Dezorientacje. Biografia Marii Konopnickiej

Nie wyszła ta biografia pani Magdzie. Szkoda. Po rewelacyjnych Beksińskich i bardzo dobrym Komedzie tę przyszło czytać z wielkim trudem.
Ale Konopnickiej biografia się należy. A nawet film. Kobieta niesamowita. W tak trudnych czasach żyć, pracować i osiągnąć tak wiele, Szacun

Nie wyszła ta biografia pani Magdzie. Szkoda. Po rewelacyjnych Beksińskich i bardzo dobrym Komedzie tę przyszło czytać z wielkim trudem.
Ale Konopnickiej biografia się należy. A nawet film. Kobieta niesamowita. W tak trudnych czasach żyć, pracować i osiągnąć tak wiele, Szacun

Jest to biografia, która pokazuje Marię Konopnicką nie jako pomnik, ale jako człowieka z krwi i kości, z jej relacjami, wyborami i prywatnym życiem, które wyraźnie wykracza poza szkolny, uproszczony obraz. Magdalena Grzebałkowska pisze w sposób bardzo angażujący, reporterski, dzięki czemu czyta się tę historię jak opowieść, a nie klasyczną biografię.
Jednocześnie mam bardzo mieszane odczucia wobec jednego zabiegu, mianowicie wprowadzenia listu od córki Heleny do Konopnickiej, w którym pojawiają się mocne oskarżenia wobec matki. Autorka w wielu miejscach trzyma się faktów i źródeł, ale tutaj sięga po fikcyjny element, tłumacząc to brakiem zachowanej korespondencji. I właśnie to budzi moje pytanie: po co? Czy rzeczywiście było to potrzebne, czy raczej miało pełnić funkcję emocjonalnego „wzmocnienia” historii?
Mimo tego zabiegu książka zostaje w pamięci – przede wszystkim jako próba pokazania poetki w sposób bardziej ludzki i złożony, bez łatwych ocen i uproszczeń.

Jest to biografia, która pokazuje Marię Konopnicką nie jako pomnik, ale jako człowieka z krwi i kości, z jej relacjami, wyborami i prywatnym życiem, które wyraźnie wykracza poza szkolny, uproszczony obraz. Magdalena Grzebałkowska pisze w sposób bardzo angażujący, reporterski, dzięki czemu czyta się tę historię jak opowieść, a nie klasyczną biografię.
Jednocześnie mam bardzo...

Ta biografia wciąga i czyta się ją zadziwiająco szybko.
Konopnicka pokazana jest jako osoba zmagająca się z codziennością, problemami rodzinnymi. To osoba która ciągle oodrózuje po Europie i wieczne narzeka na a brak pieniędzy brzydka pogodę ,miejscowych.Ciezko uwierzyć że tylko to pisał do dzieci a jednak takie fragmenty wybrala autorka. Konopnicka to feministka która za taką nie uważa.. Ciekawa osoba

Ta biografia wciąga i czyta się ją zadziwiająco szybko.
Konopnicka pokazana jest jako osoba zmagająca się z codziennością, problemami rodzinnymi. To osoba która ciągle oodrózuje po Europie i wieczne narzeka na a brak pieniędzy brzydka pogodę ,miejscowych.Ciezko uwierzyć że tylko to pisał do dzieci a jednak takie fragmenty wybrala autorka. Konopnicka to feministka...

W ocenie biografii njtrudniejszą rzeczą jest ocena książki, a nie życiorysu. Niektóre postaci są w końcu samograjami i ktokolwiek by o nich nie napisał, byłoby to co najmniej przyzwoite.
Czy biografia Marii Konopnickiej do takich się zalicza? Ciężko powiedzieć. Nie była pospolita, ale czy usiana niesamowitymi wydarzeniami, zwrotami akcji i historiami rodem z thrillera? Chyba nie. Tak naprawdę było to życie osoby, której imię przetrwa stulecia, ale którego jednak większość było życiem na kredyt, zmaganiem się z problemami rodzinnymi, tułaczką po Europie i chorobą, która lata względnej stabilności i rozpoznawalności na starość zamieniły raczej w nieprzyjemne doświadczenia.
Jako osoba Konopnicka fascynuje mnie swoją postawą feministki, która nie była feministką i wierzącą, która nie była wierząca. Jest w niej wiele dychotomii, ale na pewno nie hipokryzji. Była w swoim podejściu do świata, zaborców, polskości, cierpiących osobą stałą i porywała tłumu (choć innym tłumom się skrajnie nie podobała).
Cieszę się, że 16 lat po ukończeniu szkoły jej imienia dowiedziałem się czegoś więcej niż "Maria Konopnicka wielką poetką była".

