Columbine. Masakra w amerykańskim liceum

Jeżeli jakaś książka zasługuje na miano „reportażu totalnego” (określenie, które usłyszałam w odniesieniu do innej pozycji),to jest to właśnie „Columbine”.
Książki wysłuchałam, ale w tym przypadku nie była to najlepsza forma. Brakowało mi możliwości swobodnego i łatwego powrotu do wcześniejszych treści.

Jeżeli jakaś książka zasługuje na miano „reportażu totalnego” (określenie, które usłyszałam w odniesieniu do innej pozycji),to jest to właśnie „Columbine”.
Książki wysłuchałam, ale w tym przypadku nie była to najlepsza forma. Brakowało mi możliwości swobodnego i łatwego powrotu do wcześniejszych treści.

Układ książki wydaje mi się dyskusyjny i to chyba względne, czy weźmie się to za wadę, czy zaletę. Ostatecznie jestem chyba po stronie tych drugich, przyjmując, że rozproszenie i heterogeniczna narracja nie pozwalają zbytnio zbliżyć się do perspektywy morderców. Tłumaczeniu przydałaby się redakcja (parę pomniejszych głupotek dotyczących projektowania map do gier; dość kwadratowe stylizacje językowe naśladujące w zamierzeniu młodzieżowy slang). Nie jestem przekonany co do zasadności obecności bardzo personalnych wtrętów odautorskich. Bardzo cenię za to odwagę mierzenia się z mitami medialnymi, trzeźwy i krytyczny osąd udziału środków masowego przekazu oraz uczciwe, jak mi się zdaje, konkluzje. Bardzo ciekawa bibliografia.

Układ książki wydaje mi się dyskusyjny i to chyba względne, czy weźmie się to za wadę, czy zaletę. Ostatecznie jestem chyba po stronie tych drugich, przyjmując, że rozproszenie i heterogeniczna narracja nie pozwalają zbytnio zbliżyć się do perspektywy morderców. Tłumaczeniu przydałaby się redakcja (parę pomniejszych głupotek dotyczących projektowania map do gier; dość...

Literatura faktu nie jest moim pierwszym wyborem jeśli chodzi o dobór lektur, ale staram się w tym zakresie wprowadzić pewne zmiany i wyselekcjonować chociaż kilka tytułów w skali roku, z którymi mogłabym się zapoznać. Nie ukrywam też, że pośród literatury non-fiction, z perspektywy osoby czytającej głównie beletrystykę, reportaże wydają mi się najbardziej przystępne w odbiorze i być może dlatego koniec końców zdecydowałam się na lekturę „Columbine. Masakra w amerykańskim liceum”. Reportaż Dave’a Cullen to lata dziennikarskiej pracy i jest to dostrzegalne podczas czytania - autor przybliża relacje z wydarzeń ze szkoły Columbine z różnych perspektyw, demaskując wszystkie narosłe wokół tej sprawy mity i przygląda się losom zmagającej się z dramatem lokalnej społeczności. Bije z tej historii ogromna świadomość autora, jak wielką moc mogą mieć słowa i jak wielki wpływ na postrzeganie danych wydarzeń przez społeczeństwo odgrywają działania mediów; i pod tym względem Dave Cullen wykorzystuje niejako indywidualną tragedię do ukazania szerszego problemu. Przyznaje natomiast, że mnogość bohaterów i pewne zaburzenie chronologii jeśli chodzi o przedstawienie wydarzeń nieco utrudniało mi lekturę. Ciągłe przeskoki między relacjami poszczególnych postaci i powrót do poszczególnych wątków uczynił może całość bardziej dynamiczną, ale też wprowadził pozorny chaos do lektury. Czy polecam? Tak. To ten rodzaj reportażu, w którym widać ogromny wkład pracy autora i jego zaangażowanie, ale też poruszająca opowieść drogi do morderstwa i o próbie powrotu do życia po doświadczeniu ogromnej tragedii.

