Piramidy

Podobała mi się - nieco bardziej część o skrytobójcach niż o życiu w świecie starożytnych wierzeń egipskich. Tą część można śmiało przeczytać zupełnie oddzielnie, jako niezwiązaną z żadną serią Świata Dysku.

Podobała mi się - nieco bardziej część o skrytobójcach niż o życiu w świecie starożytnych wierzeń egipskich. Tą część można śmiało przeczytać zupełnie oddzielnie, jako niezwiązaną z żadną serią Świata Dysku.

Kolejna odsłona Świata Dysku, będącą pozornie lekka i pełna absurdu satyrą, a tak naprawdę niesie w sobie ciężar gorzkiej refleksji. 

Tym razem Sir Terry zabrał mnie do Djelibeybi, krainy nietypowej (a jakżeby inaczej),bowiem kraina ta utknęła poza czasem, a przeszłość nie ustępuje miejsca przyszłości. Głównym bohaterem jest Teppic, wracający z Ankh-Morpork miasta chodu i cynizmu, a powrót ten ma na celu objecie tronu po ojcu. Jak to z władza bywa, jest ona dość kapryśna i tym razem okazuje się, że ów władza jest tylko pozorna, ponieważ prawdziwym władcą jest kapłan Dios i to on trzyma piecze nad tym, by wszystko było tak jak dotychczas, a skutki tego są mówiąc delikatnie słabe.

Tytułowe piramidy mają tutaj znacznie poszerzoną role poza bycia grobowcami, ponieważ to machiny zakrzywiające rzeczywistość. Czas ulega w nich załamaniu, historia się zapętla, umarli nie odchodzą, słowem dzieje się i to sporo. Ta koncepcja otwiera pole do zabawy filozofią przy zachowaniu swojej okraszonej satyrą formy.

Pod względem humoru Pratchett niezmiennie mnie nie zawodzi, jest ironicznie i refleksyjnie nawet jeśli pytania o kozy i religię, czy żółwie i filozofię, albo dlaczego matematyka rozwija się w gorącym klimacie, wydają się absurdalne to w tym wszystkim jest metoda i logika, mimo że pozornie może wydawać się zupełnie inaczej.

To historia o konflikcie między tradycją, a zmianami, historia pokazuje, jak kurczowe trzymanie się przeszłości może być niebezpieczne. W skali wszystkich powieści autora mniej tu barwnych postaci, ale więcej tematycznej intymności i pola do rozważań. Autor oddał w moje ręce powieść zabawną, refleksyjna i głęboką tematycznie, w której śmiech przeplata się refleksją.

Kolejna odsłona Świata Dysku, będącą pozornie lekka i pełna absurdu satyrą, a tak naprawdę niesie w sobie ciężar gorzkiej refleksji. 

Tym razem Sir Terry zabrał mnie do Djelibeybi, krainy nietypowej (a jakżeby inaczej),bowiem kraina ta utknęła poza czasem, a przeszłość nie ustępuje miejsca przyszłości. Głównym bohaterem jest Teppic, wracający z Ankh-Morpork miasta chodu i...

Nie powiedziałabym, że to najlepsza książka Pratchetta od czasu poprzedniej. Dobrze się bawiłam podczas czytania, historia przepełniona była absurdem, ironią i inteligentnym humorem, ale inne podobały mi się bardziej.
W powieści autor mocno skupia się na motywach związanych ze starożytnym Egiptem, dodając do nich sporą dawkę fizyki kwantowej. Jeśli ktoś lubi te motywy, to myślę, że książka może bardziej przypaść do gustu.

Nie powiedziałabym, że to najlepsza książka Pratchetta od czasu poprzedniej. Dobrze się bawiłam podczas czytania, historia przepełniona była absurdem, ironią i inteligentnym humorem, ale inne podobały mi się bardziej.
W powieści autor mocno skupia się na motywach związanych ze starożytnym Egiptem, dodając do nich sporą dawkę fizyki kwantowej. Jeśli ktoś lubi te motywy, to...

