Kasprowy

Nie wiem czy to już zmęczenie Remigiuszem Mrozem czy zmiana gustu ale ta część skojarzyła mi się z turecką telenowelą ewentualnie tanią sensacją w stylu zabili go i uciekł. Nie wiem co autor miał na myśli ale nie idzie to w dobrym kierunku.

Nie wiem czy to już zmęczenie Remigiuszem Mrozem czy zmiana gustu ale ta część skojarzyła mi się z turecką telenowelą ewentualnie tanią sensacją w stylu zabili go i uciekł. Nie wiem co autor miał na myśli ale nie idzie to w dobrym kierunku.

Mam mieszane uczucia.

Z jednej strony po śmierci Dominiki straciłam zapał do tej serii, więc ta powinna mi ją trochę przywrócić. Jednak wydaje się już przekombinowane i ciagnięte na siłę. Czyta się dobrze ale z poczuciem, że seria mimo wszystko chyba powinna się już zakończyć.

Mam mieszane uczucia.

Z jednej strony po śmierci Dominiki straciłam zapał do tej serii, więc ta powinna mi ją trochę przywrócić. Jednak wydaje się już przekombinowane i ciagnięte na siłę. Czyta się dobrze ale z poczuciem, że seria mimo wszystko chyba powinna się już zakończyć.

Nie ukrywam, że na początku mozolnie szło mi czytanie lecz w połowie, moja empatia do tej części wzrosła dwukrotnie szczególnie zważywszy na fakt, że gościnnie wystąpiły tu osoby z innej bajki Mroza i nie mowie tu o Chyłce czy Kordianie. Kto czytał ten wie😃brak tej jednej postaci bardzo doskwierał, ale na szczęście historia skończyła się tak jak powinna.

"Im bardziej podzielona była Polska, tym słabsza się stawała[...]"

"Dobrze dobrani ludzie mogą w jeden dzień przeżyć więcej niż ci źle dobrani w rok."

Nie ukrywam, że na początku mozolnie szło mi czytanie lecz w połowie, moja empatia do tej części wzrosła dwukrotnie szczególnie zważywszy na fakt, że gościnnie wystąpiły tu osoby z innej bajki Mroza i nie mowie tu o Chyłce czy Kordianie. Kto czytał ten wie😃brak tej jednej postaci bardzo doskwierał, ale na szczęście historia skończyła się tak jak powinna.

"Im bardziej...

To, co tutaj się wydarzyło przechodzi jakiekolwiek ludzkie pojęcie. Wielka sinusoida emocji.

To, co tutaj się wydarzyło przechodzi jakiekolwiek ludzkie pojęcie. Wielka sinusoida emocji.

"Kasprowy" to już dziesiąty tom serii o Wiktorze Forście i można poczuć, że ta historia jest już bardzo rozpędzona. Czytałam poprzednią część z pewnym znużeniem danymi koncepcjami, więc tutaj byłam ciekawa, czy coś jeszcze jest w stanie mnie zaskoczyć. I paradoksalnie – było więcej emocji niż ostatnio.

Tyle że te emocje wynikają trochę z innego powodu, niż można by się spodziewać. Mam wrażenie, że Remigiusz Mróz już totalnie oderwał się od jakiegokolwiek realizmu. Fabuła momentami odlatuje tak daleko, że to, co normalnie wydawałoby się absolutnie niemożliwe, w świecie Forsta staje się nagle całkiem zwyczajne. Z jednej strony sprawia to, że książkę czyta się szybko i z napięciem, z drugiej - trudno powstrzymać się przed myślami, że to już naprawdę sroga przesada.

Największym problemem był dla mnie główny antybohater, czyli Gorgan. Sama koncepcja postaci mogła być ciekawa, ale jego dialogi i sposób mówienia momentami wywoływały u mnie ciarki żenady, jak przy amerykańskich komediach z humorem erotyczno-fekalnym. Zamiast budzić grozę czy napięcie, jest po prostu trochę… krępujący. Mam wrażenie, że gdyby ta postać była napisana odrobinę poważniej i mniej teatralnie, cała historia by tylko zyskała.

