Profil użytkownika: chochlik_ksiazkowy

23 grudnia Ryszard wybrał się do lasu po choinkę. Była to swego rodzaju rodzinna tradycja. Pojechał, zaginął na 25 lat i niespodziewanie wrócił. Do tego nie miał świadomości, że minęło tyle lat. Sprawą zajmuje się jego syn Piotr, który w między czasie został policjantem. Zagadkę próbuje też rozwikłać psychiatra, który się nim zajmuje.

Lubię prozę Śmielaka, mimo pewnych jej mankamentów. Mam już za sobą dwie inne pozycje, które mi się podobały. Cenię jego sposób snucia opowieści i pod tym względem się nie zawiodłam. Styl autora jest naprawdę dobry i przyjemny w odbiorze. Dzięki temu ta książka się obroniła w mojej opinii.

Bo niestety historia była ciężko strawna. Początek był świetny i zapowiadał coś naprawdę dobrego. Sama idea była naprawdę interesującym pomysłem. Szkoda, że nie przełożyło się to na dalsze rozwinięcie.

Jakoś nie mogłam uwierzyć w opisywane wydarzenia. Im było dalej, tym było mi gorzej przyjąć kolejne elementy serwowane przez autora. I już nawet nie chodzi o to, że historia jest mocno gorzka czy przewidywalna, ale to wydarzenia, które trudno było mi zaakceptować jako wiarygodne.

Ostatecznie książkę polecam, bo mimo wszystko czyta się to dobrze. Trzeba tylko przymknąć oko na pewne mankamenty.

23 grudnia Ryszard wybrał się do lasu po choinkę. Była to swego rodzaju rodzinna tradycja. Pojechał, zaginął na 25 lat i niespodziewanie wrócił. Do tego nie miał świadomości, że minęło tyle lat. Sprawą zajmuje się jego syn Piotr, który w między czasie został policjantem. Zagadkę próbuje te...

Rozwiń

Zwiń

Pietro Gerber jest psychologiem dziecięcym, który specjalizuje się w hipnozie. Pewnego dnia dzwoni do niego koleżanka po fachu z Australii z prośbą o pomoc pacjentce, która przyjechała do Florencji przypomnieć sobie traumatyczne wydarzenia z wczesnego dzieciństwa. Pietro nie wie, że przyjmując tę kobietę na sesje, zaczyna grę, która będzie miała dla niego znacznie większe znaczenie, niż może się spodziewać. Ich relacje wykroczą daleko poza układ lekarz – pacjentka. Sam Pietro trafi tym samym na skraj szaleństwa.

To była świetna historia przedstawiona za pomocą mozaiki wspomnień dziecka ukrytego w podświadomości dorosłej kobiety. Autor umiejętnie lawiruje między faktami z życia bohaterki a urojeniami umysłu. Nawet nie zauważamy, kiedy zostajemy wciągnięci w grę pomiędzy doktorem a pacjentką.

Z początku nie zdajemy sobie sprawy, że w ogóle mamy do czynienia z jakąś intrygą, która powoli wyłania się wraz z wszechogarniającym szaleństwem.

Byłam zaskoczona jak bardzo mnie ta historia pochłonęła. Autor zbudował świetny klimat niedopowiedzenia i tajemnicy. Główny bohater niby jest zwykłym psychologiem, a jednak ma w sobie pewien magnetyzm.

Do tego całość jest napisana bardzo sprawnie i dynamicznie, bardzo przyjemnym językiem. To wszystko daje nam świetną lekturę. Na pewno sięgnę po kolejne książki autora, bo jestem ciekawa innych jego pozycji.

Pietro Gerber jest psychologiem dziecięcym, który specjalizuje się w hipnozie. Pewnego dnia dzwoni do niego koleżanka po fachu z Australii z prośbą o pomoc pacjentce, która przyjechała do Florencji przypomnieć sobie traumatyczne wydarzenia z wczesnego dzieciństwa. Pietro nie wie, że przyj...

Rozwiń

Zwiń

Po ostatnich burzliwych wydarzeniach detektyw Norbert Krzyż unika wszelkich niebezpieczeństw. Dorabia sobie sprzedażą rękodzieła i nawet stara się być ojcem, choć z miernym skutkiem. Do momentu, kiedy przychodzi do niego dawno niewidziany adwokat , wszystko szło znośnie. Bo zlecenie, które przyjął zrujnowało wszystko. Mistycyzm, tajemnice, samobójstwa, zaginiona matka i prawdziwi psychopaci – z tym przyjdzie się mierzyć Norbertowi.

Od samego początku tę serię czytam z pewnego sentymentu. Akcja dzieje się w okolicy, którą dobrze znam i lubię czytać książki, które się tu dzieją. Trochę szkoda, że tak niewielu autorów umiejscawia fabułę w Beskidach, skoro są one takim wdzięcznym miejscem z wieloma ciekawymi lokalizacjami. A tej serii szkoda mi wybitnie, bo drzemie w niej bardzo zmarnowany potencjał.

