Głosy Pamano

Trochę z bólem serca daję 6. Z bólem, dlatego, że autorka pięknie opisała Nową Zelandię z czasów gorączki złota i świetnie wprowadziła w klimat tych czasów. Mimo tego czułam się w pewnym momencie zmęczona historią bohaterów. Domyślam się, że wynikało to po pierwsze z ilości bohaterów przez co dosyć często musiałam wracać do pierwszej strony, żeby przypomnieć sobie, kto kim jest w tej układance. Kolejna kwestia to sama intryga przedstawiona w książce totalnie mnie nie porwała i brakowało mi efektu "wow" na koniec książki. Dodatkowo warstwa archeologiczna według mnie była źle ujęta, szczególnie dla ludzi, którzy z astrologią mają niewiele wspólnego, mogą mieć oni poczucie, że dostają niepełne dzieło (bo nie zrozumieją tej astrologicznej warstwy więc od razu zostają wykluczeni z pełnego zrozumienia bohaterów, relacji i wszystkich wydarzeń, no chyba, że wcześniej doszkolą się z astronomii i archeologii...). Miałam wrażenie, że czas poświęcony tej książce nie został nagrodzony odpowiednio. Może w złym czasie sięgnęłam po ten tytuł. Najlepiej byłoby mieć kilka wolnych dni, żeby przeczytać ją ciągiem, być może wtedy łatwiej byłoby uniknąć zagubienia...

Neuland to napisana pięknym językiem , niezwykle wielkowątkowa powieść drogi z elementami powieści historycznej ,psychologicznej i romansu. Niestety jedynie wątek romansu Doriego i Inbar pozwolił mi doczytać książkę do końca. Przypadkowe spotkanie bohaterów opisane jest głęboko i przepięknie. Ich historia , dylematy, wachlarz emocji poruszył mnie i pochłonął bez reszty. Współodczuwałam z każdym z nich osobno .I gdyby " Neuland " romansem pozostał stałby się dla mnie jedną z piękniejszych książek o trudnej miłości.

Sama nie wiem, czy wolę twórczość Christensena czy Knausgarda. Prawdę mówiąc obaj są w mojej "topce" jeśli chodzi o literaturę norweską. Wróciłam do "Odpływu" po latach. I jak przed laty książka smakowała wyśmienicie. Bo trzeba ją smakować: powoli, dokładnie, z precyzją. O takich powieściach trudno jest pisać ,są bowiem bardzo wyraziste. A zarazem ulotne. Zachwycają pojedyńczymi słowami i całymi zdaniami. Są bardzo zwyczajne i jednocześnie niezwykłe. Jeden bohater w trzech odsłonach. Nastolatek, fikcyjny"pośrednik" i dojrzały mężczyzna. Ich losy są ze sobą splecione. Nierozerwalnie. A w tym wszystkim przewijający się motyw piosenki Elli Fitzgerald " Blue Skies". Przeczytajcie.

