Detonator

Name: Detonator
Rating: 6,2 (45 reviews)
Author: Arthur C. Clarke
ISBN: 8372456399

Arthur C. Clarke, Michael Paul Kube-McDowell

6,2 / 10

45 ocen

5 opinii

Amber

Wydawnictwo: Amber Seria: Mistrzowie SF i Fantasy fantasy, science fiction

536 str.

Kategoria:: fantasy, science fiction
Format:: papier
Seria:: Mistrzowie SF i Fantasy
Tytuł oryginału:: The Trigger
Data wydania:: 2001-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 2001-01-01
Liczba stron:: 536
Czas czytania: 8 godz. 56 min.
Język:: polski
ISBN:: 8372456399
Tłumacz:: Maciej Szymański, Radosław Januszewski

Detonator. Aparat emitujący pole, w którego zasięgu eksploduje każdy materiał wybuchowy.

Wszelka broń, jaką do tej pory stworzyła ludzkość, staje się bezużyteczna. Epokowy wynalazek może przynieść światu pokój... lub chaos. Doktor Jeffrey Horton i grupa fizyków postanawiają nie dopuścić, by Detonator dostał się w niepowołane ręce. Nie podejrzewają, że to właśnie wśród nich kryje się ich najgroźniejszy wróg...

Średnia ocen

6,2 / 10

5 opinii 45 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Detonator w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Detonator

Średnia ocen

6,2 / 10

45 ocen

Twoja ocena

0 / 10

2 ocen

3 ocen

10 ocen

12 ocen

9 ocen

3 ocen

2 ocen

0 ocen

1 ocen

Opinia

443

359

Jola

27.07.2025

7 / 10

Na półkach: , , , ,

Pierwszy raz książka czytana w latach 2000-cznych - pamiętam, że zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Obecnie przeczytana ponownie po niemal dwóch dekadach, jest to nadal bardzo solidna pozycja sci-fi osadzona w czasach współczesnych, której głównym wątkiem jest wynalezienie urządzenia, które błyskawicznie detonuje wszystkie materiały wybuchowe bazujące na azotanach, który jest m.in. głównym składnikiem prochu strzelniczego.

Trzeba jednak przyznać, że dla europejskiego czytelnika jest to trochę powieść egzotyczna, przedstawia ona bowiem przeciąganie liny pomiędzy frakcją, która chce Amerykę w ten sposób rozbroić, oraz frakcjami, które próbę pozbawienia amerykańskiego obywatela broni palnej uważają za zamach na konstytucję i prawa człowieka. Jednak w Polsce traktujemy Amerykanów i ich obsesję na punkcie posiadania broni trochę jak na fanaberię, Europa pokazuje bowiem, że bez broni da się żyć (co tez autor w książce wspomina, że na starym kontynencie Detonator przyjąłby się bez większych tarć).

Ode mnie dla "Detonatora" ocena 7/10 - za ciekawe spojrzenie w amerykańskie społeczeństwo, uwzględniające argumenty za i przeciw posiadaniu broni.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

120 użytkowników ma tytuł Detonator na półkach głównych

Przeczytane 70
Chcę przeczytać 49
Teraz czytam 1

32 użytkowników ma tytuł Detonator na półkach dodatkowych

Posiadam 22
Fantastyka 3
Science Fiction 2
Ulubione 2
EpuB 1
Arthur C. Clarke 1
🚀 Fantastyka naukowa 1

Tagi i tematy do książki Detonator

sf fantastyka powieść angielska - 20w.

