Dom w przestworzach

„Dom w przestworzach” Gentry’ego Lee to kolejny dowód na to, że kontynuowanie cyklu o Ramie bez Arthura C. Clarke’a nie miało większego sensu. Książka niewiele ustępuje koszmarnym „Świetlanym posłańcom”, a to oznacza, że mamy do czynienia z powieścią przewidywalną, rozwleczoną i całkowicie pozbawioną dawnego uroku tej serii. Zamiast rozbudowanej wizji science fiction i świeżych pomysłów, otrzymujemy coś na kształt miałkiej space opery, która nuży już po kilkudziesięciu stronach.

Trudno uwierzyć, że to wciąż część tego samego cyklu, w którym Clarke z taką lekkością i wyobraźnią potrafił kreślić wizje obcych światów i fascynujących technologii. Lee, niestety, nie tylko nie dorównuje swojemu mistrzowi, ale wręcz kompromituje ideę serii, sprowadzając ją do banalnych wątków i bohaterów pozbawionych głębi. Czytelnik zamiast ekscytacji i poczucia tajemnicy dostaje powtarzalne schematy i sztampowe rozwiązania fabularne.

Mam wrażenie, że autor pisał tę książkę bez większego zaangażowania i bez wyobraźni, bazując jedynie na znanym szyldzie. Nic więc dziwnego, że odświeżony ostatnio przez wydawnictwo Rebis cykl w Polsce zakończono na „Tajemnicy Ramy” i nie zdecydowano się wydać tomów napisanych przez Lee. Patrząc na poziom „Domu w przestworzach”, decyzja wydawcy wydaje się całkowicie zrozumiała.

Podsumowując – to potworna strata czasu i ogromny zawód dla fanów serii. Dla mnie cykl o Ramie kończy się na „Tajemnicy Ramy” i wszystko, co powstało później, jest jedynie smutnym cieniem wielkiego dzieła Clarke’a. „Dom w przestworzach” odradzam każdemu – szkoda psuć sobie wrażenie po tak znakomitych początkach tej sagi.

„Dom w przestworzach” Gentry’ego Lee to kolejny dowód na to, że kontynuowanie cyklu o Ramie bez Arthura C. Clarke’a nie miało większego sensu. Książka niewiele ustępuje koszmarnym „Świetlanym posłańcom”, a to oznacza, że mamy do czynienia z powieścią przewidywalną, rozwleczoną i całkowicie pozbawioną dawnego uroku tej serii. Zamiast rozbudowanej wizji science fiction i...

Ocena ta sama jak w przypadku "Świetlanych posłańców". Ten tom przeczytałem tylko i wyłącznie dlatego, że żona wypożyczyła mi od razu t. 5 i t. 6.
Dramat i szkoda czasu.
Przy poprzednim tomie zastanawiałem się czy to brak Arthura C. Clarka czy autor miał trudny okres przesilenia duchowego, bo całość sprawiała wrażenie teologicznego wywodu, który przybierał formę bełkotu. Tutaj za to otrzymujemy religijny erotyk. Cykl "Rama" ma 4 tomy i koniec.

Ocena ta sama jak w przypadku "Świetlanych posłańców". Ten tom przeczytałem tylko i wyłącznie dlatego, że żona wypożyczyła mi od razu t. 5 i t. 6.
Dramat i szkoda czasu.
Przy poprzednim tomie zastanawiałem się czy to brak Arthura C. Clarka czy autor miał trudny okres przesilenia duchowego, bo całość sprawiała wrażenie teologicznego wywodu, który przybierał formę bełkotu....

Ojjj nie wiem serio co napisać, myślę, że potrzebowała bym następnej części, która na nieszczęście nie została przetlumaczona a nawet nie wiem, czy w wersji angielskiej będzie gdzieś do dostania.. mimo całego dramatyzmu, bardziej mnie ta powieść irytuje niż ciekawi. Nie rozumiem czemu zakonnica i niemiec zostali sami umieszczeni na wyspie, czemu wszyscy razem nie tworzyli społeczności, czemu wstęga ingerowała czasami a czasem nie.. oj nie wiem czy mi się to podobało, tyle tu było możliwości, cały statek, wstęga, ahhh cudo a my tu mamy przez całą książkę rozpracowywany problem seksu zakonnicy, Araba i Niemca.. masakra, taki potencjał był, straszna szkoda. Jak dla mnie może następna czecbyla by lepsza ale tego sienie dowiem, a szkoda.

