Dzienniki kołymskie

FE-NO-ME-NA-LNY reportaż.
Homo Sovieticus w pełnej krasie - tej wynaturzonej, quasi-człowieczej, dzikiej - jak dzika jest Kołyma.

FE-NO-ME-NA-LNY reportaż.
Homo Sovieticus w pełnej krasie - tej wynaturzonej, quasi-człowieczej, dzikiej - jak dzika jest Kołyma.

Homo sovieticus w pełnej krasie - nie wiem czy taki był zamysł autora ale mnie ostatecznie zohydził styl życia i przesiąknięcie patologią ludu sovietów. Nie dałem rady dokończyć.

Homo sovieticus w pełnej krasie - nie wiem czy taki był zamysł autora ale mnie ostatecznie zohydził styl życia i przesiąknięcie patologią ludu sovietów. Nie dałem rady dokończyć.

Zdecydowanie najlepsza książka Hugo-Badera z tych które przeczytałem. Reportaż o miejscu, o drodze, ale przede wszystkim o ludziach i ich losach. Odniesienia historyczne i opis współczesnej Rosji bez nadmiernej dydaktyki. Świetnie się to czyta.

Zdecydowanie najlepsza książka Hugo-Badera z tych które przeczytałem. Reportaż o miejscu, o drodze, ale przede wszystkim o ludziach i ich losach. Odniesienia historyczne i opis współczesnej Rosji bez nadmiernej dydaktyki. Świetnie się to czyta.

Kołyma, Federacja Rosyjska, gdzieś kole roku 2014.

Świetnie napisany reportaż, bez długich wywodów, ciekawe migawki z życia ludzi i ich relacji do historii tego miejsca i ZSRR. Na ile historie są prawdziwe? Pewnie na tyle na ile samych rozmówców poniosła fantazja.

Kołyma, Federacja Rosyjska, gdzieś kole roku 2014.

Świetnie napisany reportaż, bez długich wywodów, ciekawe migawki z życia ludzi i ich relacji do historii tego miejsca i ZSRR. Na ile historie są prawdziwe? Pewnie na tyle na ile samych rozmówców poniosła fantazja.

Dzienniki kołymskie to wstrząsający zapis podróży przez jedno z najciemniejszych miejsc rosyjskiej pamięci. Hugo-Bader łączy reporterską czujność z osobistą obecnością, pokazując Kołymę nie tylko jako przestrzeń geograficzną, lecz także jako krajobraz traumy, milczenia i przetrwania. Surowa forma dziennika potęguje autentyczność i sprawia, że ta książka boli — ale właśnie dlatego jest tak ważna. Zdecydowanie polecam.

Dzienniki kołymskie to wstrząsający zapis podróży przez jedno z najciemniejszych miejsc rosyjskiej pamięci. Hugo-Bader łączy reporterską czujność z osobistą obecnością, pokazując Kołymę nie tylko jako przestrzeń geograficzną, lecz także jako krajobraz traumy, milczenia i przetrwania. Surowa forma dziennika potęguje autentyczność i sprawia, że ta książka boli — ale właśnie...

Dzienniki kołymskie

Autor: Jacek Hugo-Bader
Moja ocena: ★★★★★★★★☆☆ (8/10)

„Dzienniki kołymskie” Surowy, chłodny i bezlitośnie prawdziwy zbiór reportaży z jednego z najbardziej tajemniczych, mroźnych i brutalnych regionów świata. Jacek Hugo-Bader, znany z zamiłowania do ekstremalnych wypraw i wnikliwej obserwacji ludzkich losów, ponownie udowadnia, że potrafi zbliżyć się do bohaterów na sposób rzadko spotykany we współczesnym reportażu.

Autor przemierza Kołymę — krainę, która w zbiorowej pamięci jest symbolem cierpienia, łagrów i nieludzkiej historii ZSRR. Zderza tę przerażającą przeszłość z codziennością współczesnych mieszkańców, ukazując nie tylko ich zmagania, lecz także niezwykłą odporność, humor i umiejętność życia w miejscu, gdzie światło i nadzieja często przychodzą z opóźnieniem.