Inne książki autora

Więcej

6,5

Księżycowy pył Arthur C. Clarke

7,2

Tajemnica Ramy Arthur C. Clarke, Gentry Lee

6,7

Ogród Ramy Arthur C. Clarke

6,6

Odyseja kosmiczna 3001. Finał Arthur C. Clarke

6,7

Rama II Arthur C. Clarke, Gentry Lee

6,7

Odyseja kosmiczna 2061 Arthur C. Clarke

7,3

Spotkanie z Ramą Arthur C. Clarke

więcej

Arthur C. Clarke

Prozaik, pisarz fantastycznonaukowy, propagator kosmonautyki, futurolog. Autor ponad 60 książek, klasyk literatury SF i wizjoner, który przewidział m.in. powstanie satelitów telekomunikacyjnych i stacji kosmicznych. Publikował od początku lat 50. XX wieku, a już w 1953 r. ukazał się jego bestsellerowy "Koniec dzieciństwa". Jego najbardziej znanym dziełem jest książka "2001: Odyseja kosmiczna" oraz nakręcony przez Stanleya Kubricka film o tym samym tytule, za którego scenariusz Clarke i Kubrick byli nominowani do Oscara. Wraz z Robertem Heinleinem oraz Isaaciem Asimovem byli znani jako "Wielka Trójka" science-fiction. Zdobył wszystkie najważniejsze nagrody w dziedzinie literatury science fiction: Hugo, Nebula, Nagrodę Campbella, Nagrodę Locusa i Nagrodę Jupitera. Szczególnie uhonorowana została powieść "Spotkanie z Ramą", która zebrała wszystkie najważniejsze nagrody w dziedzinie literatury fantastycznej. W 1985 otrzymał Damon Knight Memorial Grand Master Award. Sam od 1997 r. był patronem innej ważnej nagrody w tej dziedzinie – Nagrody im. Arthura C. Clarke’a, przyznawanej za najlepszą powieść science fiction opublikowaną po raz pierwszy w Wielkiej Brytanii. Był dwukrotnie nominowany do Nagrody Nobla: w 1994 do Nagrody Pokojowej, zaś w 1999 do Nagrody Literackiej, a w 1961 r. otrzymał Nagrodę Kalinga za popularyzację nauki. W 1998 r. otrzymał Order Imperium Brytyjskiego i tytuł szlachecki, a w 2005 także Sri Lankabhimanya najwyższe cywilne odznaczenie Sri Lanki.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Pierworodni

Arthur C. Clarke Stephen Baxter

Trzeci i ostatni tom "Odysei czasu". To znów odrębna fabuła, co prawda silnie powiązana konstrukcją rzeczywistości, założeniami intrygi i pewnym wynikaniem z poprzednimi tomami. Wszystkie trzy powieści na kształt puzzli tworzą całość. Fabuła jest logiczna (przy pewnych założeniach, choć przyznam, że albo się gdzieś odrobinę zagubiłem albo autor nie do końca mnie przekonał do pewnych zasadności) jednak nie grzeszy specjalną atrakcyjnością. Konstrukcja postaci niewybitna niemniej zupełnie w porządku. Na okrasę jakieś przemyślenia w aspektach człowiek/wszechświat/nauka/technika klasy stosownej do tego typu oldskulowego very hard SF. Siłą tej książki nie jest aspekt stricte literacki, który pełni tu rolę służebną, lecz pewien pomysł na koncepcję wszechświata/kształt rozwoju cywilizacji/pewnych mechanik rzeczywistości, próba odpowiedzi na pytanie "A co gdyby...". Cała trylogia to jeden gigantyczny, oryginalny pomysł zrobiony z naciskiem na astrofizykę i trochę inżynierii cywilizacji. Bardzo ciężkie SF, albo ktoś to lubi, albo lepiej omijać. 7,5/10

