Realm of Ash

⭐️ 2.5/5
Tak, to było lepsze niż pierwszy tom — głównie dlatego, że akcja wreszcie ruszyła z miejsca, gdy bohaterowie opuścili cesarski pałac. Ale niestety, to wciąż kompletnie nie moja bajka. Nadal nie mogę pojąć, jak można jednocześnie pisać tak pięknym językiem, mieć świetny koncept i… dostarczyć postacie oraz fabułę emocjonalnie płaskie jak kartka papieru. Nic mnie tu nie porwało, absolutnie nic. Dodatkowe pół gwiazdki? Tylko dlatego, że jednak było lepiej niż w jedynce.

⭐️ 2.5/5
Tak, to było lepsze niż pierwszy tom — głównie dlatego, że akcja wreszcie ruszyła z miejsca, gdy bohaterowie opuścili cesarski pałac. Ale niestety, to wciąż kompletnie nie moja bajka. Nadal nie mogę pojąć, jak można jednocześnie pisać tak pięknym językiem, mieć świetny koncept i… dostarczyć postacie oraz fabułę emocjonalnie płaskie jak kartka papieru. Nic mnie tu...

Tak samo wciągająca i nieco mroczna jak tom pierwszy. Pełna przygód, zwrotów akcji i szukania sposobu na pokonanie klątwy. Trochę szkoda, że to już koniec ale z drugiej strony pozostaje wyobraźnia na dalsze przygody bohaterów.

Tak samo wciągająca i nieco mroczna jak tom pierwszy. Pełna przygód, zwrotów akcji i szukania sposobu na pokonanie klątwy. Trochę szkoda, że to już koniec ale z drugiej strony pozostaje wyobraźnia na dalsze przygody bohaterów.

To nie jest powieść dla fanów grafomanii w stylu powieści Maas, ani dla wielbicieli szybkiej akcji pełnej smoków i bitew. To idealnie wyważona, płynąca opowieść. Przepiękna i oryginalna historia, pełna zwrotów akcji i inteligentnych dialogów. Tu potwory naprawdę przerażają. Dawno nie czytałam tak świeżej, zachwycająco mrocznej i świetnie skonstruowanej powieści. Łączy się z pierwszym tomem, ale jednocześnie może stanowić zamkniętą całość. Jest lepsza niż "Cesarstwo piasku", dojrzalsza, ale bazuje na tej samej, cudownie wymyślonej, mitologii. Perełka.

To nie jest powieść dla fanów grafomanii w stylu powieści Maas, ani dla wielbicieli szybkiej akcji pełnej smoków i bitew. To idealnie wyważona, płynąca opowieść. Przepiękna i oryginalna historia, pełna zwrotów akcji i inteligentnych dialogów. Tu potwory naprawdę przerażają. Dawno nie czytałam tak świeżej, zachwycająco mrocznej i świetnie skonstruowanej powieści. Łączy się z...

Dobra książka, bohaterka zdecydowanie bardziej mi przypadła do gustu niż ta w pierwszym tomie i sprawiła, że dałam kolejną szansę autorce. Romans nie jest rewelacyjny, trochę kartonowy, ale całkiem miło się śledzi losy postaci i samą historię.

Dobra książka, bohaterka zdecydowanie bardziej mi przypadła do gustu niż ta w pierwszym tomie i sprawiła, że dałam kolejną szansę autorce. Romans nie jest rewelacyjny, trochę kartonowy, ale całkiem miło się śledzi losy postaci i samą historię.

Drugi tom cyklu napisany jest lepiej.To historia siostry Mehr, Arwy. Dobrze się to czyta.

Drugi tom cyklu napisany jest lepiej.To historia siostry Mehr, Arwy. Dobrze się to czyta.

Jeju jakie to było ładne i jak przyjemnie było wrócić do tego świata. Zostałam cudownie otulona orientem. I uwielbiam te dewa! I ta relacja romantyczna taka urocza.

Jeju jakie to było ładne i jak przyjemnie było wrócić do tego świata. Zostałam cudownie otulona orientem. I uwielbiam te dewa! I ta relacja romantyczna taka urocza.

Podobała mi się o wiele bardziej niż pierwsza część!

Podobała mi się o wiele bardziej niż pierwsza część!

O. Mój. Boże. Przedstawiam piękny przykład skopanej kontynuacji. Pierwszy tom nie był idealny, ale był JAKIŚ i ogólnie się wybronił mimo niedociągnięć, ale to? TO BYŁO TAK NUDNE! Postacie są kompletnie bez wyrazu, nie ma miedzy nimi żadnej chemii, a całość jest mdła i bez wyrazu. Naprawdę ciężko się tego słuchało i ciągle miałam nadzieję na jakiś zwrot akcji, wielkie bum albo chociaż na to, żeby główna bohaterka wzięła się w garść. Niestety po miesiącu więcej pamiętam z pierwszej części, druga została w mojej pamięci jako stera mydlin i wrażenie niesmaku + naprawdę ciężko było to dociągnąć do końca :/.