Okładkowe hasło "powieść-katedra" to chyba najtrafniejsza i najbardziej wyczerpująca recenzja "Wyznaję" Cabre. Wciągająca historia, wielowątkowość i takie rozwiązania literackie (w jednym zdaniu Autor potrafi przenieść Czytelnika w zupełnie inne miejsce i czas) sprawiają, że ta powieść wymaga 200 procent uwagi i nie daje się czytać z lekkością. Mnie z przerwami zajęło wiele tygodni, żeby ją smakować, nie spieszyć się, jakby połapać wątki, z lekkością porozrzucane na prawie 800 stronach w praktycznie losowych na pierwszy rzut oka miejscach. Jakby Cabre pokazuje nam tutaj środkowy palec i mówi: ma być tak, jak napisałem i elo z chronologią, odmianą przez osoby, narratorem który wie wszystko albo nie wie nic, zabawa językami obcymi, punktem widzenia czyli dosłownie oczami, przez które aktualnie patrzymy na rozwój wydarzeń. A ty się Czytelniku orientuj, albo tam są drzwi. I gdzieś czasem kusiło, żeby z tych drzwi wyjściowych skorzystać. Faktycznie mamy tutaj paletę uczuć, postaci, wydarzeń, motywacji, ciągów przyczynowo-skutkowych, które przecinają się w sposób mniej lub bardziej oczywisty. Mamy ploty fabularne na które się nie godzimy, bohaterów których decyzje szarpią nasze nerwy (aż do ostatniej strony), balansujemy w wydawaniu werdyktów czy ktoś jest zły czy dobry, dyskutujemy z głównym bohaterem o naturze zła, miłości, naturze człowieka jako takiego. W moim przekonaniu, w takim ogólnym rozrachunku jest to powieść gorzka, cierpka, zostawiająca raczej niesmak w ustach. Jasne - traktuje o sprawach uniwersalnych etc. - ale jednak w moim przekonaniu Jaume Cabre w "Wyznaje" raczej gasi nam światło w pokoju zwanym "nadzieja na dobre życie" niż wykuwa w nim nowe okna, wpuszczając nieco więcej słońca. Muszę przyznać, że potrzebowałem czasu na wgryzienie się w ten styl, nie było to łatwe i tak subiektywnie ujmując: nie żałuję ale z drugiej strony nie sięgnę po nią ponownie. W sensie trochę szkoda mi czytelniczego czasu na takie katowanie jednej książki. Natomiast doskonale rozumiem wszystkie zachwyty nad "Wyznaję", też daję tutaj mocne 8/10.

Bardzo dobra książka. Problemem i przyczyną niskich ocen jest styl pisarki, wymagający ciągłej uwagi. Opowieść o dwóch przyjaciółkach i jednym morderstwie, chciałoby się napisać. To jednak tylko pretekst by ukazać głównego bohatera, czyli północno zachodni Londyn. Miejsce z którego część osób się wydostaje ,a część nie. Jednak to miejsce do końca jest w nich.

Jaume Cabre ma bardzo ciekawy styl pisania, często z nutą humoru, nawet jeśli opisywane postaci i wydarzenia nie należą do zabawnych. "Jaśnie pan" podobał mi się mniej niż "Wyznaję", nie znajdziemy w tej powieści naglych zwrotów akcji, czy szybkiego tempa. Cała historia rozgrywa się podczas ostatnich dwóch miesięcy 1799 roku, kiedy to niebo nie szczędzi Barcelonie deszczu, który jednak nie zmywa win bohaterów, ani wyrzutów sumienia. Na koniec czytelnik pozostaje z pytaniem, na które autor nie udzielił odpowiedzi, a wręcz można stwierdzić, że celowo pominął ową kwestię, chcąc być może inny wątek wysunąć na pierwszy plan. Mimo wszystko zachęcam do lektury, autor naprawdę potrafi pisać i przenosić czytelnika do wykreowanego przez siebie świata.

Amos Oz pod pretekstem rozważań na temat postaci Judasza, jego relacji z Jezusem i ich postrzegania w oczach Żydów, przedstawia nam różne poglądy na temat konfliktu izraelsko-palestyńskiego i ogólnego "prawa" Izraela do utworzenia swojego państwa na tych właśnie ziemiach. Brzmiało to dla mnie intrygująco, okazało się jednak niespecjalnie ciekawe. Zaznaczę na wstępie, że czytało mi się tę książkę dosyć dobrze, nie męczyła mnie ona zbytnio. Jest taka konserwatywna, zachowawcza, taka "po bożemu" - wiemy dokładnie, czego się po niej spodziewać i czasami taka lektura siada. Na przykład podczas upalnego lata, kiedy wylegujesz się na kocu nad rzeką, jak było w moim przypadku. Przedstawione w niej poglądy są ciekawe i z reguły dobrze uargumentowane, a z całej książki bije raczej stosunek krytyczny względem syjonizmu i nacjonalistycznych ciągotek Państwa Izrael. Natomiast całość tej powieści jest zbyt nijaka w swojej prostocie, zbyt podoba do miliona innych książek napisanych w podobny sposób. Fabuła jest aż nadto pretensjonalna, zbyt ciągnąca się i tak naprawdę nie prowadząca do nikąd. Nie intryguje, nie interesuje czytelnika. Ciężko jest zżyć się, czy kibicować jakiemukolwiek bohaterowi, ich losy nie ciekawią. Są wydmuszkami, a nie ludźmi z krwi i kości. Szczególnie mierzi główna postać kobieca, która jest jedynie zlepkiem męskich fantazji na temat kobiet jako tako. Wszystko to jest aż nadto kliszowe, a wątków na temat Judasza znajdziemy tutaj znacznie mniej, niż można byłoby się spodziewać. Kolejna książka z cyklu: "Mogłabym jej nie przeczytać i nic nie zmieniłoby to w moim życiu".