W ocenie biografii njtrudniejszą rzeczą jest ocena książki, a nie życiorysu. Niektóre postaci są w końcu samograjami i ktokolwiek by o nich nie napisał, byłoby to co najmniej przyzwoite.
Czy biografia Marii Konopnickiej do takich się zalicza? Ciężko powiedzieć. Nie była pospolita, ale czy usiana niesamowitymi wydarzeniami, zwrotami akcji i historiami rodem z thrillera?...

Magdalena Grzebałkowska, Autorka świetnych biografii Zdzisława i Tomasza Beksińskich, Krzysztofa Komedy i księdza Jana Twardowskiego tym razem wzięła na warsztat Marię Konopnicką.Autorka nie tworzy klasycznej, suchej biografii, lecz raczej dynamiczny reportaż historyczny, pełen detali, kontekstów i emocji. Dzięki temu czytelnik otrzymuje nie tyle uporządkowaną opowieść, ile wielowymiarowy portret kobiety uwikłanej w realia swojej epoki.Autorka odchodzi od pomnikowego wizerunku Konopnickiej i pokazuje ją jako osobę z krwi i kości – matkę, partnerkę, pisarkę, ale też kobietę podejmującą trudne i często kontrowersyjne decyzje. Poznajemy ją jako osobę niezależną, odważną, a jednocześnie pełną sprzeczności. Taki sposób narracji sprawia, że bohaterka przestaje być jednowymiarową „autorką Roty”, a staje się postacią zaskakująco współczesną.

Świetna pozycja, podobnie jak wszystkie Magdaleny Grzebałkowskiej.

Polecam

Magdalena Grzebałkowska, Autorka świetnych biografii Zdzisława i Tomasza Beksińskich, Krzysztofa Komedy i księdza Jana Twardowskiego tym razem wzięła na warsztat Marię Konopnicką.Autorka nie tworzy klasycznej, suchej biografii, lecz raczej dynamiczny reportaż historyczny, pełen detali, kontekstów i emocji. Dzięki temu czytelnik otrzymuje nie tyle uporządkowaną opowieść,...

Czyta się bardzo dobrze- język i styl autorki bardzo mi odpowiada. Świetnie oddaje realia czasów, w jakich żyła Konopnicka. Natomiast sama Konopnicka nie jawi mi się jako ciekawa postać. Nie widać, aby czerpała radość i pasję z pisania. Raczej wygląda to tylko na sposób zarabiania pieniędzy. Zadeklarowana antysemitka. Nie widać w niej silnych uczuć matczynych, a przynajmniej nie do wszystkich swoich dzieci. Także Dulębianka to bardziej jak jej opiekunka niż partnerka, do której żywiła uczucia.

Czyta się bardzo dobrze- język i styl autorki bardzo mi odpowiada. Świetnie oddaje realia czasów, w jakich żyła Konopnicka. Natomiast sama Konopnicka nie jawi mi się jako ciekawa postać. Nie widać, aby czerpała radość i pasję z pisania. Raczej wygląda to tylko na sposób zarabiania pieniędzy. Zadeklarowana antysemitka. Nie widać w niej silnych uczuć matczynych, a...

Biografia Marii Konopnickiej wciąga niczym XIX-wieczna powieść obyczajowa. Przedstawia z jednej strony życie naznaczone niepowodzeniami, tułaczką i niedostatkiem, z drugiej zaś jej niezależny, niełatwy charakter. Wybiórcze oddanie rodzinie, brak akceptacji niektórych, sprawiających problemy dzieci, jej wieczne narzekania i niezadowolenie nie wzbudzały sympatii. Z pewnością przeczyny tego stanu wynikały ze swoistego rozdarcia między koniecznością zarabiania na utrzymanie swoje i rodziny a potrzebą tworzenia zgodnie z własnym sumieniem.
Jej ogromny dorobek dziś w dużej mierze uległ zapomnieniu, choć niektóre dzieła przeszły do historii i stały się symbolami.
To nie była łatwa lektura, ale dzięki ogromnej pracy autorki i jej spojrzeniu, była dla mnie czymś więcej niż tylko historią. Przywróciła poetce ludzki wymiar i charakter.
.

