Świt, który nie nadejdzie

Nie wciągnęła mnie.

Nie wciągnęła mnie.

To pierwsza niekryminalna książka autora jaką czytałam i mówię temu stanowcze NIE.
Jedyne pozytywy to możliwość przeniesienia się w czasie- do epoki, w której na każdym kroku stały nieletnie prostytutki, gdzie męskim strojem obowiązkowym był płaszcz i kapelusz. Gdzie policja była, ale gangów nie rozbijała, gdzie każdy "znał swoje miejsce w szeregu".
Książka była o wszystkim i niczym jednocześnie, dotrwałam do końca licząc na wyjaśnienie przeszłości Wolyniaka...

To pierwsza niekryminalna książka autora jaką czytałam i mówię temu stanowcze NIE.
Jedyne pozytywy to możliwość przeniesienia się w czasie- do epoki, w której na każdym kroku stały nieletnie prostytutki, gdzie męskim strojem obowiązkowym był płaszcz i kapelusz. Gdzie policja była, ale gangów nie rozbijała, gdzie każdy "znał swoje miejsce w szeregu".
Książka była o...

Super ciągle coś się dzieje i fajnie się czyta

Super ciągle coś się dzieje i fajnie się czyta

„Kiedy mrok stopniowo spowijał jego oczy, pomyślał jeszcze, że całe jego życie było jak czarna, bezgwiezdna noc. Jak czekanie na świt, który majaczył już gdzieś na horyzoncie, ale nigdy nie nadszedł.”

Świetna powieść oparta w realiach warszawskich i czasu międzywojennego. Jeśli chcesz się wczuć w życie warszawskiego półświatka, poczuć klimat lat międzywojennych, przeżyć niesamowitą przygodę wraz z bohaterami książki, musisz ją koniecznie przeczytać.
Powieść, w której „najgroźniejsze uderzenie nadchodzi z kierunku którego się nie spodziewasz”.

„Kiedy mrok stopniowo spowijał jego oczy, pomyślał jeszcze, że całe jego życie było jak czarna, bezgwiezdna noc. Jak czekanie na świt, który majaczył już gdzieś na horyzoncie, ale nigdy nie nadszedł.”

Świetna powieść oparta w realiach warszawskich i czasu międzywojennego. Jeśli chcesz się wczuć w życie warszawskiego półświatka, poczuć klimat lat międzywojennych, przeżyć...

Międzywojenna Warszawa to jednak nie moje klimaty 🙃 Do tego rozciągnięta fabuła i brak akcji sprawiły, że kilka razy odkładałam tę książkę zapominając o jej istnieniu..

Plusem jest to, że czyta się ją dobrze dzięki dużej liczbie dialogów oraz nieprzesadnie rozbudowanym opisom.

Międzywojenna Warszawa to jednak nie moje klimaty 🙃 Do tego rozciągnięta fabuła i brak akcji sprawiły, że kilka razy odkładałam tę książkę zapominając o jej istnieniu..

Plusem jest to, że czyta się ją dobrze dzięki dużej liczbie dialogów oraz nieprzesadnie rozbudowanym opisom.

Typowy zabijacz czasu. Poprawny, do szybkiego przeczytania i jeszcze szybszego zapomnienia.

Typowy zabijacz czasu. Poprawny, do szybkiego przeczytania i jeszcze szybszego zapomnienia.

Do mniej więcej połowy, męczyłam się z czytaniem. Kilkukrotnie ją odkładałam i nawet w międzyczasie sięgnęłam po inny tytuł. W końcu do niej wróciłam. I druga jej część była dużo lepsza. Chyba po prostu nie przemawia do mnie klimat miedzywojenny. Jezeli ktoś lubi tą tematyką raczej będzie zadowolony.

Do mniej więcej połowy, męczyłam się z czytaniem. Kilkukrotnie ją odkładałam i nawet w międzyczasie sięgnęłam po inny tytuł. W końcu do niej wróciłam. I druga jej część była dużo lepsza. Chyba po prostu nie przemawia do mnie klimat miedzywojenny. Jezeli ktoś lubi tą tematyką raczej będzie zadowolony.

