Jesteś moim zawsze

O powieści „Jesteś moim zawsze” M. Leighton słyszałam naprawdę wiele. W mediach społecznościowych i na blogach czytelniczych była polecana jako lektura, przy której „nie da się nie płakać” — książka, która wyciska morze łez i łamie serce nawet najbardziej odpornym czytelnikom. Zachęcona licznymi, emocjonalnymi opiniami oraz obietnicą historii, która porusza do głębi, postanowiłam po nią sięgnąć z dużymi oczekiwaniami. Liczyłam na opowieść, która mnie pochłonie, wzruszy i na długo pozostanie w pamięci.

„Jesteś moim zawsze” nie jest jednak baśniowym romansem ani lekką historią miłosną. To opowieść o miłości wystawionej na najtrudniejsze próby — o cierpieniu, stracie, ale także o nadziei i chwilach prawdziwego szczęścia. Autorka prowadzi czytelnika przez emocjonalną podróż, w której tragedia przeplata się z pięknem codziennych momentów. To historia prawdziwego uczucia — takiego, które trwa mimo bólu, dostrzega drugiego człowieka w najciemniejszej nocy i staje się oparciem w chwilach rozpaczy. Miłości, z której nie chce się rezygnować, nawet gdy los zdaje się bezlitosny. To opowieść o uczuciu, o jakim marzy wielu, lecz którego doświadcza niewielu.

Muszę jednak przyznać, że mimo poruszania niezwykle trudnego tematu choroby i cierpienia, książka nie wzbudziła we mnie tak silnych emocji, jakich się spodziewałam. Choć momentami była smutna i refleksyjna, nie doprowadziła mnie do łez, co — biorąc pod uwagę jej opinię jako „wyciskacza łez” — było dla mnie sporym zaskoczeniem. Czułam, że historia została napisana w sposób poprawny, a momentami nawet piękny, ale zabrakło mi głębszego realizmu emocjonalnego. Niektóre wydarzenia wydawały się zbyt wyidealizowane lub mało prawdopodobne, co utrudniało mi pełne uwierzenie w bohaterów i ich przeżycia.
To wszystko sprawiło, że choć doceniam próbę ukazania miłości w obliczu choroby oraz emocjonalny zamysł autorki, nie mogę powiedzieć, że jestem w pełni zachwycona fabułą. „Jesteś moim zawsze” to bez wątpienia książka, która znajdzie swoich odbiorców i poruszy wrażliwych czytelników, jednak mnie osobiście pozostawiła raczej z poczuciem niedosytu niż emocjonalnego wstrząsu.

O powieści „Jesteś moim zawsze” M. Leighton słyszałam naprawdę wiele. W mediach społecznościowych i na blogach czytelniczych była polecana jako lektura, przy której „nie da się nie płakać” — książka, która wyciska morze łez i łamie serce nawet najbardziej odpornym czytelnikom. Zachęcona licznymi, emocjonalnymi opiniami oraz obietnicą historii, która porusza do głębi,...

Miałam zbyt duże oczekiwania w stosunku do tej książki.
Pierwsza połowa nie zachęcała mnie do dalszego czytania, miałam wrażenie, że było tam zbyt mało emocji, przywiązania małżonków, ich głębszej relacji... Czym dalej czytałam tym lepiej było. Miałam kilka momentów wzruszeń, poczucia niesprawiedliwości, poczułam w końcu pewne przywiązanie do postaci. Mimo wszystko czuję delikatny niedosyt.

Miałam zbyt duże oczekiwania w stosunku do tej książki.
Pierwsza połowa nie zachęcała mnie do dalszego czytania, miałam wrażenie, że było tam zbyt mało emocji, przywiązania małżonków, ich głębszej relacji... Czym dalej czytałam tym lepiej było. Miałam kilka momentów wzruszeń, poczucia niesprawiedliwości, poczułam w końcu pewne przywiązanie do postaci. Mimo wszystko czuję...

Przepłakałam większość tej książki, którą przeczytałam tak naprawdę w jeden dzień. Dobra pozycja dla niepoprawnych romantyczek, ponieważ autorka idealizuje małżeństwo głównych bohaterów, którzy po 20 latach bycia razem są w sobie szczenięco zakochani. Świat byłby lepszym miejscem, gdyby było na nim więcej takich mężczyzn jak Nate, który dzielnie i czule opiekował się żoną, do tego szanując każdą jej decyzję.