Ojjj nie wiem serio co napisać, myślę, że potrzebowała bym następnej części, która na nieszczęście nie została przetlumaczona a nawet nie wiem, czy w wersji angielskiej będzie gdzieś do dostania.. mimo całego dramatyzmu, bardziej mnie ta powieść irytuje niż ciekawi. Nie rozumiem czemu zakonnica i niemiec zostali sami umieszczeni na wyspie, czemu wszyscy razem nie tworzyli...

Metry mułu i dna nie widać. Totalny gniot o niezwykle mnie irytującym katolickim (!!!!) zacięciu. Że co? W SF? No właśnie. Podciąganie tej książeczki pod świetny cykl Ramy jest uwłaczające wszystkiemu.
Parafrazując klasyka: "nie ma w języku ludzi kulturalnych słów wystarczająco..." i na tym poprzestanę.

Metry mułu i dna nie widać. Totalny gniot o niezwykle mnie irytującym katolickim (!!!!) zacięciu. Że co? W SF? No właśnie. Podciąganie tej książeczki pod świetny cykl Ramy jest uwłaczające wszystkiemu.
Parafrazując klasyka: "nie ma w języku ludzi kulturalnych słów wystarczająco..." i na tym poprzestanę.

kompletnie niepotrzebna rzecz. nie widzę cienia nawiązania do cyklu. strata czasu.

kompletnie niepotrzebna rzecz. nie widzę cienia nawiązania do cyklu. strata czasu.

"Dom w przestworzach" kończy trwający 2277 stron cykl Rama. Książka jest bezpośrednią kontynuacją "Świetlanych posłańców", przedstawiającą dalsze losy Beatrice, Johanna i Yasina. Czyta się ją bardzo dobrze pewnie dlatego, że zawiera zaskakujące zwroty akcji. Po przeczytaniu odczuwam jednak niedosyt ponieważ książka nie odpowiada na pytania, które zadaje sobie czytelnik będący świadkiem opisywanych wydarzeń. Nie udało mi się także dostrzec związku pomiędzy Ramą a Świetlanymi Posłańcami towarzyszącymi bohaterom. W moim odczuciu przedstawione losy bohaterów nie koniecznie wymagały kosmicznej scenerii. Pomimo rozczarowania, nie wybaczyłbym sobie gdybym po przeczytaniu 5 poprzednich tomów pominął ostatni.

"Dom w przestworzach" kończy trwający 2277 stron cykl Rama. Książka jest bezpośrednią kontynuacją "Świetlanych posłańców", przedstawiającą dalsze losy Beatrice, Johanna i Yasina. Czyta się ją bardzo dobrze pewnie dlatego, że zawiera zaskakujące zwroty akcji. Po przeczytaniu odczuwam jednak niedosyt ponieważ książka nie odpowiada na pytania, które zadaje sobie czytelnik...

Książka traktuje o istocie ludzkiej. Autor potraktował "obcych" jakby byli urzędnikami NFZ a bohaterów pacjentami którzy nie bardzo wiedzą jak sie odnaleźć w obcym świecie. Pachnie tu też próba opisu jakiegoś eksperymentu typu Big Brother. Ogólnie jakaś myśl z "Ramy" C. Clarka istnieje ale bez tego wielkiego pisarza G. Lee całkowicie sie pogubił. Książka ta jako jedna z b. niewielu jest irytująca.

Książka traktuje o istocie ludzkiej. Autor potraktował "obcych" jakby byli urzędnikami NFZ a bohaterów pacjentami którzy nie bardzo wiedzą jak sie odnaleźć w obcym świecie. Pachnie tu też próba opisu jakiegoś eksperymentu typu Big Brother. Ogólnie jakaś myśl z "Ramy" C. Clarka istnieje ale bez tego wielkiego pisarza G. Lee całkowicie sie pogubił. Książka ta jako jedna z b....