Michał Zgajewski

Nie nazbyt intensywnie podążamy ścieżką podejrzeń narkotykowych opartych na profesji pierwszej ofiary. Właściwie niewiele się dzieje, hipotezy pojawiają się nieśmiało. Dochodzą elementy psychiatryka, które dopiero w wielkim finale wywlekają na wierzch grę uczuć, miłość, zawiść, wrogość, nienawiść, pragnienie zemsty. No i trochę moim zdaniem zbędny, pojawia się w ten nieszczęsny Azazel i jego fani. Ma to dodać dramaturgii zdarzeniom ale ... Z pozycji dramatu: Pierwsza ofiara niejako porzucona na rzecz innych zagadek i person. Nie wiadomo, kto go zabił i dlaczego, nie ujawnia się treść materiałów kompromitujących ani kogo dotyczyły. Wychodzi na to, że opowieść nie ma na celu intrygować nas esami logiki kryminalnej a raczej jest esejem o meandrach psychiki ludzkiej i zawiłościach losów człowieka. No i trochę zbyt „gruboskórnie” nakreślone postacie, zwłaszcza „organów”, policjanta, niby zaprzyjaźnionego, a specagentów tym bardziej ( w tym przypadku nie różnią się od bandziorów, choć ci w tej książce z kolei są nieco miałcy).