Literatura faktu nie jest moim pierwszym wyborem jeśli chodzi o dobór lektur, ale staram się w tym zakresie wprowadzić pewne zmiany i wyselekcjonować chociaż kilka tytułów w skali roku, z którymi mogłabym się zapoznać. Nie ukrywam też, że pośród literatury non-fiction, z perspektywy osoby czytającej głównie beletrystykę, reportaże wydają mi się najbardziej przystępne w...

Książka trochę chaotyczna, trzeba się dobrze skupić, ale bardzo dobrze przedstawia temat. Pokazuje prawdę, a nie wymyślone histrorie. Polecam

Książka trochę chaotyczna, trzeba się dobrze skupić, ale bardzo dobrze przedstawia temat. Pokazuje prawdę, a nie wymyślone histrorie. Polecam

To długi i szczegółowy reportaż, przedstawiający wydarzenia mające miejsce ponad 20 lat temu. Autor - dziennikarz, będący na miejscu zdarzenia, prezentuje sylwetki ofiar i sprawców, próbując jednocześnie udzielić odpowiedzi na pytania: jak i dlaczego do tego doszło? oraz czy można było tego uniknąć?
Trochę momentami brakowało mi tu chronologii, niby wydarzenia są przedstawiane po kolei, ale czasami z punktu widzenia różnych świadków, co powoduje zamieszanie w kolejności zdarzeń.

To długi i szczegółowy reportaż, przedstawiający wydarzenia mające miejsce ponad 20 lat temu. Autor - dziennikarz, będący na miejscu zdarzenia, prezentuje sylwetki ofiar i sprawców, próbując jednocześnie udzielić odpowiedzi na pytania: jak i dlaczego do tego doszło? oraz czy można było tego uniknąć?
Trochę momentami brakowało mi tu chronologii, niby wydarzenia są...

To bardzo dobry, rzetelny reportaż. Autor ukazuje nam tę tragedię wielowątkowo. Nie skupia się wyłącznie na sprawcach czy opisie samej strzelaniny, ale także prowadzi wątek ofiar, rannych, rodzin, społeczności, dziennikarzy, działań policji, postawy liderów religijnych. Bardzo porządna, dziennikarska robota. Dobrze się słuchało w postaci audiobooka.

To bardzo dobry, rzetelny reportaż. Autor ukazuje nam tę tragedię wielowątkowo. Nie skupia się wyłącznie na sprawcach czy opisie samej strzelaniny, ale także prowadzi wątek ofiar, rannych, rodzin, społeczności, dziennikarzy, działań policji, postawy liderów religijnych. Bardzo porządna, dziennikarska robota. Dobrze się słuchało w postaci audiobooka.

Przy tej książce nie sposób się nudzić, a to wszystko dzięki narracji. Autor na początku opisuje masakrę w szkole. Później narracja biegnie dwutorowo. Wracamy do początków, do tego co się działo z Erickiem, Dylanem i innymi osobami przed tragedią, co do niej doprowadziło. Równocześnie historia biegnie dalej. Opisywane są szczegółowo sceny w szkole, relacje świadków, rekonwalescencja ofiar strzelaniny, dochodzenie policyjne itd. Rozdziały ustawione są naprzemiennie, przed-po, przez co opowieść jest bardzo dynamiczna. Choć historia z książki jest tragiczna, Autor przedstawił ją w arcyciekawy sposób. Wykonał potężną robotę i przybliżył nam czytelnikom nawet takie aspekty jak zarys osoby, określanej mianem psychopaty/socjopaty. Mam wrażenie, że poruszył każdą kwestię, porozmawiał z prawie każdą osobą, przeanalizował nawet najmniejszą wzmiankę na temat Columbine. On wręcz żył tą historią i w tej książce to naprawdę czuć. Zawsze się mówi, że dziennikarze są bez serca, Dave Cullen ewidentnie serce ma i było to widać w niektórych rozdziałach, gdzie smutek i złość brała górę w narracji.

Przy tej książce nie sposób się nudzić, a to wszystko dzięki narracji. Autor na początku opisuje masakrę w szkole. Później narracja biegnie dwutorowo. Wracamy do początków, do tego co się działo z Erickiem, Dylanem i innymi osobami przed tragedią, co do niej doprowadziło. Równocześnie historia biegnie dalej. Opisywane są szczegółowo sceny w szkole, relacje świadków,...