Przepłakałam większość tej książki, którą przeczytałam tak naprawdę w jeden dzień. Dobra pozycja dla niepoprawnych romantyczek, ponieważ autorka idealizuje małżeństwo głównych bohaterów, którzy po 20 latach bycia razem są w sobie szczenięco zakochani. Świat byłby lepszym miejscem, gdyby było na nim więcej takich mężczyzn jak Nate, który dzielnie i czule opiekował się żoną,...

Tak za bardzo się ciągnęła i czasami stawała się nudna .
Nie dla mnie .

Tak za bardzo się ciągnęła i czasami stawała się nudna .
Nie dla mnie .

Strasznie przesłodzona i odrealniona. Autorka pokazuje idealne małżeństwo, które po kilkunastu latach nadal jest w stanie zakochania, co jest biologicznie niemożliwe. Nie ukazuje żadnych trudności z jakimi mierzyliby się w swojej relacji, nic co sprawiałoby, że byłaby to prawdziwa miłość a nie dziwne zauroczenie. Z trudem przebrnęłam.

Strasznie przesłodzona i odrealniona. Autorka pokazuje idealne małżeństwo, które po kilkunastu latach nadal jest w stanie zakochania, co jest biologicznie niemożliwe. Nie ukazuje żadnych trudności z jakimi mierzyliby się w swojej relacji, nic co sprawiałoby, że byłaby to prawdziwa miłość a nie dziwne zauroczenie. Z trudem przebrnęłam.

Historia bardzo piękna i przykra zarazem. Nie do końca wierzę w tą miłość między dwojgiem ludzi , ale zdaje sobie sprawę że takie rzeczy się zdarzają. Warto przeczytać , docenić , przeanalizować swoje życie .

Historia bardzo piękna i przykra zarazem. Nie do końca wierzę w tą miłość między dwojgiem ludzi , ale zdaje sobie sprawę że takie rzeczy się zdarzają. Warto przeczytać , docenić , przeanalizować swoje życie .

Prawdziwa miłość przetrwa nawet najgorszą próbę, a najważniejsze nawet śmierć.

Nie jest to typowy romans z jakim możemy się spotkać ta historia to prawdziwy wyciskacz łez przeczytałam ją drugi raz po długim czasie i pomimo, że znałam już treść tej książki i wiedziałam czego się spodziewać znowu przeżywał to tak jak za pierwszym razem. Bez chusteczek nie mogłam jej przeczytać. Historia Leny i Nathanela jest przepiękna i dla autorki osobista, ponieważ została napisana prawdziwymi wydarzeniami. Przepięknie zostały oddane tutaj prawdziwe uczucia bohaterów jak to zawsze podczas przysięgi ślubnej się mówi w zdrowiu i chorobie aż do śmierci. Nie każdy może znaleźć taką drugą osobę, która walczy i pokazuje, że jej zależy.

Polecam!

Prawdziwa miłość przetrwa nawet najgorszą próbę, a najważniejsze nawet śmierć.

Nie jest to typowy romans z jakim możemy się spotkać ta historia to prawdziwy wyciskacz łez przeczytałam ją drugi raz po długim czasie i pomimo, że znałam już treść tej książki i wiedziałam czego się spodziewać znowu przeżywał to tak jak za pierwszym razem. Bez chusteczek nie mogłam jej...

Przeplatana większość książki. Ale piękna

Przeplatana większość książki. Ale piękna

Zachęcona komentarzami sięgnęłam po ta książkę,ale rozczarowałam się.Jak dla mnie ‚masło maślane’,przesłodzona i dłużąca się.Można by cala historie zmieścić w 150 stronach, bo reszta to opisy jak strasznie się kochają …i jest tego zdecydowanie za dużo.

Zachęcona komentarzami sięgnęłam po ta książkę,ale rozczarowałam się.Jak dla mnie ‚masło maślane’,przesłodzona i dłużąca się.Można by cala historie zmieścić w 150 stronach, bo reszta to opisy jak strasznie się kochają …i jest tego zdecydowanie za dużo.

Przez pierwszą połowę książka jest bardzo słodka. Mnie osobiście dużo bardziej podobała się dalsza część.

Przez pierwszą połowę książka jest bardzo słodka. Mnie osobiście dużo bardziej podobała się dalsza część.