Kto sieje wiatr... Opowieść żołnierza dywizji SS `Totenkopf`

„Kto sieje wiatr... Opowieść żołnierza dywizji SS Totenkopf” autorstwa Herberta Brunneggera to według mnie wstrząsająca, chwilami wzruszająca i szczera relacja z doświadczeń żołnierza, który służył w jednej z najbardziej kontrowersyjnych jednostek Waffen-SS. Książka ta oferuje głęboki wgląd w codzienne życie, przemyślenia i moralne dylematy osoby, która brała udział w działaniach wojennych, jednocześnie będąc świadkiem i uczestnikiem dramatycznych wydarzeń. Brunnegger z odwagą i bez upiększeń dzieli się swoimi przeżyciami.

Czytałem z dużym zainteresowaniem przeżycia, tego młodego żołnierza, bo kiedy wstąpił w szeregi Totenkoph SS miał niespełna 16 lat. Myślę że większość czytających z dużym uprzedzeniem podeszło do tej pozycji, tylko dlatego że służył w takiej a nie innej formacji. Moim zdaniem trzeba pamiętać, że nie każdy żołnierz SS był tym najgorszym. Zapewne autor nie wspomniał w swojej publikacji wszystkiego, może też chciał się w jakiś sposób oczyścić, ale uważam że warto przeczytać i wyrobić sobie własne zdanie.

Wojna to najgorsze zło, jakie może się przytrafić drugiemu człowiekowi i po każdej stronie mamy niepotrzebne ofiary cywilne i wśród żołnierzy, bo większość to młodzi mężczyzni, gdzie dopiero zaczynało się ich życie.

„Kto sieje wiatr... Opowieść żołnierza dywizji SS Totenkopf” autorstwa Herberta Brunneggera to według mnie wstrząsająca, chwilami wzruszająca i szczera relacja z doświadczeń żołnierza, który służył w jednej z najbardziej kontrowersyjnych jednostek Waffen-SS. Książka ta oferuje głęboki wgląd w codzienne życie, przemyślenia i moralne dylematy osoby, która brała udział w...

Abstrahując od tego, co zostało w tej książce pominięte lub nieprawdziwe, to jest to dobra literatura wojenna

Abstrahując od tego, co zostało w tej książce pominięte lub nieprawdziwe, to jest to dobra literatura wojenna

Podstawową kwestią, na jaką zwraca uwagę autor jest kwestia odpowiedzialności zbiorowej - czy wszyscy Niemcy byli winni, czy każdy członek SS zasłużył na śmierć? Jak przyznaje: historię piszą zwycięzcy. Sam bardzo szybko zamienił się z myśliwego w zwierzynę, a lojalny wobec swych (nowych) przywódców naród niemiecki nie widzi już w nim "szanowanego obrońcy ojczyzny" tylko kogoś, kogo można oskarżyć o "przedłużanie wojny". A więc: kto sieje wiatr...

Podstawową kwestią, na jaką zwraca uwagę autor jest kwestia odpowiedzialności zbiorowej - czy wszyscy Niemcy byli winni, czy każdy członek SS zasłużył na śmierć? Jak przyznaje: historię piszą zwycięzcy. Sam bardzo szybko zamienił się z myśliwego w zwierzynę, a lojalny wobec swych (nowych) przywódców naród niemiecki nie widzi już w nim "szanowanego obrońcy ojczyzny"...

Żołnierz, podoficer z dywizji Totenkopf (tak z tej, której żołnierze regularnie służyli w obozach) mówi nam, że w 1945 r. dowiedział się o zbrodniach w obozach koncentracyjnych... Dodam, że autor przez całą książkę pokazuje swój spryt i inteligencję. Książkę czyta się dobrze, mimo wielu głupot i oczywistych kłamstw napisanych przez autora (uratował czarnoskórego pilota przed linczem, o operacji Cytadela dowiedział się od radzieckich dezerterów...)

Żołnierz, podoficer z dywizji Totenkopf (tak z tej, której żołnierze regularnie służyli w obozach) mówi nam, że w 1945 r. dowiedział się o zbrodniach w obozach koncentracyjnych... Dodam, że autor przez całą książkę pokazuje swój spryt i inteligencję. Książkę czyta się dobrze, mimo wielu głupot i oczywistych kłamstw napisanych przez autora (uratował czarnoskórego pilota...

Nie wiem, do czego odnosi się tytuł. W tej książce nie ma w ogóle skruchy lub choćby refleksji nad ogromem zła wyrządzanego przez tego typu wojska. A ponieważ dopiero co przeczytałam wspaniałą biografię Hitlera Volkera Ullricha, miałam porównanie. Ciągle miałam w pamięci scenę, gdy żołnierze niemieccy zajmowali na swoje potrzeby w środku zimy w Rosji wiejską chatę. Wyrzucili z niej kobietę w trójką dzieci, na mróz, na śmierć...
Ani słowa o zbrodniach, o Żydach. A będąc w środku tego piekła zwanego frontem wschodnim MUSIAŁ widzieć i wiedzieć.
Głusi i ślepi. Do dziś.

Nie wiem, do czego odnosi się tytuł. W tej książce nie ma w ogóle skruchy lub choćby refleksji nad ogromem zła wyrządzanego przez tego typu wojska. A ponieważ dopiero co przeczytałam wspaniałą biografię Hitlera Volkera Ullricha, miałam porównanie. Ciągle miałam w pamięci scenę, gdy żołnierze niemieccy zajmowali na swoje potrzeby w środku zimy w Rosji wiejską chatę....