Reportaż napisany od końca. Na kilkunastu pierwszych stronach dowiadujemy się, kto zabił. Właściwie, kto z premedytacją dokonał mordu na uczniach szkoły. Dopiero po tym fakcie, autor prowadzi czytelnika tropami: dlaczego, w jaki sposób.... .. Bardzo dobrze przedstawia sylwetki zabójców, ich rodzin oraz ofiar masakry.
Ja nie mogłam się oderwać od tej książki.

To świetnie napisany reportaż. Zapoznajcie się z nim.

Reportaż napisany od końca. Na kilkunastu pierwszych stronach dowiadujemy się, kto zabił. Właściwie, kto z premedytacją dokonał mordu na uczniach szkoły. Dopiero po tym fakcie, autor prowadzi czytelnika tropami: dlaczego, w jaki sposób.... .. Bardzo dobrze przedstawia sylwetki zabójców, ich rodzin oraz ofiar masakry.
Ja nie mogłam się oderwać od tej książki.

To świetnie...

„Columbine” to naprawdę mocny, poruszający reportaż. Zastanawiam się, czy Amerykanie kiedykolwiek zdecydują się zrezygnować ze swojego prawa do posiadania broni i zatrzymają tą absurdalną przemoc w szkołach. Czy naprawdę ich przywiązanie do tradycji jest silniejsze od strachu o własne dzieci? Ja osobiście nie wyobrażam sobie, że mogłabym spokojnie posyłać dzieci do amerykańskich szkół. Nastoletni mordercy z Columbine nie mieli najmniejszego problemu ze zdobyciem broni i własnoręcznym skonstruowaniem bomb, oraz wniesieniem całego tego arsenału do szkoły. Nie mieści mi się to w głowie…
Autor pracował nad tą książką 10 lat i to daje się odczuć. Wykonał naprawdę kawał dobrej, reporterskiej roboty opisując nie tylko samo wydarzenie, ale też próbując poznać osobowości sprawców i zrozumieć ich motywacje. Cytaty z dzienników obu chłopców i opis filmów, które nagrywali podczas przygotowań do masakry należą do najbardziej przerażających fragmentów reportażu. Dave Cullen opisuje również traumę, jaką przeżyła cała społeczność miasteczka i sposób w jaki radziły sobie zarówno ofiary, jak i ich rodziny. Nie zapomniał o rodzicach sprawców i tragedii, jaka ich spotkała. Oni przecież również stracili swoje dzieci, a dodatkowo musieli się zmagać z ogromnym poczuciem winy i nienawiścią otoczenia. Piękne i dające nadzieję było dla mnie czytanie o przebaczeniu i dalszym, szczęśliwym życiu niektórych z okaleczonych, ale ocalałych osób. Ten reportaż warto przeczytać, chociaż nie jest to lektura łatwa i przyjemna.

„Columbine” to naprawdę mocny, poruszający reportaż. Zastanawiam się, czy Amerykanie kiedykolwiek zdecydują się zrezygnować ze swojego prawa do posiadania broni i zatrzymają tą absurdalną przemoc w szkołach. Czy naprawdę ich przywiązanie do tradycji jest silniejsze od strachu o własne dzieci? Ja osobiście nie wyobrażam sobie, że mogłabym spokojnie posyłać dzieci do...

Kilka godzin po tym, jak skończyłam książkę doszła do mnie informacja o strzelaninie w Minneapolis. Uderza to jakoś inaczej, gdy widzi się jak wszystko zatacza krąg.
Minęło 26 lat między tymi wydarzeniami i nic się nie zmieniło. Źle się na to patrzy.

Kilka godzin po tym, jak skończyłam książkę doszła do mnie informacja o strzelaninie w Minneapolis. Uderza to jakoś inaczej, gdy widzi się jak wszystko zatacza krąg.
Minęło 26 lat między tymi wydarzeniami i nic się nie zmieniło. Źle się na to patrzy.