Określam siebie fanką Świata Dysku, jednak wcześniej zdarzyło mi się czytać tylko książki należące do jakiegoś cyklu i to był ewidentnie błąd. Piramidy czytane jako siódma część serii wieloksięgu Pratchetta absolutnie mnie zachwyciły. Z początku spodobała mi się przede wszystkim część, która opisywała tajniki kształcenia skrytobójców i ich studenckie życie, mogliśmy śledzieć etapy dorastania Teppica i jego naukę u boku mistrzów fachu. Bardzo lubię Ankh Morpork, miasto pachnącej specyficznie rzeki, więc wszystko co się dzieje w jego okolicach zawsze dostaje ode mnie dodatkowe plusiki. Potem jednak przenosimy się do Djelibeybi, pustynnego miasta piramid i szczerze mówiąc, ta zmiana klimatu i perspektywy daje tutaj bardzo fajny efekt - na świecie ogólnie mamy Wiek Kobry, czy tam Nietoperza (bohaterowie nie są w tej kwestii zgodni),w Djelibeybi panuje jednak zawsze teraz, od tysiącleci. Z roku na rok nic nie zmienia się w tym podstarzałym kraju, w którym ludźmi rządzą faraonowie, określani również bogami, mieszkańcy nie znają pojęcia kanalizacja, a spanie na kamieniu jest dla nich największym luksusem. Do tego zasypanego piachem kraju wraca po studiach Teppic, aby rządzić swoim ludem, po tym jak jego ojcu zwyczajnie się zmarło. Okazuje się jednak, że rządzenie nie jest takie proste, ponieważ za każdą decyzją i tradycją stoi wiekowy kapłan Dios, który tak naprawdę włada tą krainą.

Główny bohater próbując jakoś pogodzić bycie władcą z ratowaniem pewnej podręcznej, a jednocześnie z nocnym życiem skrytobójcy, wpada w wir przygód, do którego kluczem są a jakże, piramidy. A piramidy w świecie Prattchetta mają moc - mogą zamienić wymiary miejscami, bądź tak zakręcić w czasie, że nie wiadomo już, co jest teraźniejszością. Jesteśmy więc świadkami niesamowitych wydarzeń - cała kraina znika z mapy, na świat zstępują prawdziwi bogowie, a z martwych powstają całe dynastie faraonów. W tym wszystkim nie zabrakło również miejsca dla wielbłądów, które jak się okazuje, mają w tym wszystkim nie lada udział, a to za sprawą tego, że są matematycznymi geniuszami. Krótko rzecz ujmując, wszystko jest tutaj szalone i pełne humoru, jakże miało by być inaczej w świecie stworzonym przez Pratchetta. Ta książka była dla mnie wspaniałą przygodą, odsłoniła przede mną Świat Dysku jakiego nie znałam, zapewniając kilka godzin naprawdę wartościowej rozrywki. Nieodmienne polecam, jak zawsze.

Określam siebie fanką Świata Dysku, jednak wcześniej zdarzyło mi się czytać tylko książki należące do jakiegoś cyklu i to był ewidentnie błąd. Piramidy czytane jako siódma część serii wieloksięgu Pratchetta absolutnie mnie zachwyciły. Z początku spodobała mi się przede wszystkim część, która opisywała tajniki kształcenia skrytobójców i ich studenckie życie, mogliśmy...

Nic szczególnego jeśli chodzi o świat dysku, książka przede wszystkim przygodowa, gdzie łatwo się zgubić.
Na pochwałę zasługują na pewno niektóre z pomysłów i trafne obserwacje na temat filozofii i filozofów.

Nic szczególnego jeśli chodzi o świat dysku, książka przede wszystkim przygodowa, gdzie łatwo się zgubić.
Na pochwałę zasługują na pewno niektóre z pomysłów i trafne obserwacje na temat filozofii i filozofów.

Piramidy to dla mnie pewne przełamanie i powiew świeżej bryzy w Świecie Dysku, gdyż akcja rozgrywa się w królestwie gorących piasków przeciętych tylko nitką wypełnionej krokodylami leniwie płynącej rzeki. Już sama tak drastyczna zmiana miejsca akcji sprawiła, że czytało mi się to lepiej niż wcześniejsze "Trzy wiedźmy". Poznajemy przy tym bardzo ciekawe tajniki pracy skrytobójców, dowiadujemy się, że wielbłądy są ważniejsze niż piramidy i po raz kolejny dostajemy dowód, że jakich nie wybralibyśmy sobie studiów to i tak na koniec lądujemy w biznesie prowadzonym przez rodziców. Ciekawi bohaterowie, zabawne perypetie i kilka innych rzeczy. Polecam!

Piramidy to dla mnie pewne przełamanie i powiew świeżej bryzy w Świecie Dysku, gdyż akcja rozgrywa się w królestwie gorących piasków przeciętych tylko nitką wypełnionej krokodylami leniwie płynącej rzeki. Już sama tak drastyczna zmiana miejsca akcji sprawiła, że czytało mi się to lepiej niż wcześniejsze "Trzy wiedźmy". Poznajemy przy tym bardzo ciekawe tajniki pracy...