Monologi, trwanie w zawieszeniu, trauma Theo, czyli momenty kiedy zostajemy sam na sam z głównym bohaterem, to właśnie wtedy ta książka zyskuje najwięcej. Z drugiej strony dostajemy absurdalną historię, która im bliżej końca, tym bardziej nierealistyczna. Pomimo, że ta absurdalność jest oczywiście zamierzona, to wybija z imersji.

Dwa ostatnie stulecia historii Nowej Funlandii, głównie z punktu widzenia białego człowieka, rozpisane na kilka pokoleń, kilka rodzin, kilku bohaterów, w rozmaicie skonfigurowanych relacjach. Zwyczajne życie dosmaczone realizmem magicznym. Narracja klasyczna, naprzemiennie dramatyczna, zaskakującą i czasem śmieszkująca wesołością często ironiczną, nigdy rechoczącą. Fabuła pozytywistyczna, stonowana, bez sensacyjnych fajerwerków. Kreowana przez siły natury i "zwyczajne życie", wciągająca. Oprócz wątków poszczególnych postaci, głównym motywem jest spór człowieka z naturą i nierozerwalny związek natury i kultury, walczących jak dwa wilki. Kreacja bohaterów sprawna, przestrzenna, wiarygodna. Warsztat literacki we wszystkich aspektach w zasadzie bez zastrzeżeń. Powieść rzetelna, na wysokim poziomie w każdym aspekcie, warta lektury, mimo wszystko, w mojej ocenie, nie jest pozycją wybitną. 8/10

Cóż za fenomenalna powieść : niby autobiografia nader witalnego bohatera, opowiedziana jednak tak niekonwencjonalnie i tak pomysłowo, że czytelnik zastyga w niemym podziwie i rozbawieniu. Bo to książka kpiarska, ironiczna, napisana z szelmowską swadą i błyskotliwym stylem, którym nietuzinkowa postać, jaką jest Oscar Progresso opowiada o swym równie nietuzinkowym i pełnym niecodziennych wydarzeń życiu. Szczegółów wszakże nie wymienię, niech nikt nie pomawia mnie znów o spoiler, bo spoilerów z zasady nie piszę. Życiorys głównego bohatera i zarazem narratora jest tak paradoksalnie bogaty, że powoli z jego zarysów wyłania się jakaś głęboka mądrość. Wnioski, jakie przedstawia Oscar na ostatnich stronach pozwalają wierzyć, że to burzliwe życie nauczyło go jednej pięknej i głębokiej cechy : pokory. A poza tym i przede wszystkim, jak to się wspaniale czyta! Spróbujcie a nie pożałujecie.