O. Mój. Boże. Przedstawiam piękny przykład skopanej kontynuacji. Pierwszy tom nie był idealny, ale był JAKIŚ i ogólnie się wybronił mimo niedociągnięć, ale to? TO BYŁO TAK NUDNE! Postacie są kompletnie bez wyrazu, nie ma miedzy nimi żadnej chemii, a całość jest mdła i bez wyrazu. Naprawdę ciężko się tego słuchało i ciągle miałam nadzieję na jakiś zwrot akcji, wielkie bum...

Tę cześć można czytać śmiało oddzielnie. Mało jest powiązania z "Cesarstwem piasku" i w sumie mało w niej części wspólnych. To co łączy te dwie pozycje - to fakt, je pierwsza książka była o przygodach jednej siostry a ta o drugiej. Tutaj startujemy z pozycji, gdy Arwa zostając wdową po masakrze w Forcie Darez podróżuje do domu wdów. Jej krew przyciąga dewa ( złe duchy, których wszyscy się boją, Arwa też, ale chce się ona również dowiedzieć dlaczego jako jedyna ocalała po ataku tych duchów w Forcie ... jak się przekonamy nie tylko ona chce to wiedzieć.
Nie była zła, nie nudziła, ale też nie ma się nad czym zachwycać.

Tę cześć można czytać śmiało oddzielnie. Mało jest powiązania z "Cesarstwem piasku" i w sumie mało w niej części wspólnych. To co łączy te dwie pozycje - to fakt, je pierwsza książka była o przygodach jednej siostry a ta o drugiej. Tutaj startujemy z pozycji, gdy Arwa zostając wdową po masakrze w Forcie Darez podróżuje do domu wdów. Jej krew przyciąga dewa ( złe duchy,...

Mijają lata. Arwa z małej dziewczynki z pierwszego tomu stała się kobietą. Poznajemy ją w momencie gdy zmierza do azylu dla wdów. W bardzo młodym wieku została on wdową poprzez straszną rzeź, z której tylko ona przeżyła. Według ich tradycji wdowa nie może wyjść za mąż raz jeszcze, a nie chcąc być ciężarem, dla rodziny udała się do azylu. Jednak nie daje jej spokoju to, co się wydarzyło. Nie chce pamiętać, ale jednocześnie pamięta i wini się, że to przez jej krew doszło do katastrofy. Z początku bardzo chroniła swoją tajemnicę, jednak z czasem odkryła ją jedna z wdów. Arwa postanawia, że jej krew może być czymś innym niż klątwą, być może uratuje cesarstwo. Dla tego udaje się do pałacu, by zdać się na łaskę księżniczki. Co ją tam czeka?

 

Bardzo spodobał mi się pomysł z przeniesieniem głównej bohaterki na młodszą siostrę. Zmienia to punkt, z jakiego do tej pory odbieraliśmy naród, który uznany został za heretyków. Arwa od małego została odcięta od swoich korzeni ze strony matki. Nie znała żadnych obrzędów, wierzeń, podań. Dla jej własnego bezpieczeństwa nie wiedziała nic. Oprócz jednej rzeczy przekazanej przez siostrę, to o ich krwi. Autorka doskonale pokazuje jak ktoś wychowany w nie swojej kulturze, bez swych korzeni, czuje. A czuje dużo. Czuje, że brakuje mu jakieś części siebie, często nawet wbrew sobie.  Jest tu nie tylko ciekawa historia. Bo piasek, pustynia, zakazane obrzędy, ryzyko śmierci, ale również nieznane tereny. Autorka poprzez tę historię uświadamia nam, jak ważne są nasze korzenie. Nawet nie zdajemy sobie sprawy, że one nas tak naprawdę tworzą. Naszą tożsamość, to kim jesteśmy w dużej mierze, zależy od naszych przodków, historii, wierzeń czy obrzędów. Świetnie to przedstawiła na przykładzie Arwy, ona nie wiedząc nic o swoich przodkach czuła, że brakuje jej jakieś części siebie. Dopiero jak ją zdobędzie, poczuje się kompletna.

Ciekawie przedstawiona jest tu magia. Tym razem poznajemy ją z innej strony. A tytułowa „Kraina popiołów” nabiera tu sensu.

Świetnie została też przedstawiona maszyna polityczna i gierki na cesarskim tronie. Kto wie więcej, ten zwycięża. Każda potyczka jest ważna oraz każda do czegoś dąży, do władzy. Jednocześnie jak na każdym dworze nie można nikomu ufać a zwykli ludzi są po prostu pionkami w grze wielkich.

Jeśli lubisz więc ciekawy świat, magiczne stworzenia, dobrą przygodę i trochę ryzyka to myślę, że ta książka ci się spodoba. Osobiście podoba mi się nawet bardziej niż pierwszy tom. Polecam przeczytać.        

Mijają lata. Arwa z małej dziewczynki z pierwszego tomu stała się kobietą. Poznajemy ją w momencie gdy zmierza do azylu dla wdów. W bardzo młodym wieku została on wdową poprzez straszną rzeź, z której tylko ona przeżyła. Według ich tradycji wdowa nie może wyjść za mąż raz jeszcze, a nie chcąc być ciężarem, dla rodziny udała się do azylu. Jednak nie daje jej spokoju to, co...