Fidel-F2

ocenił na 8 2 lata temu

Oko czasu

Arthur C. Clarke Stephen Baxter

Następuje jakaś osobliwość, nie wiadomo naturalna czy chyba jednak wywołana sztucznie i Ziemia w ułamku sekundy zaczyna się składać z fragmentów wyjętych z różnych epok jej historii. W efekcie dziewiętnastowieczne osiedla sąsiadują z lodowcem glacjalnym, neandertalczyk spotyka ludzi z XXI wieku a Aleksander Wielki musi się zmierzyć z potęgą Czyngis-chana. Powieść jest początkowo mocno wciągająca poprzez niezwykłość świata przedstawionego. Niemniej, gdzieś koło połowy, rzecz lekko przysiada gdy z grubsza już wiemy o co w tym wszystkim chodzi, a fabuła niestety nie jest jakoś specjalnie wybitna. Zakończenie takie jakby autorzy nie bardzo wiedzieli jak z tego zamieszania wybrnąć i wrzucili coś od czapy. Teorię spiskową mam taką, że gdzieś kiedyś, przy wódce, albo przy innym ginie z tonikiem, chłopaki zaczęli się spierać kto był większym wodzem, Czyngis-chan czy Aleksander Wielki i dyskutować jak by wyglądało starcie tych potęg. Potem wymyślili, że skoro mają już temat rozgryziony to szkoda to zmarnować, trza napisać powieść. Resztę sobie na chybcika dorysowali, najmniej się skupiając na zamknięciu sprawy, bo przecież nie o to im chodziło. No i powstało Oko czasu. Trochę to wszystko przypomina Riverworld, tym mieszaniem bohaterów z różnych epok. Różne mechanizmy ale efekty bardzo podobne. Samo starcie wielkich wodzów wypada chyba dość blado. Jest to, imho, niewykorzystany potencjał tej powieści i największa strata. Mamy tu kilka ciekawych momentów, pomysłów, jakąś szczyptę oryginalności ale też mnóstwo elementów już gdzieś wykorzystanych. Dostajemy rozrywkę lekką, całkiem sympatyczną, nijak wybitną, nie wymagającą specjalnego zaangażowania. Zaletą dla mnie jest również zwartość tej pozycji, specyficzna, skupiona na pomyśle, "suchość" narracji. Warsztatowo rzecz sprawna, czyta się bezproblemowo. Tom jest częścią cyklu. Będę kontynuował. 7/10

Fidel-F2

ocenił na 7 3 lata temu

10 w skali Richtera

Arthur C. Clarke Mike McQuay

Podeszłam do tej książki bez większych oczekiwań, czy to na plus, czy to na minus, i zostałam bardzo pozytywnie zaskoczona. Przede wszystkim, powieść jest napisana bardzo zgrabnym, lekkim piórem, łatwo jest w nią wsiąknąć, i ciężko odłożyć na bok. Ja połknęłam całość w jeden dzień, co jest dla mnie oznaką dobrej lektury. Co do samej treści, żeby nie spojlerować za bardzo, pierwsza połowa powieści skupia się na poszukiwaniu i testowaniu metody na przewidywanie trzęsieniom ziemi, i jest to w moim odczuciu bardziej książka sensacyjna/thriller polityczny - tylko że dziejąca się w alternatywnej rzeczywistości, w której Bliski Wschód został zmieciony przez wojnę atomową, Chiny zza kulis kontrolują polityką Stanów Zjednoczonych, a Afroamerykanie i Latynosi w USA są zamknięci w gettach. Warto zauważyć, że ta część książki dzieje się w roku 2024, a więc roku w którym piszę tę opinię, a zarazem jakieś 20 lat po jej wydaniu. Autorzy więc nie trafili ze swoją wizją przyszłości, ale w nie przeszkadza to w jej odbiorze. Druga część książki to już bardziej sci-fi włącznie z koloniami na Księżycu, ale mamy też dalsze polaryzowanie frakcji na Ziemi, pogłębianie się konfliktów etc. Pomimo tego, że jestem zdecydowanie większą fanką fantastyki niż sensacji, to ta druga część podobała mi się odrobinkę mniej, jakby autor chciał pozakańczać wszystkie rozpoczęte wątki, może trochę niepotrzebnie. Nie miałabym nic przeciwko bardziej otwartemu zakończeniu. A propos autora/-ów, w nocie na końcu książki dowiadujemy się, że Arthur C. Clarke tylko napisał konspekt powieści, a za jej napisanie odpowiada Mike McQuay, który zmarł na zawał serca w parę miesięcy po. Szkoda, bo styl pisania całkiem mi podszedł i poczytałabym coś więcej od tego pisarza. W każdym razie "10 w skali Richtera" z czystym sumieniem polecam, ode mne ocena 7/10 - książka bardzo dobra.