„Dyskretny bohater” to siódma przeczytana książka tego autora. Wszystkie dotąd przeczytane książki były interesujące, chociaż nie wszystkie były dla mnie wybitne. „Dyskretny bohater” to pierwsza powieść Mario Vargasa Llosy napisana po otrzymaniu Nagrody Nobla. Może dlatego, napisał powieść dość lekką, rezygnując ze skomplikowanej narracji, wątków bezpośrednio politycznych, eksperymentów z formą i językiem. Stworzył jednak barwną powieść, pełną namiętności, intryg, zdrad i tajemnic, jest też wątek kryminalny. Osią powieści są skomplikowane relacje ojców i ich synów. Powieść toczy się dwutorowo, w odległych od siebie miejscach Peru. Oczywiście w zaskakujący sposób oba wątki się ze sobą łączą. W Piurze na północno-zachodnim krańcu Peru mieszka 55-letni Felicito Yanaque, właściciel przedsiębiorstwa transportowego. Dwoje jego dorosłych synów pracuje w tym przedsiębiorstwie. Felicito do swojego majątku doszedł sam ciężką pracą i jest człowiekiem ogólno szanowanym. Jednak posiada pewną tajemnicę, młodą kochankę, którą utrzymuje. Felicito jest człowiekiem energicznym, pracowitym, którego dni mijają dość jednakowo. Pewnego dnia znajduje na drzwiach swojego domu kopertę z listem. List jest od szantażystów, którzy żądają pieniędzy z zamian za ochronę jego, jego rodziny i firmy, inaczej grozą. Mężczyzna jest oburzony, nie zamierza spełniać żądań szantażystów i mimo ostrzeżeń zgłasza sprawę na policję. Nawet kiedy następny anonim znajduje na drzwiach domu kochanki i szantażyści zaczynają swoje groźby wprowadzać w czyn, nie zamierza się podać. Wręcz zamieszcza w gazecie ogłoszenie, w którym informuje szantażystów, że nie dostaną od niego ani grosza. Mieszkańcy Piury uważają go za bohatera, gdyż prawie wszystkie firmy przewozowe płacą haracz. On jedna realizuje jedyny spadek, który otrzymał od ojca, aby nigdy nikomu nie dał się sponiewierać. Po ogłoszeniu w gazecie i awanturze w policji policja zabrała się do pracy. Ciekawe, czy uda się im odnaleźć szantażystów? Setki kilometrów od Piury, w stolicy kraju, Limie mieszka 62-letni don Rigoberto. Posiada on jedynego syna, który niestety spędza mu sen z oczu. Jednak to nie jest jego główny problem. Rigoberto zarządzał firmą ubezpieczeniową i zamierza przejść na emeryturę, aby spełniać swoje marzenia. Właścicielem firmy jest jego serdeczny przyjaciel Ismael, wdowiec dużo od niego starszy. Ismael od lat jest skłócony ze swoimi synami, a teraz w tajemnicy bierze ślub ze swoją dużo młodszą służącą i wyjeżdża w długą podróż poślubną. Świadkiem na tym ślubie jest Rigoberto i on staje się celem ataków synów Ismaela, którzy chcą unieważnienia tego małżeństwa. Doprowadzają nawet do wstrzymania mu emerytury. Problemu nie rozwiązuje powrót nowożeńców, a wręcz sytuacja jeszcze bardziej się komplikuje. Te dwa tak różne wątki autor w sposób niesamowity łączy z sobą. Osią powieści są relacje rodzinne, szczególnie relacje ojciec – syn. Llosa serwuje nam mieszankę powieści obyczajowej, tragikomicznej, sensacyjnej i kryminału. W powieści dużo tajemnic, a także namiętności i zemsty, miłości i zdrad. Llosa tworzy barwne intrygi, wodząc czytelnika za nos. Oczywiście autor fantastycznie przedstawia peruwiańską rzeczywistość pełną kurzu i żaru, niezaradność policji i media, które wyłącznie gonią za sensacją, zacierając różnice między kłamstwem i prawdą. Pojawia się wątek podróży do Europy, jako miejsca pełnego kultury i sztuki, a także wątek polski. Mnie jednak urzekają w powieściach Llosy bohaterowie, tym razem zwykli ludzie, mający rodzinne problemy. Nie ma tutaj postaci czarno-białych, ale otrzymujemy wszystkie odmiany szarości. Świetnie zbudowana jest psychologia postaci. Poznajemy ich rozterki, obawy i emocje, czym się kierują, podejmując decyzje. Dotyczy to też postaci drugoplanowych. `Tym razem nie była to wymagająca lektura, ale miło spędzony czas przy tej książce. Kto jest dyskretnym bohaterem, pozostaję bez odpowiedzi