Sięgnąłem po tę pozycję bo zainteresował mnie klimat międzywojennej Warszawy. Momentami dało się tu wyczuć nawet podobny klimat jak Królu autorstwa Twardocha, do tego stopnia że główny bohater miał dla mnie twarz Michała Żurawskiego. Można tu znaleźć klasyk Mroza czyli przesadne znęcanie się na głównym bohaterem ale całościowo wypada to nawet wiarygodnie. Wątek miłosny podany jest w sposób znośny, nie przeszkadza a nawet pasuje. Brak irytujących dialogów, emocje bohaterów wydają się być prawdziwe. Z zakończeniem sam mam problem, z jednej strony irytuje jego otwartość ale z drugiej daje przestrzeń do rozmyślań.

Sięgnąłem po tę pozycję bo zainteresował mnie klimat międzywojennej Warszawy. Momentami dało się tu wyczuć nawet podobny klimat jak Królu autorstwa Twardocha, do tego stopnia że główny bohater miał dla mnie twarz Michała Żurawskiego. Można tu znaleźć klasyk Mroza czyli przesadne znęcanie się na głównym bohaterem ale całościowo wypada to nawet wiarygodnie. Wątek miłosny...

Przeważnie mam tak, że nawet jak mi się książka nie podoba to czytam do końca, bo wielokrotnie w połowie był zwrot akcji, albo koniec mnie zaskoczył, że warto było doczekać ostatniej strony.

Po przeczytaniu jednej trzeciej książki miałam chwilę zawahania, czy jednak darować sobie i podziękować, bo nie wciągała mnie ta historia. Owszem bardzo fajnie przedstawiony moment historyczny i świetnie pokazane miasto, ludzie na tamte lata, ale nic więcej mnie nie pociągnęło.

Po przeczytaniu kolejnych 100 stron stwierdziłam, że dobra są momenty, które mogą zatrzymać czytelnika, aby czytał dalej i chciał się dowiedzieć jak to wszystko się zakończy, ale patrząc na całość to średnia książka. Trochę się na niej wymęczyłam i akurat przy niej bym stanęła po stronie tych czytelników, którzy uważają, że jednak Mróz wcale nie ma tak dobrych książek.

Co jest zastanawiające, bo przecież czytałam ostatnio pierwszy tom o Chyłce i byłam zachwycona. Uważam, że każdemu może podwinąć się noga i nie każdemu może podpasować coś co komuś będzie się podobało. Dlatego wszyscy mogą podzielić się swoją opinią, ale ma prawo różnić się od innych.

Przeczytajcie sami i oceńcie, jestem ciekawa co Wy myślicie o tej pozycji książkowej.

Przeważnie mam tak, że nawet jak mi się książka nie podoba to czytam do końca, bo wielokrotnie w połowie był zwrot akcji, albo koniec mnie zaskoczył, że warto było doczekać ostatniej strony.

Po przeczytaniu jednej trzeciej książki miałam chwilę zawahania, czy jednak darować sobie i podziękować, bo nie wciągała mnie ta historia. Owszem bardzo fajnie przedstawiony moment...

"Świt, który nie nadejdzie" czekał u mnie na półce już dłuższy czas. Parę dni temu postanowiłem, że dłużej czekać nie będzie. Przeczytany...i ? Cóż. Nie jestem czytelnikiem, który jeśli mu coś nie podejdzie porzuca książkę i nigdy do niej nie wraca. Skończyłem ją, choć całość zupełnie mnie nie przekonała. Opowieść skupiona jest wokół tajemniczego Wilmańskiego, byłego boksera, byłego członka bandy jak się dowiadujemy z historii, który przyjeżdża do Warszawy żeby zaznać spokoju po wydarzeniach w Wilnie. Los mu jednak nie sprzyja... spokoju nie zaznaje. Przedwojenna Warszawa, gangi i ich wzajemne powiązania i wpływy oraz kobieta w tym skutecznie nie pomagają. Całość w sumie napisana sprawnie, cała historia jest taka jakaś nijaka. Pisać więcej nie będę, bo musiałbym opisywać wszystko co mi tutaj nie pasowało i zrobiła by się z tego rozprawka. Ode mnie po prostu 5.

"Świt, który nie nadejdzie" czekał u mnie na półce już dłuższy czas. Parę dni temu postanowiłem, że dłużej czekać nie będzie. Przeczytany...i ? Cóż. Nie jestem czytelnikiem, który jeśli mu coś nie podejdzie porzuca książkę i nigdy do niej nie wraca. Skończyłem ją, choć całość zupełnie mnie nie przekonała. Opowieść skupiona jest wokół tajemniczego Wilmańskiego, byłego...