Piramidy to wyjątkowa pozycja w Świecie Dysku, różniąca się od innych książek tego cyklu. Mniej tu typowej magii i znanych postaci, a więcej motywów związanych z Egiptem, Troją i starożytnymi budowlami. Spotykamy mumie, koty i wątki balsamowania, a jedynie początek książki wiąże się bezpośrednio ze Światem Dysku.

Książka jest ciekawa, choć od pewnego momentu łatwo przewidzieć, kto jest głównym „antagonistą”.

Piramidy to wyjątkowa pozycja w Świecie Dysku, różniąca się od innych książek tego cyklu. Mniej tu typowej magii i znanych postaci, a więcej motywów związanych z Egiptem, Troją i starożytnymi budowlami. Spotykamy mumie, koty i wątki balsamowania, a jedynie początek książki wiąże się bezpośrednio ze Światem Dysku.

Książka jest ciekawa, choć od pewnego momentu łatwo...

Chociaż pojedyncze sceny czy wybrane cytaty pozostaną mi w pamięci na długo, to „Piramidy” jako całość oceniam raczej średnio. Przygoda długo się rozkręcała, poszczególne części książki wyraźnie różniły się od siebie, a dawka sci-fi momentami stawała się tak gęsta, że aż za trudna do przeżucia. Mitologia egipska, państwo religijne, fizyka kwantowa i wielbłąd-matematyk w jednym kotle? Takie mikstury tylko u Pratchetta. Miła to była lektura (jak w dwóch słowach podkreślić siedem tysięcy lat architektury, heh),ale cieszę się, że już się skończyła.

Chociaż pojedyncze sceny czy wybrane cytaty pozostaną mi w pamięci na długo, to „Piramidy” jako całość oceniam raczej średnio. Przygoda długo się rozkręcała, poszczególne części książki wyraźnie różniły się od siebie, a dawka sci-fi momentami stawała się tak gęsta, że aż za trudna do przeżucia. Mitologia egipska, państwo religijne, fizyka kwantowa i wielbłąd-matematyk w...

Humor mistrza Prachetta w tej książce jest zdecydowanie... kwantowy. A poziom absurdalności cóż, utrzymuje się w normie. Czapki z głów za ludzi żyjących w czasie przeszłym, Piramidy i wielbłądy. Tak, przede wszystkim wielbłądy.
Momentami trzeba się oderwać, by umysł zdążył przyswoić sobie serwowaną mu mieszankę śmiechu, absurdu i wyższych obliczeń matematycznych

Humor mistrza Prachetta w tej książce jest zdecydowanie... kwantowy. A poziom absurdalności cóż, utrzymuje się w normie. Czapki z głów za ludzi żyjących w czasie przeszłym, Piramidy i wielbłądy. Tak, przede wszystkim wielbłądy.
Momentami trzeba się oderwać, by umysł zdążył przyswoić sobie serwowaną mu mieszankę śmiechu, absurdu i wyższych obliczeń matematycznych

Nawiązania do Biblii, filozofii czy matematyki w tym tomie Świata Dysku są bardzo błyskotliwe i interesujące. Jeden z moich ulubionych Prattchetów, co skłania do przemyśleń do tego jak działa humor. Im człowiek więcej o czymś wie, tym często jest to śmieszniejsze.

Ogólnie wszystko zaczyna się w znajomym miejscu, czyli Ankh-Morpork, a dokładniej w szkole Gildii Zabójców. Stamtąd wyruszamy eksplorować parodię Egiptu z elementami starotestamentowej religii i nie tylko. Poza tym wyśmiewamy matematykę, matematyków i paradoksy (biedny żółw). Czego chcieć więcej? Prawdziwie pratchettowska podróż, jeśli ktoś nie wie, co to znaczy (nie wiem, czy da się to dobrze opisać),to chyba najlepiej po prostu próbować samemu.

Nawiązania do Biblii, filozofii czy matematyki w tym tomie Świata Dysku są bardzo błyskotliwe i interesujące. Jeden z moich ulubionych Prattchetów, co skłania do przemyśleń do tego jak działa humor. Im człowiek więcej o czymś wie, tym często jest to śmieszniejsze.

Ogólnie wszystko zaczyna się w znajomym miejscu, czyli Ankh-Morpork, a dokładniej w szkole Gildii Zabójców....