Wspaniała, wielowątkowa, tragiczna powieść. Okrucieństwo wojny, brud, smród, głód, opisany w sposób piękny i poetycki. Ale powieść nie jest tylko o tym, co działo się podczas wojny, w japońskim obozie jenieckim, w którym przebywa Dorrigo Evans. To historia całego życia bohatera - od dzieciństwa po śmierć. To historia o niespełnionej miłości, o pustce, o samotności, ale również o sile przetrwania. Niezwykłe jest to, w jaki sposób autor opisał dalsze losy, już po wojnie, zarówno Dorriga jak i jego oprawców. Jak mocno wybrzmiały ich światopoglądy. Jestem zachwycona tą wspaniałą powieścią. Zderzyła mnie z bólem, wyrzuciła ze strefy komfortu. Zostawiła ślad w sercu. Takich powieści sobie i Wam życzę!

Czy jesteśmy w stanie wybaczyć drugiemu człowiekowi ? czy jesteśmy na tyle silni aby psychicznie znieść skutki osobistej tragedii ? jak musi być ważny powód dla którego można by żądać narażania własnego życia by ratować inne ? Jesteśmy "kolosami", czy też "olbrzymami" w rozumieniu słów Finna Alnaesa ? Wspaniała, wielka literatura, emocjonalnie łamiący każdego Czytelnika. Historia która zostaje w naszej głowie , powieść opublikowana po raz pierwszy w 1963 roku, moje tegoroczne odkrycie , ogromnie polecam. Książka przeczytana w ramach czytelniczego wyzwania na 2023 rok.

Autor prowadzi czytelnika po meandrach wielkich ludzkich namiętności- miłości, nienawiści, strachu, pogardy, pasji, żądzy sukcesu i goryczy upadku….Pokazuje, że żadna z nich nie jest jednoznaczna, każda może niszczyć lub budować. Pyta czym jest geniusz , sukces, piękno? Nie udziela odpowiedzi uznając wagę samych pytań. Doskonała, mądra książka. Polecam. Recenzja tu: https://wojciechprzychodzki.blogspot.com/2025/02/

Czyta się szybko, choć sama opowieść nie jest łatwa. Fabuła wciągająca, ale to nie ona pozostała ze mną po lekturze. Podobało mi się, że autor potrafił rzeczy "lekkie" opisać <pięknym> topornym i oschłym językiem, a "ciężkie" miękkim i ciepłym.

Gdy biorę do czytania książkę Crummeya, wiem czego mogę się spodziewać. I nie mówię tu o fabule, ale o jej "otoczce", która sprawia, że te książki czyta się wyśmienicie. Myślę oczywiście o fantastycznych, barwnych opisach przyrody. Surowy klimat i niezwyciężone siły natury, to jest to, czego Crummey w swoich książkach nie żałuje czytelnikowi. " Pobojowisko" to wspaniała historia o miłości niespełnionej, o zawiłościach ludzkiego losu i wyborach, których należy dokonać. Jestem zachwycona tą książką. Koniecznie przeczytajcie.