Od samego początku miałam poczucie chaosu i lekko zagubionej fabuły, a głównego bohatera po prostu nie da się polubić. Jest niekończącą się marudą, który narzeka dosłownie na wszystko i cały czas się nad sobą użala. Prowadzenie śledztwa polega u niego głównie na powtarzaniu głównych elementów układanki, dodając do tego kolejne elementy. Nie czuję tu w ogóle tego, żeby to działało, (czy tu w ogóle jest jakieś śledztwo?). Do tego absurd goni absurd i to takiego kalibru, że nawet nie miałam siły ich negować.

Jest to trzecia część przygód detektywa i trzeci raz autor odnosi się do tego samego schematu. Rozumiem, że sprawdziło się za pierwszym razem i drugim, ale za trzecim razem? Do tego autor ma wyraźnie problem z kończeniem. Już sądziłam, że to już, ale nie! Kolejny rozdział i potem kolejny. I każdy następny miałam wrażenie mnie bardziej rozczarowywał.

Obawiam się, że nie będzie już kolejnego spotkania z autorem. Chociaż może się okaże, że kolejny tom (a ten jest już w przygotowaniach, z tego co widzę), będzie jednak lepszy? Może poczekam na opinie? Nie lubię się tak zrażać, ale tu mam wrażenie, że dałam dość duży kredyt zaufania, który nie został wykorzystany.

Po ostatnich burzliwych wydarzeniach detektyw Norbert Krzyż unika wszelkich niebezpieczeństw. Dorabia sobie sprzedażą rękodzieła i nawet stara się być ojcem, choć z miernym skutkiem. Do momentu, kiedy przychodzi do niego dawno niewidziany adwokat , wszystko szło znośnie. Bo zlecenie, które...

Rozwiń

Zwiń

W bieszczadzkiej wsi Rosochate deweloper rozpoczyna budowę hotelu. Z pozoru niewinne działania prowadzą do tragedii. Miejscowa legenda głosi, że w zagajniku zwanym Reglem żyją mityczne demony, a ten miał zostać wycięty. Widząc to jedna z mieszkanek wsi dostała lekkiego zawału, co sprowokowało jej syna Oskara do powrotu do domu. W tym czasie w zagajniku ginie stróż, który miał pilnować terenu. Dawne tragedie i tajemnice wyłaniają się wraz z wycinką drzew.

Po tę pozycję sięgnęłam głównie dlatego, że naprawdę podobała mi się „Osada” tego autora. Muszę też przyznać, że dostrzegam pewne podobieństwa między tymi książkami, co uczyniło tę lekko przewidywalną.

Lubię taki lekko klaustrofobiczny klimat małej wioski, gdzie wszyscy się znają i nic nie da się ukryć. Do tego wszystko jest podsycane mrocznymi wydarzeniami, nie tylko współczesnymi, ale też tymi z przeszłości, które gdzieś się tam przewijają. Chyba nawet można stwierdzić, że te retrospekcje robią prawdziwy klimat.

Dodajmy do tego świetnie napisanych bohaterów, którzy stanowią główny atut tej książki. Przyznam też, że postaci i ich perypetie są ciekawsze niż sama intryga. Ich przeszłość i to co miało ich spotkać mnie bardziej interesowało niż sama osnowa wydarzeń. Dzięki temu właśnie autor nadrobił mankamenty fabularne.

Bo nie będę ukrywać, że intryga była tu troszkę przewidywalna, zwłaszcza jeżeli czytało się wcześniej „Osadę”. Zakończenie jest w lekko hollywoodzkim stylu, co nawet mi się podobało, zwłaszcza w połączeniu z bieszczadzkim klimatem, co dało ciekawy efekt.

W bieszczadzkiej wsi Rosochate deweloper rozpoczyna budowę hotelu. Z pozoru niewinne działania prowadzą do tragedii. Miejscowa legenda głosi, że w zagajniku zwanym Reglem żyją mityczne demony, a ten miał zostać wycięty. Widząc to jedna z mieszkanek wsi dostała lekkiego zawału, co sprowokow...

Rozwiń

Zwiń

Ktoś zaatakował jedno z najważniejszych polskich dóbr narodowych i religijnych: obraz Matki Boskiej Częstochowskiej. Definitor zakonu paulinów podejrzewa, że za zamachem stoi tajemnicza sekta. Poproszono o pomoc prokuratora IPN Jakuba Kanię, który zaczyna śledztwo prowadzące do Paryża, a potem na Opolszczyznę, gdzie swego czasu obraz ukryto, a teraz znajduje się tam jego kopia. Tylko czy aby na pewno to tylko kopia?

