My dzieci z dworca ZOO

DNF, bo po „Wschodzie słońca w dniu dożynek” nie będę w dobrym stanie by to czytać.

DNF, bo po „Wschodzie słońca w dniu dożynek” nie będę w dobrym stanie by to czytać.

Treść spoko ale porozmawiajmy o tym że wydana jest tragiczne-mnóstwo plan od tuszu, linijek wyglądających jakby jedna była na 11 w wordzie a druga na 12, a tłumaczenie też nie powala momentami np. słowo wpieprzył użyte jako zdenerwował, czyli powinno być wpienił albo coś takiego bo wpieprzył przecież znaczy coś innego.

Treść spoko ale porozmawiajmy o tym że wydana jest tragiczne-mnóstwo plan od tuszu, linijek wyglądających jakby jedna była na 11 w wordzie a druga na 12, a tłumaczenie też nie powala momentami np. słowo wpieprzył użyte jako zdenerwował, czyli powinno być wpienił albo coś takiego bo wpieprzył przecież znaczy coś innego.

Do książki powróciłem po jakimś długim czasie (ba!, może nawet 2 dekadach:-)... teraz inny odbiór niż poprzednio. Oczywiście dalej historia głównej bohaterki szokuje... ale widzę też inne aspekty tej historii: mocne wyparcie władz na problem, desperację matki (która próbowała tylko uniknąć powielania podejścia własnego ojca).... w końcu jakiś paradoks tych czasów: w jednej strony multum zakazów z drugiej jakaś "dzicz".

Co niepokoi: jakaś "konfiguracja" społeczna tamtych czasów bardzo przypomina mi naszą rzeczywistość...

Dobra lektura...

Do książki powróciłem po jakimś długim czasie (ba!, może nawet 2 dekadach:-)... teraz inny odbiór niż poprzednio. Oczywiście dalej historia głównej bohaterki szokuje... ale widzę też inne aspekty tej historii: mocne wyparcie władz na problem, desperację matki (która próbowała tylko uniknąć powielania podejścia własnego ojca).... w końcu jakiś paradoks tych czasów: w jednej...

Ciężko ocenić tę lekturę – bo pod jakim kątem? Przedstawione wydarzenia są tragiczne i niesamowicie przykre. Wydaje mi się, że jest to książka, po którą sięga się raz i nigdy więcej.

Ciężko ocenić tę lekturę – bo pod jakim kątem? Przedstawione wydarzenia są tragiczne i niesamowicie przykre. Wydaje mi się, że jest to książka, po którą sięga się raz i nigdy więcej.

Must read dla kazdego

Must read dla kazdego

Czytałam ją jak miałam 12 lat i teraz mając 42. Za każdym razem szokuje, mocna literatura, naga prawda.

Czytałam ją jak miałam 12 lat i teraz mając 42. Za każdym razem szokuje, mocna literatura, naga prawda.

Gdy czytałam, pamiętam, że mocno mnie szokowała. Z chęcią do niej powrócę po tak długim czasie.

Gdy czytałam, pamiętam, że mocno mnie szokowała. Z chęcią do niej powrócę po tak długim czasie.

Jest taki fragment w tej książce, w którym dziewczyna (już teraz nie pamiętam czy Christiane czy któraś z jej koleżanek) udaje się do lekarza. Jej stan jest już bardzo poważny - silnie uzależniona, organizm skrajnie wyniszczony - ale próbuje walczyć ze swoim uzależnieniem (a najbardziej to chyba sama ze sobą). Pyta lekarza co ma zrobić a ten po chwili namysłu jak gdyby nigdy nic odpowiada: "powiesić się". Przyznam się szczerze poczułem w tamtym momencie lekki dyskomfort. Do kogo innego miała iść ta dziewczyna? Jak próbowała radzić sobie sama to i tak zawsze akurat całkiem przypadkiem zawędrowała na Dworzec Zoo, Kurfürstenstraße albo inne ulubione miejsce ćpunów. Przyszła więc do kogoś wykwalifikowanego do niesienia pomocy innym, tylko po to by odbić się od ściany. Matka Christiane, trzeźwa i z niesamowicie silnym duchem walki, też niejednokrotnie mogła się o tym przekonać, dzwoniąc po klinikach, urzędach, komunach itd.

Z drugiej strony nie dziwię się lekarzowi. Śledząc losy Christiane czasami aż we mnie gotowało się z jaką łatwością przychodziło jej uciekanie z różnego rodzaju placówek medycznych czy domów ojca i matki by sobie władować. Christiane wielokrotnie na stronach tej książki wskazała bolesną prawdę - ćpunom wszystko jedno, najważniejsze by sobie władować. I - co chyba gorsze - ta prawda trwa w człowieku bardzo długo, nawet po długim czasie abstynencji. Gdy dotarłem do końca książki, nie wytrzymałem i wystukałem frazę "Christiane F." w Google'a i od razu przeszedłem do Wikipedii. Kobieta, lat ponad 60, żyje i ma się całkiem dobrze. Po przełączeniu na wersję anglojęzyczną trochę więcej szczegółów z życia po wydaniu książki - branie, ćpanie, branie, ćpanie i tak w kółko. Nic się nie zmieniło.

Nie wiem jaki przekaz ma nieść ta książka poza czysto dokumentalnym spojrzeniem na życiorys jednej (z wielu) ćpunek z Berlina lat 70tych. Przez chwilę myślałem, że coś w kategorii nadziei, no w końcu udaje jej się przestać, znajduje nowych (czystych) ludzi, nowe cele, nowe spojrzenie na przyszłość. Próbuje pokazać, jak ciemno i strasznie jest na dole, ale zawsze można wyjść na powierzchnię, ujrzeć jasne i ciepłe światło prozy codziennego życia ludzi wolnych od twardych narkotyków. Z drugiej strony ta pieśń o przyszłości to znowu tylko fanaberia, pic na wodę, bo kobieta dalej wpada w ciągi narkotykowe - z tym, że czytelnik kończąc podróż przez świat Christiane na ostatniej stronie tej książki tego nie wie.

Jest taki fragment w tej książce, w którym dziewczyna (już teraz nie pamiętam czy Christiane czy któraś z jej koleżanek) udaje się do lekarza. Jej stan jest już bardzo poważny - silnie uzależniona, organizm skrajnie wyniszczony - ale próbuje walczyć ze swoim uzależnieniem (a najbardziej to chyba sama ze sobą). Pyta lekarza co ma zrobić a ten po chwili namysłu jak gdyby...

Wielkie łał

Wielkie łał

Bardzo mocna , prawdziwa oraz chwytająca za serce i coraz bardziej potrzebna młodym ludziom książka - żeby chociaż oni uniknęli losu, który opisuje autorka a to się staje coraz bardziej powszechne

Bardzo mocna , prawdziwa oraz chwytająca za serce i coraz bardziej potrzebna młodym ludziom książka - żeby chociaż oni uniknęli losu, który opisuje autorka a to się staje coraz bardziej powszechne