Jola

oceniła na 7 1 rok temu

Miasto i gwiazdy

Arthur C. Clarke

Przeczytałem tę książkę po raz pierwszy będąc może w drugiej klasie podstawówki. Wraz z Ubikiem doprowadziła do tego, że bardzo szybko porzuciłem lektury szkolne na rzecz science fiction, a moje życie zostało odmienione - na zawsze zawładnęły nim kosmos i wizje przyszłości. Osiemnaście lat temu jej motywy wykorzystałem do napisania pracy maturalnej. Długo wstrzymywałem się z powrotem do niej, bo jako dojrzały czytelnik, miałem spore obawy, że spotka mnie zawód. Który już niejednokrotnie mnie dopadł, kiedy lektury młodości okazywały się trącić myszką, mieć w sobie sporo naiwności czy po prostu dziś były dla mnie słabe warsztatowo. A jednak i dziś potrafiła obudzić we mnie tę dziecięcą ciekawość, a Clarke potrafił pisać i nic mnie nie raziło. Nie będę się rozwodził, to prawdziwa klasyka SF i po prostu trzeba ją znać, a szkoda rzucać jakimiś mniejszymi spojlerami i psuć komuś samodzielne odkrywanie jej tajemnic. Ocenę może i zawyżam za nostalgię, ale tylko trochę. W dwa popołudnia ją wręcz przeleciałem, nie włączając nawet komputera, choć ostatnio czytanie idzie mi mozolnie. Niesamowita wizja, ciekawe zderzenie światów, tym większe wrażenie robi, kiedy się pomyśli, że ma to blisko 70 lat. Clark to był niesamowity wizjoner.

ketyow

ocenił na 10 5 miesięcy temu

Ostatnie twierdzenie

Arthur C. Clarke Frederik Pohl

Wreszcie jakaś odmiana: główny bohater nie tylko nie jest Amerykaninem, ale też nie jest biały. Oczywiście USA mają duży wpływ na fabułę, ale przynajmniej są gdzieś obok głównych wypadków. Tytułowe ostatnie twierdzenie zaś, odwołujące się do twierdzenia Pierre'a de Fermata, dotyczącego tego, że tak jak suma kwadratów w określonych okolicznościach może dać trzeci kwadrat, tak nie da się niczego podobnego osiągnąć z żadną inną potęgą, jest tak klarownie i z taką pasją przedstawione, że trudno nie wkręcić się i nie zacząć szukać "prawdziwego" dowodu dla tego twierdzenia. Albo przynajmniej zainteresować się matematyką. Powieść napisana jest w "starym stylu", głównego bohatera poznajemy w czasach jego młodości i towarzyszymy mu aż do... powiedzmy, "śmierci". Powoduje to, że czasem czytanie się dłuży, łatwo też zapomnieć ważne informacje sprzed kilkudziesięciu stron, ale jednocześnie ma to swój urok. Denerwuje tylko gloryfikacja rodziny, zwłaszcza że, niestety, emocje bohaterów i ich wzajemne stosunki nie są dość wyraźnie nakreślone. Wydaje się wręcz, że bohaterowie biernie płyną na fali życia i skoro już na siebie wpadli, to akceptują się i biorą ślub, a potem oczywiście mają wspólnie dwójkę idealnych dzieci. Nuda.