Hugo-Bader pisze językiem prostym, klarownym, a jednocześnie niezwykle sugestywnym. Potrafi stworzyć obrazy, które na długo zostają w wyobraźni — zarówno wtedy, gdy przedstawia skuty lodem krajobraz, jak i wtedy, gdy oddaje głos ludziom pamiętającym najciemniejsze karty historii. Książka trzyma w napięciu, mimo że jej konstrukcja jest oparta na reportażowych migawkach, a nie linearnym opowiadaniu.

To mocna, poruszająca lektura, która zmusza do refleksji nad granicami ludzkiej wytrzymałości i nad tym, jak miejsce ukształtowane przez ból może nadal być domem. Dobra książka — i zdecydowanie warta poznania.

📖 09:18 · 29.11.2025 · 107/2025

Dzienniki kołymskie

Autor: Jacek Hugo-Bader
Moja ocena: ★★★★★★★★☆☆ (8/10)

„Dzienniki kołymskie” Surowy, chłodny i bezlitośnie prawdziwy zbiór reportaży z jednego z najbardziej tajemniczych, mroźnych i brutalnych regionów świata. Jacek Hugo-Bader, znany z zamiłowania do ekstremalnych wypraw i wnikliwej obserwacji ludzkich losów, ponownie udowadnia, że potrafi zbliżyć się...

Absolutnie rewelacyjny reportaż. Wielka szkoda, że to konkretne wydanie nie ma dokładniejszej mapy aby móc choć palcem podróżować po Trakcie...

Absolutnie rewelacyjny reportaż. Wielka szkoda, że to konkretne wydanie nie ma dokładniejszej mapy aby móc choć palcem podróżować po Trakcie...

Bardzo fajny reportaż, który połyka się strona za stroną. Odmienność kultury ludów zamieszkujących azjatycką część Rosji,potrafi zaskoczyć. Polecam każdemu,kto jest ciekawy świata.

Bardzo fajny reportaż, który połyka się strona za stroną. Odmienność kultury ludów zamieszkujących azjatycką część Rosji,potrafi zaskoczyć. Polecam każdemu,kto jest ciekawy świata.

Książka, jak sugeruje tytuł, jest dziennikiem z ponad miesiecznego wyjazdu dziennikarza do dalekiej Rosji - na Kołyme. W miejscu zsyłki milionów więźniów, autor odnajduje cienie przeszłości i świadków historii Związku Radzieckiego i Federacji Rosyjskiej, od prostych ludzi których los rzucił na Kołyme, przez lokalnych bogaczy, po dzieci NKWDzistów

Książka, jak sugeruje tytuł, jest dziennikiem z ponad miesiecznego wyjazdu dziennikarza do dalekiej Rosji - na Kołyme. W miejscu zsyłki milionów więźniów, autor odnajduje cienie przeszłości i świadków historii Związku Radzieckiego i Federacji Rosyjskiej, od prostych ludzi których los rzucił na Kołyme, przez lokalnych bogaczy, po dzieci NKWDzistów

Pamiętam, gdy lata temu przeczytałem "Dzienniki" zaraz po Gorączce i Zielsku i podobała mi się najmniej z tych trzech. Poprzeczka po dwóch pierwszych książkach była zawieszona wysoko, a też i oskarżenia Badera o przesadę, koloryzację, wręcz zmyślenie, nie robiły dobrej atmosfery wokół Dzienników. Po latach postanowiłem sprawdzić, czy książka jako "osobny Bader" się broni, więc odwróciłem kolejność czytania i zacząłem od Dzienników, które wypadają znakomicie, szczególnie że można posłuchać także autora. Opowieść wciąga i pasjonuje. Powrót po latach odczarował Dzienniki i potwierdził ich reportersko-literacką wartość.

Pamiętam, gdy lata temu przeczytałem "Dzienniki" zaraz po Gorączce i Zielsku i podobała mi się najmniej z tych trzech. Poprzeczka po dwóch pierwszych książkach była zawieszona wysoko, a też i oskarżenia Badera o przesadę, koloryzację, wręcz zmyślenie, nie robiły dobrej atmosfery wokół Dzienników. Po latach postanowiłem sprawdzić, czy książka jako "osobny Bader" się...