Biografia Marii Konopnickiej wciąga niczym XIX-wieczna powieść obyczajowa. Przedstawia z jednej strony życie naznaczone niepowodzeniami, tułaczką i niedostatkiem, z drugiej zaś jej niezależny, niełatwy charakter. Wybiórcze oddanie rodzinie, brak akceptacji niektórych, sprawiających problemy dzieci, jej wieczne narzekania i niezadowolenie nie wzbudzały sympatii. Z pewnością...

Do biografii raczej się zmuszam i często mnie nużą natłokiem informacji. Książkę pani Grzebałkowskiej przeczytałam niemal jednym tchem. Wyróżnia się lekkością narracji, ciekawym przedstawieniem tła historycznego oraz ducha epoki, i oczywiście pięknym portretem Marii. Lubie i cenię piękne, dobrze napisane ,wartościowe książki. Polecam serdecznie i dziękuję.

Do biografii raczej się zmuszam i często mnie nużą natłokiem informacji. Książkę pani Grzebałkowskiej przeczytałam niemal jednym tchem. Wyróżnia się lekkością narracji, ciekawym przedstawieniem tła historycznego oraz ducha epoki, i oczywiście pięknym portretem Marii. Lubie i cenię piękne, dobrze napisane ,wartościowe książki. Polecam serdecznie i dziękuję.

Nie ocenię merytorycznie, gdyż się nie czuję się na siłach, ale muszę przyznać, że nie jest to książka dla każdego. Sięgnęłam po nią nie dlatego, że jestem fanką Konopnickiej, tylko dlatego, że lubię czytać autobiografie i poznawać bliżej osoby, które wniosły choć niewielki wkład do naszego dziedzictwa.
Książki nie czyta się łatwo, były rozdziały, które wręcz pochłaniałam, ale były i takie, które czytałam dłużej, bo mnie nużyły.
Zastanawiam się czy dobrze zrobiłam sięgając po tą pozycję. Nie oceniam jej dorobku, bo to jest oczywiste, że na tym polu odniosła sukces, ale jako osoba Maria jawi mi się jako wiecznie narzekająca, wymagająca i chimeryczna osoba, która poświęciła się mężowi i dzieciom. Ale...... kiedy tylko mogła to natychmiast uciekła od obowiązków i pomimo ciężkiej pracy, którą wykonała (pracowała, żeby utrzymać rodzinę) to jakoś nie potrafię o niej ciepło myśleć.
Z jednej strony trudna sytuacja materialna, potrzeba wspierania finansowego dzieci, a z drugiej strony - wieczne podróże (tak wiem, dla podratowania zdrowia) i pretensje, że naród jej nie wspomaga. Spędzała czas w Austrii, we Włoszech, w Saksonii, Bawarii, Szwajcarii, Francji i Belgii. Rzeczywiście biedna ;)

Nie ocenię merytorycznie, gdyż się nie czuję się na siłach, ale muszę przyznać, że nie jest to książka dla każdego. Sięgnęłam po nią nie dlatego, że jestem fanką Konopnickiej, tylko dlatego, że lubię czytać autobiografie i poznawać bliżej osoby, które wniosły choć niewielki wkład do naszego dziedzictwa.
Książki nie czyta się łatwo, były rozdziały, które wręcz pochłaniałam,...

Zastanawiam się, co było przyczyną tego, że (mimo wszystko) dość mało tu Konopnickiej. Czy to, że rodzina postarała się, by spalić niewygodne listy? Bardzo dużo w tej książce tła społecznego, końcówka 19w. na ziemiach polskich - jak dla mnie szalenie interesujące. No i na tle tego Konopnicka wiecznie w podróży, wiecznie narzekająca, wiecznie coś załatwiająca dla dzieci i pisząca hurtowo na kolanie. Trzeba się naprawdę urodzić z talentem, żeby w takich warunkach tak dużo tworzyć. Ciekawa pozycja, łatwa w odbiorze, szybko się czyta, wiele interesujących faktów z historii Polski i życia kulturalnego tamtej epoki, ale jak ktoś już tu napisał - brakowało przypraw. Ja lubię mocniejsze smaki.

Zastanawiam się, co było przyczyną tego, że (mimo wszystko) dość mało tu Konopnickiej. Czy to, że rodzina postarała się, by spalić niewygodne listy? Bardzo dużo w tej książce tła społecznego, końcówka 19w. na ziemiach polskich - jak dla mnie szalenie interesujące. No i na tle tego Konopnicka wiecznie w podróży, wiecznie narzekająca, wiecznie coś załatwiająca dla dzieci i...