Ida

oceniła na 7 2 lata temu

Fontanny raju

Arthur C. Clarke

To moja 9. powieść Arthura Clarke, więc zdążyłem się już przekonać, że był on mocno nierównym pisarzem - ma w swoim dorobku zarówno książki wyśmienite, jak i zdecydowanie słabsze. "Fontanny raju" należą według mnie do tej drugiej grupy. Powieść jest mocno "eklektyczna" - są w niej zawarte różne motywy, od budowy potężnej windy kosmicznej, poprzez coś w rodzaju "Ramy", aż po perypetie na linii dwór-religia-nauka. Ten misz-masz wyszedł jednak co najwyżej średnio, a duża część fabuły opiera się na schemacie: coś się zepsuło - trzeba to naprawić - poszukiwanie rozwiązania - eureka! Książka do polecenia głównie miłośnikom klasyki s-f, tej nieco późniejszej, z końca lat 70., kiedy już zaistniało w tej literaturze coś takiego jak globalna sieć informatyczna :)

drawn

ocenił na 6 12 dni temu

Statki czasu

Stephen Baxter

Nie podobała mi aż tak bardzo ( wybrałem przez wysoką średnią ocen) z powodu opisu kogoś z końcówki XIX wieku. Totalną głupotą jest fakt, że maszyna czasu nie przemieszcza się wogóle podczas "podróży". Nie miało by to pewnie znaczenia podczas krótkich wypraw, ale miliony lat? Przecież ziemia ( materiał po którym chodzimy) cały czas się przemieszcza. Podstawy budynków które przetrwały 7-8tys lat obecnie mogą być zagrzebane nawet pod kilku metrową warstwą gleby. A tu czy maszyna porusza się w przód czy tył osi czasu, ciągle pozostaje w tym samym miejscu i nad powierzchnią... Plus za koncepcję "ucywilizowanych" morloków. Szkoda że ludzkość jaką znamy ciągle kroczy ku zagładzie

KubaDoman

ocenił na 6 3 miesiące temu

Kolebka

Arthur C. Clarke Gentry Lee

„…Czy znacie miłość i oceany, i góry, i muzykę? I tęsknotę, i samotność, i lęk przed śmiercią?...” Rok 1993. Carol Dawson reporterka Miami Herald oficjalnie kręci na Florydzie reportaż o dziwnie zachowujących się wielorybach. Olbrzymy bez wyraźnej przyczyny wypływają na brzeg, inne krążą w kółko niedaleko wybrzeża. Kilka dni wcześniej Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych przeprowadzała na tym samym obszarze testy nowego rodzaju rakiety. Rakiety, która z niewyjaśnionych przyczyn zbacza z kursu i ginie w odmętach oceanu. I to jest prawdziwym tematem dla dociekliwej dziennikarki, która całkowicie poświęci następne kilka dni swojego życia aby dowiedzieć się co się naprawdę wydarzyło. Przez kilka dni śledzimy losy Carol, a także oficerów marynarki starających się odnaleźć pocisk. Autorzy w retrospekcjach przedstawiają nam koleje życiowe głównych bohaterów. Poznajemy więc młodość między innymi Carol, admirała Wintersa – dowodzącego poszukiwaniami, a także Troya i Nicka – dwóch pracujących razem, całkowicie odmiennych ludzi których Carol wynajmuje do pomocy przy poszukiwaniach. Spodziewałem się czegoś innego po tej książce. Autorzy zbyt dogłębnie przedstawiają nam bohaterów. W moim mniemaniu robi się przez to trochę nudno. Zbyt wiele przyziemnych problemów, zbyt wiele rozwlekanej przeszłości, a za mało tego z czego Clarke jest znany – czyli ledwo dających się ogarnąć rozumem, wizjonerskich pomysłów. Ale za to kiedy już dostajemy obraz obcych, zapiera on dech w piersiach. Między rozdziałami autorzy serwują nam niesamowitą wizję wysoko rozwiniętej cywilizacji… Nie polecam dla osób dopiero zaczynających swoją przygodę z książkami Clarka. Za to tych, którzy z jego twórczością są już zaznajomieni, mimo dość niskiej oceny, jak najbardziej polecam. 6/10 „W ostatecznym rozrachunku, zwłaszcza gdy absolutnie nic nie ma sensu, wszystko sprowadza się do kwestii zaufania.” „… proces jest ważniejszy niż końcowy rezultat. Tego właśnie dowiaduje się człowiek marząc, planując czy też dążąc do celu i to jest istotne i wartościowe, a nie osiągnięcie samego celu.” „Bez korzyści, jakie daje wysiłek zmierzający do doskonalenia się, bez dążenia do przezwyciężania własnych słabości, nie zajdzie w nas żadna zasadnicza zmiana. Nie staniemy się lepsi.” http://malynosorozec.blogspot.com/