Zakończenie natomiast zostawia niewiele wątpliwości. Wyraźnie czuć, że to jeszcze nie koniec i ta historia będzie miała ciąg dalszy. Patrząc na to, jak kończy się Kasprowy, trudno uwierzyć, żeby seria nagle się tu zatrzymała. I znając tempo, w jakim powstają kolejne książki Mroza, pewnie długo na następną część nie będziemy czekać.

"Kasprowy" to już dziesiąty tom serii o Wiktorze Forście i można poczuć, że ta historia jest już bardzo rozpędzona. Czytałam poprzednią część z pewnym znużeniem danymi koncepcjami, więc tutaj byłam ciekawa, czy coś jeszcze jest w stanie mnie zaskoczyć. I paradoksalnie – było więcej emocji niż ostatnio.

Tyle że te emocje wynikają trochę z innego powodu, niż można by się...

Kiedy podczas wycieczki na Kasprowy Edmund widzi faceta z dziarą z dwójką pik łączy się ona że sprawa z kiedyś. Wspomnienia Wiktora z Dominiką kocham ich razem ❤️. Dominika chciał przegadać sprawę, którą prowadziła z Wiktorem i przeżywała ją. Mamy w tej książce dwie linie czasowe jedna z Osicą i dziećmi w kolejce, druga Dominika z przeszłości. To co robi mężczyzna z Osicą co się z nim stanie. Przemyślenia Dominiki odnośnie końca tygodnia pracy jest dobry. Ta rodzina była tak wspaniała, dlaczego musiało się posypać. Te połączenie między Dominiką i Forstem. Remigiusz w tej książce pokazał relacje Dominiki kiedy tych dwoje było razem i pokazał jak to było. W rzeczywistości Wiktor Forst musi zginąć, aby zakładnicy wrócili żywi. To co dzieje się na koniec pierwszej części będziecie w szoku co się dzieje. W tej książce pojawia się również żona Zaorskiego wątki z innej książki. Tajemnicza kobieta, czyta podczas pracy Holly Stephena Kinga, atak na kobietę w tym czasie. To był ten mężczyzna, którego Forst zaatakował pod bazą Ludzi z Mgły. Kobieta została uratowana przez Forsta, bo mężczyzna już nie zagraża kobiecie. W rzeczywistości Forst małpuje po Edmundzie i jeszcze mówi, że po mądrym dobrze powtarzać hahaha. Czy Malm i Forst będą mieli dila? Tajemnicza kobieta i rozmowa z Gorgan, co będzie na laptopie?, co stanie się z kobietą? Później z kobietą spotka się Olga i ta będzie w szoku, dlaczego to spotkanie będzie aż takim zaskoczeniem? Szczera rozmowa między dziewczynami i to pytanie czy tajemnicza kobieta otrzyma wybaczenie. Kiedy Forst poznaje prawdę... Co będzie dalej w historii, jaki będzie ciąg dalszy? Czekam z niecierpliwością na kolejną część …

Kiedy podczas wycieczki na Kasprowy Edmund widzi faceta z dziarą z dwójką pik łączy się ona że sprawa z kiedyś. Wspomnienia Wiktora z Dominiką kocham ich razem ❤️. Dominika chciał przegadać sprawę, którą prowadziła z Wiktorem i przeżywała ją. Mamy w tej książce dwie linie czasowe jedna z Osicą i dziećmi w kolejce, druga Dominika z przeszłości. To co robi mężczyzna z Osicą...

autor potrafiłby zmartwychwstać nawet kredowego triceratopsa, nie mówiąc o czymś tak prostym jak prokuratorka... jasne, nie wiadomo by było czy Forstowi chciałoby się żyć i jak to życie by się potoczyło- ale czy to zmartwychwstanie było jedyną opcją??? :)

autor potrafiłby zmartwychwstać nawet kredowego triceratopsa, nie mówiąc o czymś tak prostym jak prokuratorka... jasne, nie wiadomo by było czy Forstowi chciałoby się żyć i jak to życie by się potoczyło- ale czy to zmartwychwstanie było jedyną opcją??? :)

Najgorsza część z możliwych. Autor zmienił styl pisania, nie każdy musi to lubić. Zamiast wprowadzać retrospekcje, mógł zrobić dwie krótsze powieści, które czytałoby się o wiele przyjemniej.