Jest to niesamowita autobiografia pochodzącego z anektowanej przez Rzeszę - Austrii, ochotnika który opisuje swoją ścieżkę począwszy od 1938 roku gdy wstąpił w szeregi wówczas podrzędnej zaś z czasem elitarnej jednostki będącej częścią Waffen-SS.
Jest to historia człowieka podporządkowanego ideologii który zabiera nas w podróż przez swoje dzieciństwo z samotną matką w bajkowym miasteczku Waidhofen nad rzeką Ybbs które przerwane zostało brutalną musztrą i indoktrynizacją polityczną a po niej służbą wartowniczą w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen. W dalszej części następuje relacja autora z wydarzeń w których brał udział tj. przyłączeniu Sudetów do Rzeszy, kampanii w Polsce i oblężeniu Warszawy, przedarciu się przez Begię do Francji, zbrodni na jeńcach Brytyjskich w Le Paradis gdzie staje się niewygodnym świadkiem, wyławia się antagonista w postaci oficera Knochleina - dla którego celem życia stanie się zabicie bohatera. Autor opisuje także zajęcie Paryża, walki na froncie wchodnim na jego pólnocnym odcinku tzw. wyżynie Wałdajskiej, mróz i głód po zamknięciu formacji w której służył autor na blisko rok w kotle Demiańskim, odpieraniu ataków nieskończonej ilości sowietów aż po heroiczny wysiłek - przedarcia się ostatnimi ludzmi do własnych sił i wydostania się z kotła. Potem jedną z najwiekszych bitew tamtej wojny - bitwę na łuku Kurskim. Równie niesamowite są opisy walk w roku 1945 na obszarze samych Niemiec, niewola, rzeczywistość powojenna i wypalenie esesmańskiego tatuażu przy użyciu rozgrzanego do czerwoności pręta jako zakończenie tejże epoki, życie człowieka którego wszyscy znajomi i równieśnicy zginęli a on sam unał że wyższa siła pozwoliła mu przetrwać dla potrzeb tego dzieła.

Jest to niesamowita autobiografia pochodzącego z anektowanej przez Rzeszę - Austrii, ochotnika który opisuje swoją ścieżkę począwszy od 1938 roku gdy wstąpił w szeregi wówczas podrzędnej zaś z czasem elitarnej jednostki będącej częścią Waffen-SS.
Jest to historia człowieka podporządkowanego ideologii który zabiera nas w podróż przez swoje dzieciństwo z samotną matką w...

Czyta się jak powieść przygodową.

Czyta się jak powieść przygodową.

Rewelacyjnie i barwnie napisane wspomnienia młodziutkiego żołnierza SS Totenkopf w walk na froncie zachodnim, ale głównie w ZSRR. Jedna z najlepszych książek tego typu.

Rewelacyjnie i barwnie napisane wspomnienia młodziutkiego żołnierza SS Totenkopf w walk na froncie zachodnim, ale głównie w ZSRR. Jedna z najlepszych książek tego typu.

"SS ma wszystko!Żarcie,chlanie,najlepszą broń i najlepsze baby!"-tak krótko można posumować pieszczoszków Himmlera.Przez wrogów znienawidzoną,przez Wehrmacht pogardzaną,przez cywili niemieckich podziwianą "elitę" III Rzeszy.Książkę wyróżnia fakt iż jest spisywana z punktu widzenia przeciętnego żołnierza,który dopiero pod koniec wojny awansował.Autor opisuje nam swoją drogę od dumnego gołowąsa do zniszczonego i pokonanego mężczyzny,który ratując życie pozbywa się wszystkich tak butnie noszonych elementów przynależności do SS.Niestety są tutaj próby wybielenia Waffen SS-uważa,że złą sławę okryli ich cudzoziemcy w mundurach SS,głównie Rosjanie.A reszta to incydenty.Szkoda,trochę pokory,zwłaszcza,że swoją karierę wojskową zaczynał od wart w obozie pilnując wycieńczonych robotników-więźniów.Warto przeczytać opisy "wczasów" we Francji,rzeźni na wschodzie i bezsensownej walki o Rzeszę.Polecam

"SS ma wszystko!Żarcie,chlanie,najlepszą broń i najlepsze baby!"-tak krótko można posumować pieszczoszków Himmlera.Przez wrogów znienawidzoną,przez Wehrmacht pogardzaną,przez cywili niemieckich podziwianą "elitę" III Rzeszy.Książkę wyróżnia fakt iż jest spisywana z punktu widzenia przeciętnego żołnierza,który dopiero pod koniec wojny awansował.Autor opisuje nam swoją drogę...

Jest to moja pierwsza książka z gatunku wspomnień wojennych. Przeczytana jednym tchem. Dla mnie bardzo ciekawa. Dobrze napisana, zachęcająca czytelnika do pochłonięcia w całości.
Po tytule można się spodziewać drastycznych opisów "zdemoralizowanego SS-mana". Jak się okazuje, są to kolejne wspomnienia "szarego człowieka" żyjącego w trudnych czasach. Polecam.

Jest to moja pierwsza książka z gatunku wspomnień wojennych. Przeczytana jednym tchem. Dla mnie bardzo ciekawa. Dobrze napisana, zachęcająca czytelnika do pochłonięcia w całości.
Po tytule można się spodziewać drastycznych opisów "zdemoralizowanego SS-mana". Jak się okazuje, są to kolejne wspomnienia "szarego człowieka" żyjącego w trudnych czasach. Polecam.