malynosorozec

ocenił na 6 12 lat temu

Świetlani posłańcy

Gentry Lee

Straaaasznie długo się ta książka rozkręcała! Akcja i consensus to ostatnie 100 stron. Ogólnie czyta się dobrze, wszystko jest ok ale naprawdę to zarysowanie bohaterów to jakiś koszmarek. Niestety ta powieść nie jest zbyt odkrywcza, wszystkiego można się spodziewać właściwie od razu, co i jak. Jedynie na plus to zarysowanie obcych, interesujące, nowatorskie i z polotem. Bardzo byłam ciekawa posłańców i ich domu na Marsie, jednak zanim się na dobre zaczęło to zaraz się skończyło.. No nic zobaczmy czy druga część będzie lepsza.

Marta

oceniła na 6 1 rok temu

Dom w przestworzach

Gentry Lee

"Dom w przestworzach" kończy trwający 2277 stron cykl Rama. Książka jest bezpośrednią kontynuacją "Świetlanych posłańców", przedstawiającą dalsze losy Beatrice, Johanna i Yasina. Czyta się ją bardzo dobrze pewnie dlatego, że zawiera zaskakujące zwroty akcji. Po przeczytaniu odczuwam jednak niedosyt ponieważ książka nie odpowiada na pytania, które zadaje sobie czytelnik będący świadkiem opisywanych wydarzeń. Nie udało mi się także dostrzec związku pomiędzy Ramą a Świetlanymi Posłańcami towarzyszącymi bohaterom. W moim odczuciu przedstawione losy bohaterów nie koniecznie wymagały kosmicznej scenerii. Pomimo rozczarowania, nie wybaczyłbym sobie gdybym po przeczytaniu 5 poprzednich tomów pominął ostatni.

Galdramadur

ocenił na 6 11 lat temu

Brzegi zapomnianego morza

Jack McDevitt

Przeczytana po raz drugi po wielu latach. Niewiele pamiętałem. Lubię u McDevitta to, że jest co odkrywać, choć niestety nigdy nie stać go, żeby rozwiać tajemnice, zawsze zostaje potencjał na coś dalej. W tej pozycji jednak naprawdę nie otrzymujeny właściwie żadnych odpowiedzi, których byśmy oczekiwali. Może jednak ja po prostu w ogóle czego innego oczekiwałem - odpowiedzi na to co kryje się za tajemnicą, jednak autor poszedł w zupełnie innym kierunku i przedstawił konsekwencje znaleziska dla ludzkości i potencjalne reakcje, zagrożenia. Niemniej, często dość naiwnie. Nie chciałbym iść w kierunku zdradzania treści, jednak nie wierzę, że w rzeczywistości tak monumentalne odkrycie mogłoby pozostać tak długo w rękach amatorów, bez ingerencji rządu i z mnóstwem potencjalnych zagrożeń dla świata. Czyta się szybko, i do połowy, może 2/3 naprawdę warto, potem jednak czeka się już tylko na zakończenie. Mógłby z tego za to powstać fajny serial, ale jak się dłużej zastanowić, to podobny już powstał i pod względem liczby sezonów pobił chyba wszystko...

ketyow

ocenił na 6 4 lata temu

Rama II

Arthur C. Clarke Gentry Lee

Druga część serii jest zdecydowanie inna od poprzedniczki. Clarke pozwolił Lee na dołączenie i rozwinięcie „uniwersum Ramy”. Mamy tutaj bardziej rozwinięte postaci niż w ekipie Nortona z pierwszej części cyklu. Rozwinięta psychologia, relacje między postaciami, nieco polityki, historii. Robi się ciekawie i panowie we dwóch chyba rzeczywiście skuteczniej zapraszają do przeczytania kolejnych dwóch tomów. „Rama II” pokazuje więcej statku, niż zobaczyła ekipa Nortona, a jednocześnie zostawia nas z jeszcze większą ilością pytań. Z pewnością wrócę do tego cyklu i kiedyś go dokończę. Polecam wszystkim.

