Opowieść o dwóch miastach

Chciałem nasiąknąć atmosferą Londynu przed krótką wycieczką i zwiedzaniem. W książce jednak trochę więcej Paryża. A przynajmniej ważniejsze rzeczy dzieją się w Paryżu. Widać że autor studiował czasy rewolucji i wyszło dla mnie przekonująco.
Oczywiście to książka przygodowa, sensacyjna, z wątkiem miłosnym.

Chciałem nasiąknąć atmosferą Londynu przed krótką wycieczką i zwiedzaniem. W książce jednak trochę więcej Paryża. A przynajmniej ważniejsze rzeczy dzieją się w Paryżu. Widać że autor studiował czasy rewolucji i wyszło dla mnie przekonująco.
Oczywiście to książka przygodowa, sensacyjna, z wątkiem miłosnym.

No klasyczek - nie ma co się rozwodzić za dużo. A w moim odbiorze - czyta się gładko - akcja wciąga i niesie.

No klasyczek - nie ma co się rozwodzić za dużo. A w moim odbiorze - czyta się gładko - akcja wciąga i niesie.

SROGO

Srogo mnie wynudził mistrzunio angielskiej moralności.

Wątki, a w zasadzie ich zalążki były, były, były i już prawie unosiły, a po chwili osuwisko w zamęt.

Zbyt chaotyczna narracja, w dodatku brak czytelnego bohatera spowodowały, że nie byłem w stanie utożsamić się z żadną postacią ani żadnym miastem.

Pomysł świetny.
Dlaczego rewolucja nie rozprzestrzeniła się na inne kraje (w polskiej insurekcji upatrywano ten płomień).
Czemu Anglia tak bardzo się bała francuskiej ruchawki?
Niestety.
"To wszystko rozmyło się jak łzy w deszczu".

SROGO

Srogo mnie wynudził mistrzunio angielskiej moralności.

Wątki, a w zasadzie ich zalążki były, były, były i już prawie unosiły, a po chwili osuwisko w zamęt.

Zbyt chaotyczna narracja, w dodatku brak czytelnego bohatera spowodowały, że nie byłem w stanie utożsamić się z żadną postacią ani żadnym miastem.

Pomysł świetny.
Dlaczego rewolucja nie rozprzestrzeniła się...

Od dłuższego czasu staram się sięgać po XIX-wieczną klasykę, często wracając do wcześniej przeczytanych wcześniej pozycji. W przypadku Dickensa postanowiłem sięgnąć po „nowość”. I może to był błąd, bo większość powrotów okraszonych jest „efektem wow” („jak mogłem wcześniej tego nie docenić”),to „Opowieść o dwóch miastach” nieco mnie zawiodła. To oczywiście „stary dobry Dickens” i właśnie to chyba był problem. To tylko „dobry Dickiens”. Nie ma tu genialności „Olivera Twista”, są dość stereotypowe dickensowskie postaci i zakończenie pojawiające się deus ex machina.

Nie sposób jednak nie docenić kunsztu autora do kreowania pejzaży, w jakich osadzona jest akcja. Opisy paryskich czy londyńskich zaułków to mistrzostwo, dzięki którym jesteśmy w stanie wyobrazić sobie miejskie przestrzenie miast końca XVIII-wieku z najmniejszymi istotnymi detalami.

Od dłuższego czasu staram się sięgać po XIX-wieczną klasykę, często wracając do wcześniej przeczytanych wcześniej pozycji. W przypadku Dickensa postanowiłem sięgnąć po „nowość”. I może to był błąd, bo większość powrotów okraszonych jest „efektem wow” („jak mogłem wcześniej tego nie docenić”),to „Opowieść o dwóch miastach” nieco mnie zawiodła. To oczywiście „stary dobry...

Akcja powieści dzieje się pod koniec XVIII wieku w Londynie i we Francji zwłaszcza Paryżu (czasy przed i w trakcie Rewolucji Francuskiej). Co było dla mnie najciekawsze to obraz życia w ówczesnej Anglii i Francji.
Bardzo lubię też ironię i sarkazm Dickensa, które kryją się pod powierzchnią tekstu w wielu fragmentach. Momentami też tekst autentycznie mnie poruszył. To co najmniej cenię, to gdy Dickens wpada w tani sentymentalizm. Wolę jego opis rzezimieszków, niż cnotliwych idealnych bohaterów. Generalnie Dickens świata nie idealizuje, dostrzega mnóstwo okropieństwa i podłości w świecie (aczkolwiek często opisuje to z humorem i ironią). Ale nawet on nie ustrzegł się przed wyidealizowanymi głównymi bohaterami.

Akcja powieści dzieje się pod koniec XVIII wieku w Londynie i we Francji zwłaszcza Paryżu (czasy przed i w trakcie Rewolucji Francuskiej). Co było dla mnie najciekawsze to obraz życia w ówczesnej Anglii i Francji.
Bardzo lubię też ironię i sarkazm Dickensa, które kryją się pod powierzchnią tekstu w wielu fragmentach. Momentami też tekst autentycznie mnie poruszył. To co...

