Artykuły
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Patronat LC 
Patronat LC 
Poruszająca historia dramatu małżeńskiego opowiedziana w listach. Po siedmiu latach od rozwodu Ilana przerywa gorzkie milczenie i pisze list do byłego męża, światowej sławy wykładowcy, eksperta od fanatyzmu Aleksandra Gideona. Prosi o pomoc w sprawie ich dorastającego syna Boaza, który sprawia kłopoty. Tak rozpoczyna się między nimi intensywna korespondencja, w którą włączają się też obecny mąż Ilany, bardzo religijny, zaangażowany politycznie i pragnący odbudować Kraj, jej mieszkająca w kibucu siostra, makiaweliczny prawnik Aleksa i sam Boaz. W serii listów – emocjonalnych, ironicznych, poruszających i dowcipnych – byli małżonkowie próbują rozszyfrować „czarną skrzynkę” swego małżeństwa, które okazało się katastrofą. I wszystko wskazuje na to, że nadal będzie wywierać przemożny wpływ na ich życie.
Dzięki galerii różnorodnych, barwnych postaci Amos Oz z ogromną wrażliwością pokazuje meandry ludzkiej psychiki, zadawnione ból i cierpienie, z którymi każdy usiłuje radzić sobie na własny, ułomny sposób. Kreśli także żywy obraz współczesnego izraelskiego społeczeństwa.
Szukamy ofert...
Pod koniec 2018 roku świat obiegła wiadomość o śmierci Amosa Oza, jednego z najwybitniejszych pisarzy izraelskich. Autor „Opowieści o miłości i mroku” był wielokrotnie wymieniany w gronie kandydatów do Nagrody Nobla, a jego dzieła zostały przetłumaczone na wiele języków. Odnoszę wrażenie, że dorobek twórczy pisarza, który twierdził, iż okupacja demoralizuje zarówno okupanta, jak i okupowanego, powinien zostać doceniony przez nas, współczesnych Europejczyków.
W jednym z wywiadów Amos Oz stwierdził, że „każda rzecz, która powstaje z marzenia, staje się rozczarowaniem, gdy tylko marzenie zostanie urzeczywistnione”. Bez wątpienia historie z „Czarnej skrzynki” opowiadają o takich marzeniach, które przerodziły się w katastrofę. Nie zostało nic z miłości dwojga niegdyś bliskich sobie ludzi. Zapis rozgrywającej się tragedii odczytujemy jedynie z czarnej skrzynki pełnej pisanych do siebie po latach listów.
Amos Oz z niezwykłą precyzją kreśli sylwetki poszczególnych bohaterów, indywidualizując ich język i różnicując osobowości. Stworzona przez niego powieść epistolarna okazuje się wyjątkowo barwna, żywa i wciągająca. Każdy kolejny list stanowi nowy element w powoli zarysowującej się na oczach czytelnika układance. Pisarz zaskakuje, zmuszając do refleksji nad tym, co z pisanych na kartkach wyznań jest prawdą, a co zmyśleniem. Granice między prawdą a kłamstwem, rzeczywistością a wyobrażeniem pozostają u Oza dość płynne.
Losy postaci są nierozerwalnie złączone z historią powstania i najnowszymi losami państwa Izrael. Historią dramatyczną, burzliwą, pełną bólu. Sam pisarz mówi o swoim nowo odrodzonym państwie i jego obywatelach, że mają wiele wspólnego z Polakami: „Tutaj każdy wie lepiej. To ten anarchistyczny gen, który istniał w nas już za biblijnych czasów, kiedy prorocy kłócili się z Bogiem. Abraham targował się o los Sodomy jak handlarz używaną odzieżą; o to, ilu sprawiedliwych trzeba, żeby została uratowana”.
Korespondencja między Ilaną a jej byłym mężem Aleksandrem Gideonem aż kipi od emocji. Równie interesująca okazuje się również wymiana myśli między światowej sławy wykładowcą i ekspertem od fanatyzmu a nowym mężem wspomnianej Ilany – bogobojnym i zaangażowanym w odbudowę kraju Michaelem. Różnią się oni bardzo swoim spojrzeniem na przyszłość kraju, na relacje Żydów z Palestyńczykami.
„Czarna skrzynka” przeobraża się w wiwisekcję katastrofy rozgrywającej się na wielu płaszczyznach: osobistej, zawodowej, politycznej. Amos Os wskrzesza ginącą już sztukę epistolarną, by opowiedzieć nam prawdę o relacjach międzyludzkich. A napisana w 1987 roku książka nie traci nic ze swojej aktualności.
Ewa Szymczak
Opinia
Ta książka okazała się totalną stratą czasu. Niesamowicie nudna powieść epistolarna, która była tak nużąca, że już przed przebrnięciem przez pierwszą połową szukałam audiobooka, który pomógłby mi przebrnąć przez tę historię. Nie znalazłam niestety i kontynuowałam czytaniem z nadzieją, że chociaż na końcu będzie jakaś ciekawe zakończenie, które nada sensu mojej męczarni. Tak się niestety nie stało. Nie polecam.
Ta książka okazała się totalną stratą czasu. Niesamowicie nudna powieść epistolarna, która była tak nużąca, że już przed przebrnięciem przez pierwszą połową szukałam audiobooka, który pomógłby mi przebrnąć przez tę historię. Nie znalazłam niestety i kontynuowałam czytaniem z nadzieją, że chociaż na końcu będzie jakaś ciekawe zakończenie, które nada sensu mojej męczarni. Tak...
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to