ele7ven

ocenił na 8 6 miesięcy temu

Babel 17

Samuel R. Delany

Książka, która rozwija szczególnie żywy koncept w latach 60, w jaki sposób język programuje zachowania. Czyli zwrot językowy i pochodne gramatyk generatywnych Chomskyego. W warstwie literackiej dość męczące, tłumaczenie specjalnie nie poprawia czytelności. Postaci i dialogi nie ciekawe, jako pretekst do opisania idei. Warto przeczytać w kontekście Zamieci Neala Stephensona.

Maryanoo

ocenił na 6 8 miesięcy temu

Pierścień

Stephen Baxter

Zamknięcie pierwotnego cyklu o Xeelee, gdzie zbiegają się nici z poprzednich trzech tomów. Pierścień (jak w sumie cały cykl) to hiper ultra hard kosmiczna SF. Nie wydaje mi się, by istniało w literaturze fantastycznej cokolwiek, co przebije ten cykl pod względem "twardości SF". Mamy tu w miarę przyzwoitą fabułę - samodzielną, ale też wieńczącą cały cykl - jednak z pewnością nie pełni ona pierwszoplanowej roli, jest stelażem na którym autor rozwija wizję fizyki wszechświata. Sednem cyklu jest fizyka, z naciskiem na astrofizykę. Standardem jest tu atakowanie cywilizacji poprzez ciskanie galaktykami, superstrunami, projekty których masa liczy się w milionach mas galaktyk, odległości w jakich się poruszamy to miliony lat świetlnych, kampanie wojenne skracające życie gwiazd w całym wszechświecie o miliardy lat, postludzkie byty żyjące wewnątrz gwiazdy przez miliony lat, bawimy się czasem i przestrzenią, itp. Wydaje się, że fizyka którą posługuje się autor, w pewnym momencie odbiega od rzeczywistej. Jest to jednak tak napisane, że podczas lektury, przeciętny czytelnik w żaden sposób nie znajdzie tu dziury w rozumowaniu. W warstwie literackiej nie jest to rzecz wyjątkowa, ale też trudno znaleźć jakieś specjalne niedociągnięcia. Poziom wprawnego rzemieślnika. Pozycja dla szczególnego czytelnika. 8/10

Fidel-F2

ocenił na 8 3 lata temu

Obława na Icarusa

Timothy Zahn

Boże, jakie to było fantastyczne! :D Timothy Zahn jest moim ulubionym pisarzem z gatunku Science Fiction. Ten gość czego by się nie tknął, zamienia to w złoto. Na ten moment posiadam wszystkie jego książki, jakie tylko zostały przetłumaczone na język polski. Teraz tylko dozuję sobie przyjemność i mniej więcej co dziesiątą książkę, "pochłaniam" coś z jego twórczości. Potem następuje przerwa, znowu koło dziesięciu książek i wytęskniony powrót do Zahna. Z powieściami Timothy'ego jest jak z dobrym obiadem. Zostawiasz kotleta i najpierw zjadasz wszystko co jest na talerzu (czytasz książki innych autorów), a na sam koniec zostawiasz najlepsze (kotleta) i pożerasz z przyjemnością :D 10/10!