Opowieść o dwóch miastach to wspaniała literatura przesycona symbolizmem i poezją. Nie przeszkadzała mi tu nawet właściwa dla epoki egzaltacja, a wręcz przeciwnie - służyła immersji. Dobrą literaturę ciężko jest komentować nie popadając w banały, ale można pokusić się o wskazanie unikatowych elementów. Dla mnie takimi elementami są wszechobecny dualizm oraz atmosfera zagrożenia.

Postacie i wydarzenia zazwyczaj mają swoje nie zawsze oczywiste przeciwieństwa, czego zapowiedź zawiera się niejako w tytule. Szukanie tych przeciwieństw sprawia wiele satysfakcji uważnemu czytelnikowi i wzbogaca opowieść o obserwacje o naturze ludzkiej i procesach społecznych. Dzięki temu udało się tu zawrzeć naprawdę wiele symbolizmu bez popadania w kicz i śmieszne tropy literackie tak chętnie analizowane na lekcjach w szkole średniej.

Do tego Dickens mistrzowsko tworzy wrażenie niepokoju, przez co czytelnik obawia się o losy bohaterów - bezsilnych wobec historii.

Opowieść o dwóch miastach to wspaniała literatura przesycona symbolizmem i poezją. Nie przeszkadzała mi tu nawet właściwa dla epoki egzaltacja, a wręcz przeciwnie - służyła immersji. Dobrą literaturę ciężko jest komentować nie popadając w banały, ale można pokusić się o wskazanie unikatowych elementów. Dla mnie takimi elementami są wszechobecny dualizm oraz atmosfera...

Nie jestem pewien czy udało mi się w pełni wciągnąć w tę książkę. Pierwsza część była dla mnie nudna i miałem problem, żeby się na niej skupić na tyle, żeby w pełni podążać za fabułą. Postacie trochę mi się zlewały i bardzo mnie nie interesowały. Ciekawa była postać doktora i wzmianki o wiosce we Francji.

Na szczęście - jak lekko sugeruje tytuł - mamy drugą część, której akcja dzieje się już w całości we Francji. Tutaj było dużo ciekawiej. Lepiej rozumiałem, o jaką stawkę toczy się gra, lepiej zostały zarysowani antagoniści oraz całe tło wydarzeń wciągało w niepomiernie większym stopniu. W drugiej części, chciałem się dowiedzieć, jak te wydarzenia się skończą (nawet jeśli się trochę tego spodziewałem).

Całościowo książka nie zrobiła na mnie wielkiego wrażenia, ale muszę przyznać, że jej fragmenty były wciągające.

Nie jestem pewien czy udało mi się w pełni wciągnąć w tę książkę. Pierwsza część była dla mnie nudna i miałem problem, żeby się na niej skupić na tyle, żeby w pełni podążać za fabułą. Postacie trochę mi się zlewały i bardzo mnie nie interesowały. Ciekawa była postać doktora i wzmianki o wiosce we Francji.

Na szczęście - jak lekko sugeruje tytuł - mamy drugą część, której...

Początek dłużył mi się okropnie i robiłam wiele pauz. Ostatnie 200 stron przeczytałam w błyskawicznym tempie. Nie mogę powiedzieć, że mnie zaskoczyła lub rzuciła na kolana, ale backstory lekarza i cały ten wątek był faktycznie ciekawy.

Początek dłużył mi się okropnie i robiłam wiele pauz. Ostatnie 200 stron przeczytałam w błyskawicznym tempie. Nie mogę powiedzieć, że mnie zaskoczyła lub rzuciła na kolana, ale backstory lekarza i cały ten wątek był faktycznie ciekawy.

Pretekst do opisania atmosfery Rewolucji Francuskiej, uważam za dość słaby. Natomiast autor jest mistrzem wierszówki - opis czasów, bulgocących emocji, warunków życia, dławionej goryczy i wybuchu tłumionych żądz zemsty, euforia, rozpacz, polityka i panoramiczne przedstawienie ówczesnych czasów wynagradza, słabość głównego miłosnego wątku.
Wyzwanie LC - sierpień 2025

Pretekst do opisania atmosfery Rewolucji Francuskiej, uważam za dość słaby. Natomiast autor jest mistrzem wierszówki - opis czasów, bulgocących emocji, warunków życia, dławionej goryczy i wybuchu tłumionych żądz zemsty, euforia, rozpacz, polityka i panoramiczne przedstawienie ówczesnych czasów wynagradza, słabość głównego miłosnego wątku.
Wyzwanie LC - sierpień 2025

Fajne, choć smutne trochę. Uczłowieczony kawał historii, której zbyt dobrze nie znam (jedynie garść suchych dat z podręcznika).

Fajne, choć smutne trochę. Uczłowieczony kawał historii, której zbyt dobrze nie znam (jedynie garść suchych dat z podręcznika).