Najgorsza część z możliwych. Autor zmienił styl pisania, nie każdy musi to lubić. Zamiast wprowadzać retrospekcje, mógł zrobić dwie krótsze powieści, które czytałoby się o wiele przyjemniej.

Streszczenie:
Czerwiec 2025. Rozpoczyna się sezon turystyczny, a kolejki na Kasprowy Wierch pękają w szwach. Dochodzi do zamachu na kolejkę linową – ktoś przejmuje kontrolę nad wagonami, a sytuacja przeradza się w dramat. Wśród turystów znajdują się dzieci Dominiki Wardyś-Hanson, które na wycieczkę zabrał Edward Osica.
Czerwiec 2022, Kraków. Dominika i Forst układają sobie życie w Krakowie. Praca schodzi na dalszy plan, dla Dominiki rodzina jest teraz na pierwszym planie. Mimo to podejmuje się śledztwa w sprawie masowego grobu znajdującego się w Pleszewie, śledztwa, którego skutki sięgają aż do czerwca 2025 roku.
Recenzja:
„Kasprowy” wciągnął mnie od pierwszych stron i nie dawał chwili wytchnienia. Akcja jest szybka i intensywna, a mimo że to już dziesiąty tom serii o Wiktorze Forście, autor po raz kolejny potrafił mnie zaskoczyć. Działy się rzeczy, których kompletnie się nie spodziewałam, dlatego nie mogłam oderwać się od książki i cały czas chciałam wiedzieć, co będzie dalej.
Bardzo miłą niespodzianką było pojawienie się Seweryna Zaorskiego z serii „Głosy z zaświatów”. Lubię, gdy Remigiusz Mróz przeplata swoje serie, bo dzięki temu jego książkowy świat wydaje się spójny i ciekawszy. To przypomniało mi też, że muszę wrócić do historii Zaorskiego.
Jeśli chodzi o postacie, to tutaj również nie mam powodów do narzekań. Wiktor Forst w końcu się ogarnia i przestaje ćpać, z czego byłam naprawdę szczerze szczęśliwa. Edmund Osica pozostaje moim absolutnym faworytem — uwielbiam tego staruszka i każda scena z nim to czysta przyjemność. Z kolei Wojciech Malm jest tak nienormalny i psychopatyczny, że momentami aż trudno znaleźć słowa. Jego teksty bywają jednocześnie zabawne i obrzydliwe, co tylko potęguje niepokój, jaki wzbudza.
Na ten moment „Kasprowy” to mój ulubiony tom całej serii. Emocje, tempo, bohaterowie i zaskoczenia sprawiły, że daję tej książce mocne 5/5 i z czystym sumieniem polecam ją każdemu fanowi Forsta.

Streszczenie:
Czerwiec 2025. Rozpoczyna się sezon turystyczny, a kolejki na Kasprowy Wierch pękają w szwach. Dochodzi do zamachu na kolejkę linową – ktoś przejmuje kontrolę nad wagonami, a sytuacja przeradza się w dramat. Wśród turystów znajdują się dzieci Dominiki Wardyś-Hanson, które na wycieczkę zabrał Edward Osica.
Czerwiec 2022, Kraków. Dominika i Forst układają sobie...

Czuję się troszkę rozczarowany pewnym zabiegiem, który autor zastosował w tej powieści.

Czuję się troszkę rozczarowany pewnym zabiegiem, który autor zastosował w tej powieści.