Jeśli szukasz książki, która jest jak literacka maszyna czasu, to „Paryż” jest pozycją obowiązkową. To nie jest zwykła powieść historyczna – to wielowarstwowy gobelin, w którym nitki ludzkich losów splatają się nierozerwalnie z architekturą, polityką i duchem jednego z najpiękniejszych miast świata. Przeskakujemy między epokami, odkrywamy rodzinne sekrety i obserwujemy, jak błędy przodków odbijają się echem w losach ich prawnuków. Polecam, wspaniała na jesienne wieczory

Jaki ten świat mały! Bohaterowie tej powieści spotykają się nieustannie, mimo upływu lat, zmiany miejsca w rzeczywistości. I wciąż towarzyszą im emocje. Dla głównego bohatera liczy się przyjemność. Ponad wszystko... Ale potrafi ją sobie organizować i dawkować. I ma odwagę żyć tak, jak chce. Mimo kosztów, jakie musi ponosić. Przewijająca się postać tytułowej Julii spaja tę wielowątkową, osadzoną w sporej przestrzeni czasu opowieść. A jednak Janek Ruczaj, z pozoru jej najbliższy, jest ...obok Julii. Może dlatego, że do końca życia wciąż dowiaduje się o niej czegoś nowego. Znajduję też w tej książce świetnie oddane klimaty małych, zamkniętych wspólnym losem, zależnościami, trybem życia społeczności. No, i utwierdzam się w przekonaniu, że nie jesteś tym, kim jesteś, tylko tym, którego zapamiętano.

"Wśród swoich" Amosa Oza to niezwykła perełka literatury współczesnej, która przenosi czytelnika w sam środek życia w kibucu Jikhat. Oz, mistrz narracji i psychologii postaci, tworzy osiem opowiadań, które łączą się w fascynujący obraz ludzkich losów i relacji. Każda z historii w tej książce jest jak okno do duszy człowieka, ukazując jego marzenia, nadzieje, lęki i rozczarowania. Oz z niezwykłą wnikliwością przedstawia codzienne życie i emocjonalne zmagania mieszkańców kibucu, czyniąc ich problemy uniwersalnymi i bliskimi każdemu czytelnikowi. Jego styl pisania jest jednocześnie prosty i głęboki, co sprawia, że każda strona wciąga i porusza. "Wśród swoich" to książka, która skłania do refleksji nad naturą ludzkich relacji, społecznych zobowiązań i poszukiwaniem własnej tożsamości. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto ceni literaturę bogatą w emocje i mądrość życiową. Amos Oz pokazuje, że nawet w zamkniętej społeczności można odnaleźć uniwersalne prawdy o człowieku. Gorąco polecam tę książkę wszystkim, którzy szukają literatury z duszą i sercem.

Okazała się to wspaniałą podróżą do Stambułu, z której wracam w pełni usatysfakcjonowana. Życzę każdemu, aby był tak szczęśliwy jak ja, gdy czytam książki Pamuka, bo wiem wtedy, że mam do czynienia z naprawdę piękną literaturą i obawiam się wręcz, że w tym roku nic lepszego mnie już nie spotka... To była dla mnie idealna ucieczka od codzienności i ta cała epickość pozwoliła mi zanurzyć się w tureckim klimacie już od pierwszych stron. Choć od mojego zwiedzania Stambułu minął rok, to książka przywołała wszystkie wspomnienia o tym niesamowicie gwarnym i pięknym mieście. Razem z Mevlutem (niezwykle poczciwym i nieco naiwnym bohaterem) przemierzałam nocne ulice Beşiktaş czy Üsküdar... Urzekło mnie to, jak Pamuk oddał głos wielu postaciom - ta historia stała się żywa, a bohaterowie są tak "namacalni", że niemal siadają z nami przy stole, by opowiedzieć swoją wersję wydarzeń. To sprawiło, że ta potężna księga stała się lekka w odbiorze. To zdecydowanie opowieść o człowieku, który szuka prostego szczęścia, o sile kobiet w trudnym świecie i o mieście, które oddycha razem ze swoimi mieszkańcami. Czułam każdą emocję Mevluta, jego miłość, rozczarowania i tę dziwną, melancholijną więź z historią Turcji. Wyszłam z tej lektury absolutnie oczarowana i już teraz wiem, że będę do niej wracać myślami jeszcze bardzo długo.