CorranHorn

ocenił na 10 4 lata temu

Boża maszyneria

Jack McDevitt

Jeden z moich ulubionych autorów fantastyki "archeologicznej". Dlaczego w Polsce średnio się przyjmuije - nie mam pojęcia. Sporo książek tego Autora widzę na wyprzedażach, a przecież to doskonała rozrywka. Polecam szczególnie tę pozycję. Klimat space opera i kosmicznej przygody.

mekong

ocenił na 8 2 lata temu

Wielka księga ekstremalnego SF, tom 1

Charles Stross Stephen Baxter Pat Cadigan Alastair Reynolds Gregory Benford Paul Di Filippo Cory Doctorow Geoffrey A. Landis Robert Reed Jerry Oltion Lawrence Person Stephen L. Gillett Mike Ashley

Zaskakująco dobra antologia SF. Najmniej przypadło mi do gustu opowiadanie Pat Cadigan "Śmierć w ziemi obiecanej". Futurystyczne śledztwo w sprawie jednoczesnego morderstwa w rzeczywistości wirtualnej i tej zupełnie realnej nie porywa, a zakończenie nie daje satysfakcji. Drugim, co najmniej przeciętnym opowiadaniem, są "Anomalie" Gregory Benforda. Tyci pomysł, może nie aż tak zły, ale przedstawiony na 18 stronach, to o 17 stron za dużo. Z tego mógł być świetny, zaskakujący szorciak. Pozostałe opowiadania są dobre albo bardzo dobre. Moje ulubione, to "Długi pościg" - świetny pomysł, świetna pointa i ani jednego zbędnego słowa oraz "Wodny świat" - klasyczne SF z technicznym problemem do rozwiązania, zaskakująco wykreowanym światem i walką płci w tle. No i wreszcie opowiadanie najbardziej ekstremalne: "Zagadka Pacyfiku". Najbardziej ekstremalne bo z niemożliwą akcją. Alternatywna wersja historii i Pacyfik, którego nie da się pokonać. Owacje dla Stephena Baxtera.

Tomek

ocenił na 7 6 lat temu

Formy Chaosu. Broń Chaosu

Colin Kapp

Duet Colina Kappa to kawał solidnej, twardej science fiction z początku lat 70., która mimo upływu lat wciąż potrafi wciągnąć. To powieści krótkie jak na dzisiejsze standardy, ale zwarte, intensywne i oparte na mocnym, nośnym pomyśle. Największą siłą obu książek jest koncepcja chaosu i entropii jako realnej broni – narzędzia pozwalającego przewidywać, a nawet kształtować przyszłość. Kapp bierze na warsztat pytanie: skoro entropia rośnie, ale inteligencja potrafi lokalnie wprowadzać porządek, to czy istnieją jednostki zdolne robić to w sposób wyjątkowy? Czy można „czytać” wzory chaosu i wykorzystywać je strategicznie – w skali międzygwiezdnej wojny? Ten filozoficzno-naukowy rdzeń nadaje historii ciężar i sprawia, że to coś więcej niż zwykła space opera.

Grzech

ocenił na 9 1 miesiąc temu

Gwiezdny przypływ

David Brin

Rewelacja! To jest prawdziwe przygodowe sf, w świetnym starym stylu. Pełno tu zwrotów akcji, masa szczegółów i pewnej dramaturgi. Są momenty dłużyzny ale ogólnie czyta się bardzo dobrze i w miarę lekko. Bogata wyobraźnia Brina, ktory tworzy światy galaktyki pełne masy obcych są żywe i naprawdę solidnie przedstawione. Ten tom jak ktoś słusznie zauważył w opinii, nie wiąże się z pierwszym tomem ale jednak dobrze zarysowuje świat przedstawiony i ma pewną ciągłość, więc warto jednak czytać po kolei. Nie mogę się doczekać następnego tomu, naprawdę super jest tutaj poprowadzona akcja i naprawdę bogactwo świata sprawia, że chce się wiedzieć i poznać jeszcze więcej obcych i innych części galaktyki.

Marta

oceniła na 8 9 miesięcy temu

Wojna wspomaganych

David Brin

Ta książka jest bezpośrednio połączona z drugą częścią, akcja tych dwóch dzieje się praktycznie w tym samym czasie. To jest bardzo dobra część, myślę, że na równi z poprzednią. Akcja toczy się wartko , postacie są interesujące. Samo przesłanie i nota końcowa autora trzyma za serce i niesie pewną myśl. Serdecznie polecam

Marta

oceniła na 7 8 miesięcy temu

Cytaty z książki Detonator

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Detonator