopnicką jako poważną martonę w okularach, żonę i matkę, która skupiała się na wychowywaniu dzieci, a od czasu do czasu na pisaniu nowel, poematów i wierszy. Otóż okazuję się, że było nieco inaczej. Faktycznie Maria była żoną (do czasu) i matką (charakterystyczną), ale przede wszystkim była wieszczką, podróżniczką, feministką, patriotką, walczącą o prawa kobiet i wolność Polski nowoczesną kobietą. Nowatorskim myśleniem wyprzedzała swoje czasy, które swoją drogą były również niewątpliwie bardzo ciekawe.

Na duży plus zasługuje forma, w jakiej autorka książki przedstawia nam historię Marii. Na podstawie listów poetki i jej bliskich odtworzyła codzienność Konopnickiej przybliżając nam jej problemy i przemyślenia. Ta forma jest zaskakująca, dotychczas nie spotkałam się z tak napisaną biografią. Swoją drogą wyobraźmy sobie, że kiedyś ktoś miałby pisać biografię o naszym życiu na podstawie wiadomości z Messengera... lekko przerażające.

Co może być ciekawego w czyimś życiu? Otóż okazuje się, że w życiu XIX-wiecznej poetki działo się wiele ciekawych rzeczy, a jej styl życia może zaskakiwać. Wielu z nas na pewno wyobrażało sobie Marię Konopnicką jako poważną martonę w okularach, żonę i matkę, która skupiała się na wychowywaniu dzieci, a od czasu do czasu na pisaniu nowel, poematów i wierszy. Otóż okazuję...

Po czym poznać dobrą powieść? Po tym, że czytając nie masz pojęcia co jest prawdą, którą inspiruje się autor, a co jest fikcją wymyśloną na potrzeby opowieści. Dokładnie tak jest w książce "Schronisko, które spowijał mrok".

Tom 3 serii o karkonoskich schroniskach jest jeszcze lepszy niż poprzednie dwa tomy. Aż strach (a może radość!) pomyśleć, co Sławek Gortych przygotował dla nas w kolejnej części. Polecam gorąco!

Po czym poznać dobrą powieść? Po tym, że czytając nie masz pojęcia co jest prawdą, którą inspiruje się autor, a co jest fikcją wymyśloną na potrzeby opowieści. Dokładnie tak jest w książce "Schronisko, które spowijał mrok".

Tom 3 serii o karkonoskich schroniskach jest jeszcze lepszy niż poprzednie dwa tomy. Aż strach (a może radość!) pomyśleć, co Sławek Gortych...