Uwielbiam styl pisania Macieja Siembiedy. Ma bardzo lekkie pióro, a styl pisania jest niezwykle plastyczny. Pióro w jego rękach jest niczym pędzel, którym maluje obrazy w mojej wyobraźni. A to wszystko powoduje, że całość jest bardzo przyjemna w odbiorze.

Przedstawiona intryga z jednej strony była trochę przewidywalna, ale też miała zaskakujące zwroty akcji. Miałam małe poczucie chaosu, ale też odniosłam wrażenie, jakby fabuła płynęła naturalnym rytmem, a ja byłam tylko jej niemym świadkiem. Zdecydowanie mi się to wrażenie podobało!

Niezmiennie polecam cykl o Jakubie Kani. Każdy tom był naprawdę dobry i daje wiele radości czytelnikowi!

Ktoś zaatakował jedno z najważniejszych polskich dóbr narodowych i religijnych: obraz Matki Boskiej Częstochowskiej. Definitor zakonu paulinów podejrzewa, że za zamachem stoi tajemnicza sekta. Poproszono o pomoc prokuratora IPN Jakuba Kanię, który zaczyna śledztwo prowadzące do Paryża, a ...

Rozwiń

Zwiń

Kociołek wraz z Sarą zostali zaproszeni na bal u księżnej Yanny. Udali się do Dymu, wystroili i nastawieni na szampańską zabawę udali się do pałacu. Bo co może się wydarzyć na balu? Tylko coś się dzieje z Sarą, Żychłoń się wystroił i zamierza tańczyć, Zwierzak gdzieś się zgubił, a co gorsze nie tylko on.

To było rewelacyjne! Na wielu poziomach! Przede wszystkim Mortka sprawił, że to my, czytelnicy decydujemy o przebiegu historii. Daje to niesamowite wrażenie, a opowieść może mieć wiele przebiegów. Jest to zrealizowane genialnie!

Jest tu też wszystko to, co lubię u Mortki: wartka akcja, rubaszny język, humor i oczywiście moi ulubieni bohaterowie.

Gdzieś w tej zabawnej historii przewinął się jednak poważny i trudny temat – depresja. Przyznam, że autor rozegrał to z smakiem i odwagą, za podjęcie się tego wątku.

Opowiadanie polecam przeczytać po całym cyklu o Kociołku lub chociaż po „Siódmym Życzeniu”. Jest to o tyle ważne, że to opowiadanie zdradza zakończenie ostatniego tomu.

Kociołek wraz z Sarą zostali zaproszeni na bal u księżnej Yanny. Udali się do Dymu, wystroili i nastawieni na szampańską zabawę udali się do pałacu. Bo co może się wydarzyć na balu? Tylko coś się dzieje z Sarą, Żychłoń się wystroił i zamierza tańczyć, Zwierzak gdzieś się zgubił, a co gors...

Rozwiń

Zwiń

Ile istnień trzeba poświęcić, aby ocalić ludzkość? Jak daleko można się posunąć? Thomas już wie, że ludzie DRESZCZu zrobią wszystko, by opracować lek na Pożogę. Wie też, że nie może im ufać. Razem z towarzyszami musi stanąć do ostatniej próby, by przetrwać.

Powiem krótko: to było dobre! A nawet bardzo dobre. James Dashner potrafi budować napięcie, które trzyma do ostatnich stron. Do tego rewelacyjnie opisuje sceny akcji, które są wręcz hollywoodzko plastyczne.

Zakończenie trylogii zostawia nas z pytaniami bez odpowiedzi i kilkoma otwartymi wątkami. Podobał mi się ten efekt niedokończenia i niedopowiedzenia. Dzięki temu pozostawiono mnie z przyjemnym uczuciem niedosytu. A to przełożyło się na to, że książka została ze mną na dłuższy czas po zakończonej lekturze.

Jeszcze nie do końca poznajemy wykreowany świat, który ma w sobie wiele tajemnic. Ostatecznie przedstawiona wizja mocno przemawiała do mojej wyobraźni swoim prawdopodobieństwem.

Wisienką na torcie są bohaterowie, rewelacyjnie nakreśleni, z genialną strefą emocji. Ani przez chwilę nie miałam poczucia oderwania od rzeczywistości. A dodajmy, że zakończenie było bardzo epickie.

Na koniec dodam tylko, że ta książka nie ma za wiele wspólnego z filmem, który powstał parę lat temu. Przede wszystkim jest dużo lepsza i ciekawsza, więc jak ktoś ma wątpliwości, to zapewniam, że film niewiele zdradza z fabuły książkowej.

Ile istnień trzeba poświęcić, aby ocalić ludzkość? Jak daleko można się posunąć? Thomas już wie, że ludzie DRESZCZu zrobią wszystko, by opracować lek na Pożogę. Wie też, że nie może im ufać. Razem z towarzyszami musi stanąć do ostatniej próby, by przetrwać.

Powiem krótko: to było dobre! ...

Rozwiń

Zwiń